Η Ισπανία και η Μπάρσα αποδίδοντας ένα ποδοσφαιρικό θέαμα που όμοιό του δεν έχει ξαναδεί ο πλανήτης, φαίνεται να έχουν κατακτήσει την Νιρβάνα. Η Εθνική βρήκε την ισορροπία και το στιλ παιχνιδιού που με τόση αγωνία έψαχνε για χρόνια και μπόρεσε να διαμορφώσει την καλύτερη ομάδα της ιστορίας της βασισμένη σε κάτι «τρελούς» κοντούς και τώρα πια εκτός από την κατάκτηση του Euro και του Mundial, μοιάζει έτοιμη για να κατακτήσει και άλλες ποδοσφαιρικές κορυφές. Σε επίπεδο συλλόγων, χάρη στο εργοστάσιο ποδοσφαιρικών ονείρων που ονομάζεται Μάσια, η Μπάρσα φαντάζει το ακλόνητο φαβορί για τον τίτλο της καλύτερης ομάδας όλων των εποχών. Πρώτα απ’ όλα επειδή η συλλογή των τροπαίων της μεγαλώνει συνεχώς και δεύτερον επειδή η ποδοσφαιρική της νοοτροπία και φιλοσοφία κάθε φορά που εφαρμόζονται στο γήπεδο, ξυπνάνε τον θαυμασμό αλλά και τον φθόνο. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι.
Πριν από μια δεκαετία, η Εθνική ομάδα και η Μπάρσα ταλανίζονταν από τις δυσκολίες και τα αδιέξοδα. Εκείνη την περίοδο, η Μπαρσελόνα είχε ν’ αντιμετωπίσει τους κλυδωνισμούς της μετά Κρόιφ εποχής και διάφορες εσωτερικές έριδες που μόνο ευοίωνο μέλλον δεν προδίκαζαν. Η πολιτική των μεταγραφών της ερχόταν σε απευθείας σύγκρουση με τις ακαδημίες της που «κυοφορούσαν» τα σημερινά υπέρλαμπρα «αστέρια» της. Υπήρχε ας μην ξεχνάμε και η τότε Ρεάλ Μαδρίτης, ομάδα πιο δυνατή και εξαιρετικά προβεβλημένη, που ήταν το σημείο αναφοράς για το ισπανικό ποδόσφαιρο και την θαύμαζε όλη η Ευρώπη. Και στην Εθνική όμως τα πράγματα κάθε άλλο παρά ρόδινα ήταν. Δεν έχαιρε και μεγάλης εκτίμησης, έφτανε το πολύ μέχρι τα ημιτελικά και θριάμβευε στα φιλικά. Εκείνη η Ισπανία έψαχνε τον φυσικό αντικαταστάτη του Πεπ Γκουαρντιόλα, τον στυλοβάτη του παιχνιδιού της Μπαρσελόνα και ηγέτη μιας ομάδας που δεν είχε σε μεγάλη εκτίμηση τα δικά της παιδιά.
Η Εθνική έπαιζε την πρόκρισή της για το Μουντιάλ της Κορέας και της Ιαπωνίας του 2002 κόντρα στην Αυστρία στο Μεστάγια και η απουσία του Γκουαρντιόλα έγινε το απόλυτο θέμα της επικαιρότητας. Επιβαλλόταν να βρεθεί ένας μέσος, νέος σε ηλικία, που να χειρίζεται καλά τη μπάλα και να έχει καθολική αντίληψη του παιχνιδιού. Να γίνει ο συνδετικός κρίκος μεταξύ άμυνας και επίθεσης και να μπορεί να είναι πανταχού παρών στην δημιουργία φάσεων. Ο εκλεκτός ήταν ένας κάποιος Τσάβι Ερνάντεζ. Ο Τσάβι «μεταλλάχτηκε» στον παιδικό του «ήρωα», τον Πεπ, κι έκανε το επίσημο ντεμπούτο του εναντίον της Αυστρίας. Ο κοντός πετούσε «φωτιές» και την εποχή που έπρεπε ν’ ανταπεξέλθει και στις συγκρίσεις που γίνονταν από μεγάλη μερίδα του Καμπ Νου με τον Γκουαρντιόλα, αποδείχτηκε λίρα 100 για την Εθνική και έβγαλε μάτια κόντρα στους Αυστριακούς.
Την ημέρα λοιπόν που ο Τσάβι έκανε το όνειρό του πραγματικότητα και οι Ισπανοί ανακάλυψαν με ανακούφιση ότι ναι, ο Γκουαρντιόλα έχει έναν πανάξιο αντικαταστάτη, ένας ακόμα από τα παιδιά της Μπάρσα έδινε τα δικά του δείγματα γραφής κι έκανε όσους έβλεπαν λίγο πιο μακριά, να καταλάβουν ότι μαζί με τον Τσάβι θ’ άφηναν εποχή με την μπλαουγκράνα φανέλα. Ο χλωμός πιτσιρικάς δεν ήταν άλλος από τον Αντρές Ινιέστα, ο μόνος παίκτης της Μπάρσα που είχε κληθεί στο Παγκόσμιο κάτω των 17 ετών.
Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, ο Τσάβι εξακολουθεί ν’ αποδίδει ένα απαράμιλλο και βελούδινο ποδόσφαιρο. Είναι ο Φον Κάραγιαν και της Μπαρσελόνα και της Εθνικής και ο καλύτερος εκφραστής των μπλαουγκράνα χορευτικών σχηματισμών. Τώρα δρέπει τους καρπούς της ακλόνητης πίστης και αγάπης του στην ομάδα, αλλά και της ιώβειας υπομονής του. Κάποτε βρέθηκε πολύ κοντά στο να εγκαταλείψει την Βαρκελώνη, αλλά δεν το έβαλε κάτω. Κατάλαβε ότι ο Πεπ ήταν ο Πεπ και ότι αυτός έπρεπε πολύ απλά να γίνει ο εαυτός του. Κατάλαβε ότι πάντα πρέπει ν’ αναρωτιέσαι τι μπορείς να κάνεις εσύ για την ομάδα και όχι η ομάδα για σένα. Μπορεί να βγάλει μπαλιά μέσα από το μάτι της βελόνας και να λειτουργεί με την ακρίβεια του πιο εξελιγμένου ηλεκτρονικού εγκέφαλου. Μαζί με τους Ινιέστα και Λουίς Σουάρεζ, είναι ο καλύτερος μέσος που έχει βγάλει ποτέ το ισπανικό ποδόσφαιρο. Ο Τσάβι έκδοση 10.0, είναι το κομπιούτερ που αποτελεί την ραχοκοκαλιά της καλύτερης Εθνικής και της καλύτερης Μπαρσελόνα όλων των εποχών.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου