Ισπανοί, Γερμανοί και Ολλανδοί μπροστάρηδες

Η προκριματική τάξη πραγμάτων για το Euro 2012 ανέδειξε την ύπαρξη διαφορετικών ταχυτήτων. Δε γνωρίζω αν αυτή θα αποτυπωθεί και στην τελική φάση, αλλά, πλέον, κανείς δε μπορεί να αψηφήσει το συμπέρασμα πως η Ισπανία, η Γερμανία, και η Ολλανδία, αυτή τη στιγμή, τουλάχιστον, βρίσκονται ένα σκαλί πιο ψηλά. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως η πρώτη, έχοντας ως διαφορετικό παρτεναίρ κάθε φορά, συνέθεσε μαζί με τις άλλες δύο, τους δύο τελευταίους μεγάλους τελικούς, αυτόν του Euro 2008 και του FIFA World Cup 2010. Η Ισπανία έχει πια αποχαιρετίσει οριστικά τη looser εποχή, παραμένει σε υψηλότατο επίπεδο και είναι φαβορί για το repeat το καλοκαίρι στην Ουκρανία και την Πολωνία. Μια Μπαρσελόνα του εθνικού ανταγωνισμού, χωρίς καμία υπερβολή...

Η Γερμανία έκανε και αυτή το απόλυτο. Παίζει μπάλα καλή, σκοράρει εύκολα, επιβάλλεται στον αντίπαλο και συνεχίζει την ανοδική τροχιά που ξεκίνησε το 2006 με την τρίτη θέση στο δικό της Παγκόσμιο Κύπελλο. Η όψιμη κρίση των αρχών της προηγούμενης δεκαετίας ανήκει στο πολύ μακρινό πια παρελθόν. Τα ίδια ισχύουν, ως προς τη δυναμική, και για τη φιναλίστ της Νότιας Αφρικής Ολλανδία, που άνετα συγκαταλέγεται μέσα στις 4 καλύτερες ομάδες του πλανήτη αυτή τη στιγμή

Από τις υπόλοιπες ομάδες, αξιοσημείωτη είναι η επιστροφή της Ιταλίας στον «κόσμο της επιβλητικής επικράτησης», όπως παλιά. Μακριά από άγχη, μετριότητες και απογοητεύσεις η Ιταλία μετέτρεψε τον όμιλο σε υγιεινό περίπατο, ακολουθώντας τη γνωστή τακτική που την έκανε να δεχτεί μόλις 2 γκολ σε δέκα αγώνες. Ένα κάθε πέντε, ερμηνεύεται αυτό στατιστικά. Με αντιπάλους καλύτερους θα διαφανεί πλήρως και ουσιαστικότατα το πραγματικό μέγεθος του βεληνεκούς μιας ελπιδοφόρας κατά τα άλλα ιταλικής ομάδας.

Ευχάριστες παρουσίες για διαφορετικούς λόγους σε αυτά τα προκριματικά ήταν η Ρωσία, η Εσθονία, η Βοσνία, η Σουηδία, η Ελλάδα, η Δανία και το Μαυροβούνιο. Κάποιες από αυτές ξεπετάχτηκαν εκεί που δεν τις περίμενε κανείς (Εσθονία, Μαυροβούνιο), κάποιες ανέβασαν επίπεδο σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν (Βοσνία), ενώ κάποιες επανήλθαν σε παλιές καλές καταστάσεις (Ρωσία, Σουηδία, Δανία). Η Ελλάδα αποτελεί από μόνη της ξεχωριστή περίπτωση, για την οποία τα είπαμε χτες και θα τα ξαναπούμε πολλές φορές ακόμα στο μέλλον, αφού μας δίνει την ευκαιρία η ίδια με τα πεπραγμένα της.

Αν κάποιος με ρωτήσει ποιες θεωρώ ως τις πιο απογοητευτικές παρουσίες θα έλεγα χωρίς καμία καθυστέρηση τις εξής: η Σλοβακία, η Σερβία, η Κροατία, η Ελβετία και η Πορτογαλία. Και, ναι μεν, η Κροατία και η Πορτογαλία είναι στα μπαράζ, αλλά για εμένα το γεγονός ότι δεν εξασφάλισαν την απ΄ευθείας πρόκριση με τους αντιπάλους που είχαν συνιστά αποτυχία. Όχι πατατράκ και κάζο, αλλά σίγουρα αποτυχία.

Θέλω, επίσης, να επισημάνω την πολύ καλή παρουσία της Αρμενίας που έφτασε κοντά στυν ιστορική υπέρβαση των μπαράζ, και την ολική κατάπτωση της Κύπρου που μετά το εκπληκτικό 4-4 στην Πορτογαλία, άφησε υποσχέσεις, που, όμως, διαψεύστηκαν οικτρά.

Εμένα, προσωπικά, ανέκαθεν μου άρεσαν οι προκριματικές φάσεις, γιατί εξαιτίας του όγκου των καταστάσεων πάντα είχαν σημεία αναφοράς. Κάποιες φορές προοιώνιζαν το μέλλον, κάποιες άλλες δημιουργούσαν ψευδαισθήσεις που αποκαλύπτονταν στεγνά ως τέτοιες στην τελική φάση. Για να δούμε φέτος, για την ακρίβεια, του χρόνου, τι θα προκύψει...