Του Γιώργου Μπέγκου
Τελικά, δύο εβδομάδες χωρίς Μπάρσα είναι μεγάλο διάστημα. Πολύ μεγάλο. Δημιουργεί στερητικά σύνδρομα…
Έτσι εξηγείται και η παρουσία περισσότερων από 80000 ανθρώπων στο Camp Nou και, σίγουρα, εκατομμυρίων στις οθόνες τους. Ανθρώπων που λαχταρούσαν να απολαύσουν ποδόσφαιρο. Και νομίζω πως η ομάδα αποζημίωσε όλους τους φίλους της.
Ο Λίο σε πολύ μεγάλα κέφια, μαγνήτιζε τη μπάλα και έκανε σχεδόν ότι ήθελε στον αγωνιστικό χώρο. Σαν να ήθελε να αποδείξει κάτι στους γραφικούς που επιμένουν να τον επικρίνουν μετά από κάθε αποτυχημένο αποτέλεσμα της εθνικής του. Κύριοι, πότε θα καταλάβετε ότι, ο άνθρωπος, ποδόσφαιρο έμαθε στη Βαρκελώνη και παρά το ότι είναι τόσο ξεχωριστός είναι και αυτός ένα εξάρτημα στη μπλαουγκράνα μηχανή. Εδώ είναι το σπίτι του, εδώ νιώθει άνετα, εδώ είναι οι φίλοι του που παίζουν μαζί από παιδιά! Σε τελική ανάλυση εδώ δεν έχει ένα λαό, πάνω από το κεφάλι του, που περιμένει να δει ξανά τον Μαραντόνα. Ένας ήταν ο Ντιεγκίτο! Ένας και μοναδικός είναι και ο Λίο!
Η επανεμφάνιση του Αντρεσίτο ήταν πραγματικά σαν να μη πέρασε μια μέρα. Εκτός ίσως της αναμενόμενης προφύλαξής του από τον Πεπ τίποτα άλλο δε μαρτυρούσε την πολυήμερη απουσία του. Απλά καταπληκτικός, με αποκορύφωμα την μαγική ενέργεια στο 3-0, γκολ που πραγματικά θα προτιμούσα να είχε μπει από το δικό του πόδι και όχι να χτυπήσει στο δοκάρι για να το βάλει ο Λίο.
Ειλικρινά, δεν θέλω να σχολιάσω το πέναλτι που δεν δίνει ο διαιτητής στον Μέσσι, γιατί θα δώσω αξία σε ανθρώπους που δεν έχουν. Άλλωστε έτσι η Μπάρσα είναι πιο ενοχλητική. Και δεν είναι του επιπέδου μας να ασχολούμαστε με τους άντρες με τα μαύρα. Άλλοι έχουν ξεχάσει το πώς είναι να σχολιάζεις σε μια συνέντευξη τύπου το αγωνιστικό κομμάτι και να ασχολείσαι μόνο με τους διαιτητές. Να μας λείπει.
Θεωρώ πως το να εκθειάζεις αυτή την ομάδα έχει καταντήσει να είναι η πιο δύσκολη δουλειά! Έχουν στερέψει οι λέξεις… Ψάχνεις και δεν βρίσκεις κάτι που να μην έχει ειπωθεί. Και σε λίγο καιρό θα αναγκαστεί ο κόσμος να σταματήσει να προσπαθεί να περιγράφει αυτό που παρακολουθεί. Απλά θα απολαμβάνει το θέαμα και θα γυρίζει σπίτι του με ένα τεράστιο χαμόγελο στα χείλη. Χαμόγελο αληθινό και ειλικρινές, σαν το ποδόσφαιρο που μας χαρίζει απλόχερα η Μπάρσα!
4 σχόλια:
φίλε γιώργο να σκέφτεσαι το ίδιο, και να γράφεις πιο πολύ. η τελευταία παράγραφος όλα τα λεφτά... να που η ποιότητα όταν υπερβαίνε τα ανεκτά όρι δημιουργεί "προβλήματα". τι θα γίνει αν η μπάρσα συνεχίσει στα ίδια για πολύ καιρό ακόμα-που είναι το πιθανότερο...
υπερβαίνει και όρια ήθελα να γράψω αλλά με πρόδωσε το πληκτρολόγιο.
Ετσι ακριβώς Γιώργο
Τελειώνουν οι λέξεις
Και καλά που υπάρχουν και τα δελτία του Δήμου γιά να γεμίζουν οι εκπομπές :)
Τα επιφωνήματα όμως δεν τελειώνουν...Για κάθε μαγικό θα λέμε το νέο επιφώνημα που μας έρχεται.Έτσι θα εμπλουτίσουμε και την ελληνική Γραμματική....
Δημοσίευση σχολίου