Πεπ: «Νιώστε το»!

*Το παρακάτω αποτελεί μετάφραση του editorial του περιοδικού El Pais του Μαρτίου 2007, μετά το ματς κόντρα στην Σαραγόσα για το Κόπα Ντελ Ρέι. Σ’ εκείνο το ματς ο Φρανκ Ράικαρντ επανέφερε το… κροϊφικό 3-4-3 και ο Πεπ δίνει την γνώμη του επί του θέματος

 

«Χτες στην La Vanguardia, η ηθοποιός Νόρμα Αλεάντρο έγραψε ότι πολλοί άνθρωποι είναι τυχεροί και δεν το ξέρουν. Πιστεύω πως όσοι αγαπάμε (πολύ) την Μπάρσα και το ποδόσφαιρο (ακόμα περισσότερο), σταθήκαμε τυχεροί εδώ και πολύ καιρό. Και το καλύτερο είναι ότι το ξέρουμε. Το μάθαμε από έναν Ολλανδό κι έναν Καταλανό. Συγνώμη Νόρμα. Όλοι λένε ότι η Dream Team επανεμφανίστηκε στην Σαραγόσα, αλλά εγώ πιστεύω ότι δεν έφυγε ποτέ. «Μ’ αρέσει να κερδίζω κι έχω καταλάβει ότι ο πιο σίγουρος δρόμος για να σε πάει εκεί είναι να έχεις τον έλεγχο. Μην διανοηθείτε ποτέ ότι θα κερδίσετε ένα ματς χωρίς να έχετε κυριεύσει την αντίπαλη περιοχή». Λόγια του Μαρσέλο Μπιέλσα που η Μπάρσα τα έχει υιοθετήσει εδώ και μια δεκαετία. Στην Μπαρσελόνα ξέρουν ότι μπορείς να κερδίσεις με διάφορους τρόπους. Ξέρουν όμως επίσης ότι δε μπορείς συνέχεια να κερδίζεις μ’ έναν τρόπο που δεν σου ταιριάζει, που απλά δεν τον νιώθεις ότι είναι ο σωστός. 

Έτσι νομίζω πως νιώθουν οι τωρινοί παίκτες της Μπαρσελόνα. Αν δεν ένιωθαν έτσι μέσα από την καρδιά τους δεν θα έκαναν αυτά που κάνουν. Σίγουρα, θα κέρδιζαν αλλά για πόσο καιρό? Δεν γίνεται να παίζεις συνέχεια με τέσσερις αμυντικούς και ύστερα με τρεις και αν το κάνεις με συνέπεια. Και να το κάνεις και καλά. Και να κερδίζεις και να φτάνεις στα ημιτελικά του Κόπα Ντελ Ρέι. Αυτό που βλέπω, μπορεί να κάνω λάθος, είναι το εξής: το επίκεντρο είναι η μπάλα. Αμύνονται κι επιτίθενται με το μυαλό και τα πόδια τους στη μπάλα. Θεωρούν ανεπίτρεπτο να είναι η μπάλα στη μια μεριά και αυτοί στην άλλη. Για να σκοράρουν οι επιθετικοί και να γίνουν πρωτοσέλιδο –ας κάνουμε και λίγο χιούμορ-, θα πρέπει να τους έχουν τροφοδοτήσει με μια καλή μπαλιά οι της μεσαίας γραμμής που με την σειρά τους πρέπει να έχουν πάρει την καλή μπαλιά από τους αμυντικούς. Στην δίνω εγώ κι εσύ μετά σ’ αυτούς.

Ο Ροναλντίνιο ξέρει ότι η ζωή είναι πιο εύκολη όταν υπάρχει ο Σάμου (Ετό) και ο Σάμου νιώθει το ίδιο με τον Ροναλντίνιο δίπλα του. Θέλουν πάντα να ξέρουν πού βρίσκεται ο ελεύθερος, ο αμαρκάριστος παίκτης και ξέρουν επίσης ότι είναι καλύτερα ο παίκτης αυτός να είναι ο Ινιέστα παρά κάποιος πλάγιος. Τσάβι και Ινιέστα, δεν είναι απλά αυτό που λέμε «συμβατοί», είναι κάτι σαν τους Διόσκουρους. Ο ένας για τον άλλον. Και γιατί να μην είναι, να πάρει η οργή? Ξέρουν, όπως όλοι οι ομαδικοί παίκτες οφείλουν, ότι αν ξεκινήσεις από τα δεξιά είναι καλύτερα να τελειώσεις στ’ αριστερά και πως η πάσα στην άμυνα δεν υποδηλώνει φόβο, αλλά την αρχή μιας καινούριας φάσης. Είναι σίγουροι ότι θα έρθει η σωστή στιγμή και πως η κατοχή δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για την επίτευξη του στόχου.

Πως είναι καλύτερα να φτάσει η μπάλα στην άλλη άκρη του γηπέδου από το κέντρο, παρά από τα πλάγια. Κι αν παίξουν οι τρεις κοντούληδες μαζί (Τσάβι-Ινιέστα-Ντέκο) όπως και στην Σαραγόσα, οι δύο πρώτοι πρέπει να κρατήσουν τον έλεγχο της μπάλας και ν’ ασχοληθούν με την δημιουργία φάσεων και ο Ντέκο με την ολοκλήρωσή τους. Αν παίξουμε με τρεις στην μεσαία γραμμή, οι τρεις αυτοί παίκτες θα χρειαστούν την βοήθεια των Ολεγέρ και Πουγιόλ. Γνωρίζουν ακόμα ότι έχουν τον καλύτερο παίκτη στον κόσμο, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται ότι θα γίνει, τον καλύτερο επιθετικό στον κόσμο, ή τουλάχιστον έτσι λένε όλοι και αν μιλάμε για ποδοσφαιρική γνώση και όχι απλά να γίνεται παιχνίδι για το παιχνίδι, τότε έχουμε και τους καλύτερους χαφ στον κόσμο. Όλα όμως αυτά τα «καλύτερα» και τα «σχεδόν» θα παρέμεναν απλά τέτοια σε μια άλλη ομάδα, σε κάποιες άλλες συνθήκες. Το ξέρουν. Το νιώθουν. Ή έτσι λέω εγώ πως είναι τα πράγματα. 

Υπάρχει βέβαια και η ήττα. Προερχόμενη επειδή δεν έχουν πιστέψει αρκετά στον εαυτό τους και δεν ίδρωσαν όσο έπρεπε την φανέλα. Ή επειδή μπορεί να νιώθουν κορεσμένοι. Ακόμα, επειδή πολλές φορές ο Τσάβι, ο Ινιέστα και ο Ντεκο έχουν κλέψει τη μπάλα από τον αντίπαλο όταν δεν θα έπρεπε. Ή επειδή ο Ροναλντίνιο πρέπει να δέχεται περισσότερες πάσες από τον Μαρκέζ και λιγότερες από τον Σιλβίνιο. Ή επειδή ο Σάμου δεν είναι στην καλή του μέρα. Ή επειδή δεν ξέρω κι εγώ τι! Και αυτοί όμως, χάνουν. Αλλά και πάλι, ξέρουν ακριβώς γιατί χάνουν. Και αυτό επειδή οι περισσότεροι εδώ γεννήθηκαν και γαλουχήθηκαν κι έχουν αποκτήσει ανάλογη νοοτροπία. Και οι άλλοι, επειδή δεν είχαν άλλο δρόμο από το να μάθουν. 

Η Μπάρσα μπορεί αύριο να χάσει. Ή στην μεθεπόμενη αγωνιστική. Όλοι το γνωρίζουμε αυτό. Κάτι όμως που δε μπορεί κανείς, ακόμα και οι αντίπαλοι, να παραγνωρίσουν είναι πως η ομάδα αυτή έχει πολλά ψωμιά μπροστά της. Είναι απλά και μόνο, μοναδική. Και δε μπορείτε –ούτε κι εκείνοι- να φανταστούν πόσο μ’ αρέσει κάτι τέτοιο! Λίγες ώρες πριν το ματς με την Σαραγόσα, ο Αντρεσίτο (Ινιέστα) έστειλε ένα sms στον αδερφό μου: «Η Dream Team επέστρεψε. Το παιχνίδι τώρα ξεκινάει…» Υπάρχει κάποιος που ν’ αναρωτιέται για το πώς θα παίζει η Μπάρσα από δω και στο εξής? Υπάρχει κάποιος που ν’ αμφιβάλλει για την αγωνιστική της φιλοσοφία? Τελικά θα περάσουν ή θ’ αποκλειστούν και θα γυρίσουν σπίτι? Ας μην ξεχνάει κανείς από δω και πέρα τα λόγια του Μπιέλσα…

totalbarca.com