Με μαύρα γυαλιά (όχι ηλίου)

«Η αθωότητα είναι μία ακριβή υγεία της ψυχής. Αποτελεί καταφύγιο και παρηγοριά στους φριχτούς πόνους.» Φρανσουά Φενελόν

Ο Κορνήλιος φόρεσε τα μαύρα του γυαλιά και μπήκε σε μια διαδικασία παρακολούθησης μιας έκθεσης αναπαράστασης του εγχώριου επαγγελματικού μπλοκ εξουσίας. Δεν είχε σκοπό ποτέ του να το κάνει αυτό. Αλλά, πολλές φορές η περιέργεια λειτουργεί ως το καλύτερο αφροδισιακό. Παρόλα αυτά δεν ήθελε να βλέπει ξεκάθαρα τα πράγματα, γιατί φοβόταν μη ζαλιστεί. Δεν άντεχε τη κιτρινιασμένη λάμψη του σύγχρονου real politic πνεύματος, που παρέπεμπε σε καχεκτικό ειδωλολατρισμό. Τα political correct τον φόβιζαν και τον έκαναν να νιώθει σαν παίκτης που είχε χάσει τρία συνεχόμενα πέναλτι και ο προπονητής τον διάλεξε να εκτελέσει αυτό στις καθυστερήσεις με το σκορ στο 0-1, για να τον εκθέσει περισσότερο στην οχλοκρατική χλεύη. Γιατί ήξερε πως όταν δε μπορείς να νικήσεις, πρέπει τουλάχιστον να μη χάσεις... Ευελπιστούσε τα μαύρα γυαλιά να αποτελέσουν ασπίδα προστασίας, γιατί δε θα καταδεχόταν ποτέ να βάλει τα χέρια του μπροστά για προστασία...

Μόλις προχτές, στο δρόμο συνάντησε τον «αδιάθετο», πολύ καλό γνώστη της πιάτσας.. Τον ενημέρωσε πως στο τάδε μέρος θα συναντηθούν σήμερα, με πρόφαση μια παρτίδα πόκερ κάποιοι μεγαλόσχημοι ηνιοκράτες,και τον προειδοποίησε πως αν τον ανακαλύψουν θα τον τιμωρήσουν. Τι θα συζητούσαν; Μα, το μέλλον. Το ποδοσφαιρικό.

-Ποιοι θα πέσουν, ποιοι θα ανέβουν, ποιοι θα πάρουν τα πιστοποιητικά, ποιοι θα ψηφίσουν τι στις επερχόμενες αρχιαιρεσίες;

-Όχι. Άλλο είναι το αντικείμενο. Ποιος θα πάρει σπίτι του ποιο κομμάτι από τα συντρίμμια μιας αθωότητας που κανείς δεν κηδεύει, παρότι αρκετοί τραυματίζουν.

«Θα ντυθώ αλλιώς απόψε». Ίσως έτσι καταφέρω να ξεγελάσω την πόρτα και μπω μέσα» Έβαλε το μαύρο του παντελόνι, ένα μαύρο πουκάμισο που είχε αγοράσει από την Κρήτη, επιστράτευσε το πιο αγριωπό προφίλ και ξεχύθηκε στην αναζήτηση των γιατί.

Θα μπει τελικά μέσα; Μόλις έφτασε απ΄έξω είδε τη χλιδή, είδε τις πανέμορφες κοπέλες με τα κόκκινα και γαλάζια φορέματα που αντανακλούσαν την επιτηδευμένη λαμπρότητα του γυναικείου ωραιοπαθητικισμού, μύρισε τα εκθαμβωτικά τους αρώματα. Ένιωσε τα πόδια του να τον προδίδουν. Αποφάσισε να φύγει. «Δεν είμαι εγώ για αυτά»

Έκανε μια περατζάδα σε σοκάκια αμαρτίας και προωθημένου προοδευτισμού, από αυτά που ποτέ δε θα μπουν στον ίδιο δρόμο της κανονικότητας, γιατί δε μπορούν να βρουν τα κατάλληλα συστατικά της ασφάλτου του κανονικού δρόμου. Γυναίκες άλλου τύπου επιδεικνύανε τα κάλλη τους. Ο Κορνήλιος μπερδεύτηκε. Σίγουρα, σε μια κοινωνία τραβεστί, οι πραγματικές κοπέλες τρίτου τύπου, μοιάζουν πιο αληθινές. Αλλά, δε γίνεται, θα έχουν και αυτές τις σφραγίδες του κόσμου αυτού. Σπάνια ένας προπονητής εγκαταλείπει τις γνώριμες συνήθειες του, ακόμα πιο σπάνια να μη μας αφήσει αυτή η κοινωνία τις στάμπες της.

Χρεωκοπίες εν όψη ή απλή πολιτική χροιά σε μια γενικότερη χρεοκοπία αξιών; Εκεί που οι αφηρημένες έννοιες συνθλίβονται . Τελικά τα κελιά και τα κάγκελα της ζωής είναι αυτά που φτιάχνονται για να φιλοξενήσουν τους παραβατικούς απόκληρους του περιθωρίου ή είναι η ίδια η καθημερινότητα που σκόπιμα τρέχει για να μην υπάρχει χρόνος για σκέψη; Γιατί η πραγματική σκέψη, έστω και αν περιορίζεται σε λίγα δευτερόλεπτα, είναι πιο επικίνδυνη από χρόνια άπνοιας και ουδετερότητας.

Οι καμπάνες χτύπαγαν, αλλά όχι σε πένθιμους ρυθμούς. Παρότι όλα έδειχναν μαύρα, κάποιος μοίραζε πινέλα σε όλες τις χρωματικές αποχρώσεις. Τα εμβατήρια της μάχης ακούγονταν, μα δε χώραγαν στις playlist των επαγγελματικών προγραμματισμών.

Για να μη νιώθουμε σαν τον Τόρες που αφού πέρασε και τον τερματοφύλακα πέταξε τη μπάλα άουτ. Πολλές φορές το άδειο τέρμα μοιάζει μικρότερο σε αυτή τη ζωή, γιατί έχουμε ξεχάσει πως αρκεί ένα απλό ακούμπημα για να επιτευχθεί το τέρμα. Όποιοι βιάζονται να αρχίσουν τους πανηγυρισμούς, ίσως γίνουν οι ίδιοι για τα πανηγύρια...

Γύρισε σπίτι, έβγαλε τα παπούτσια του πετώντας τα όσο πιο μακριά γινόταν. Απαλλάχτηκε και από το μαύρο παντελόνι και έμεινε ξαπλωμένος στον άσπρο καναπέ του να χα΄ι΄δεύει το στέρνο του με τη ρέπλικα του παππού του. Έβαλε το memory της Tarja Turunen στο cd player και παραδόθηκε σε μια μυσταγωγία που τα αυτιά αποτελούν την εισδοχή μιας μαγείας διαφορετικής από την πεζότητα των διάφορων κλειστών χώρων που διαπραγματεύονται και κλείνουν τα deal της μετέπειτα εκμετάλλευσης. Είτε αφορά Αραβες, είτε διαχειριστές κεφαλαίων, είτε άλλους τακτικιστές....

Τι είναι άραγε οι λέξεις, τι είναι ο ποιητικός συνδυασμός τους, πέρα από ένα όμορφο ποδοσφαιρικό τρικ, πατήστε κυρίες και κύριοι το button που θα ενεργοποιήσει το μηχανισμό της ατομικής συνείδησης, που θα τα κάνει όλα εφικτά. Δε θα νικήσουν οι σχεδιαστές επί χάρτου, θα επιβιώσουν όσοι επιμένουν ακόμα να γεύονται τη χαρά και να σκέφτονται την πρόοδο και την καθαρότητα.