Η δογματοπαγής αντίληψη της Μπαρσελόνα

Το πολιτιστικό δημιούργημα που λέγεται fcbarcelona και αναφέρεται και εκφαίνεται στα αθλητικά ανθρώπινα δρώμενα και όχι μόνο, έχει μια ιστορία που ξεπερνά τον αιώνα.Στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή βρίσκεται στο απόγειο της ακμής του όχι μόνο για την αμιγώς ποδοσφαιρική του παρουσία,αλλά και την γενικότερη ανάγνωση όλων των δομών του και χαρακτηριστικών.Δεδομένης αυτής της παραδοχής ελοχεύει ο κίνδυνος της παγίδας του αλάθητου δόγματος,τη μη συγκριτικής θέασης όλων των παραμέτρων της Μπάρσα,της ισοπέδωσης προς χάριν ευφορίας.

Και δε μιλώ για τον γραφικό,χαζοχαρούμενο, ''όπου φυσάει ο άνεμος''φίλαθλο,ο οποίος σήμερα παιανίζει τον ύμνο της Μπάρσα,ενώ παλαιότερα σκιζότανε για τη Λίβερπουλ και πιο πριν για τον έτερο πρώτο ρουφώντας κάλπικη ηδονή με ξένα κόλυβα.Δε μιλώ για τον χαρακτηριστικό ''εμένα μου αρέσει η καλή μπάλα'',ούτε το συγκυριακό λαμόγιο που μυρίστηκε ''ψητό'' όσο καιρό θα είναι ο πρώτος στην κορυφή.Μιλώ για τους φίλους της Μπάρσα όψιμους και μη που απολαμβάνουν κάθε βδομάδα ένα θέαμα που ευχαρίστως θα δεχόμουν οποιοδήποτε χαράτσι προκειμένου να το χαίρομαι.Είναι τέτοιο το επίπεδο θεάματος που παρουσιάζει αυτή η εκλεκτή ομήγυρις στη Βαρκελώνη, που οι παρεξηγήσεις στη θέαση της σε εξωκείλουν σε λάθος θεωρήσεις,απουσία προβληματισμού σε βάθος, καθώς τα αποτελέσματα έρχονται πανεύκολα και ανέκοπες κριτικές ευκόλου περιεχομένου.

Κυρίως όμως παραμονεύει ο δαίμων του δογματισμού,η παγίωση μιας κατάστασης παραδοχής πραγμάτων και καταστάσεων που υπαγορεύει ότι αφού έτσι έγινε στην ομάδα είναι σωστό και ευλογημένο,ατσαλάκωτο και πάναγνο.Ότι αφού ο τάδε παίκτης παίζει στην ομάδα,ο έτσι μπαλαδόρος ήρθε στην ομάδα ή ο δείνα ποδοσφαιριστής συζητιέται για την ομάδα,άρα είναι υπερπαίκτης,είναι ο καλύτερος,το φωτεινότερο ταλέντο.Ότι αφού έτσι έπραξε η διοίκηση για ένα θέμα,όλα καλά και άγια.Το σλόγκαν να είναι καλά:''Είμαστε η καλύτερη ομάδα στον κόσμο.''Ένα σλόγκαν που βρωμάει προιόντα και χρήμα,καταναλωτισμό και τέλος της διαδρομής.Συμπεριφορές που ταιριάζουν περισσότερο σε οπαδούς παραθρησκευτικών οργανώσεων ή πολιτικών σχημάτων που στηρίζονται περισσότερο σε ιδεολογήματα παρά σε ιδεολογίες.

Και αυτή η αναφορά ταιριάζει περισσότερο στο ένα κομμάτι του διπόλου που απαρτίζει μια ομαδική έκφραση.Στο κομμάτι που ζωγραφίζει τον κόσμο της και όχι τους δημιουργούς αυτής της ομάδας είτε είναι οι παίκτες είτε είναι κάποιοι ασήμαντοι φροντιστές της.Το αδηφάγο μάτι του κοινού είναι ευάλωτο στις παγίδες της θεοποίησης των εικόνων του,της άκριτης ισοπεδωτικής θεώρησης των φαινομένων που εμφανίζονται σε μια ομάδα.Όταν δε απουσιάζει μια κάποια στοιχειώδη κουλτούρα και παιδεία στην κριτική βάσανο οποιασδήποτε κατάστασης ,τότε τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

Ίσως έχει ένα ελαφρυντικό το φιλοθεάμον κοινό και η αγαπητή εξέδρα πολιτισμένη ή όχι,φανατισμένη ή μη.Το βασικό της μειονέκτημα στη διαδικασία συμμετοχής της στο παιχνίδι είναι η παντελής απουσία δημιουργίας.Οι φωνές και τα συνθήματα,το πάθος και η συμμετοχή επηρεάζουν το παιχνίδι ,αλλά δεν το δημιουργούν.Το παιχνίδι χαράσσεται και καθορίζεται από τα ποδοσφαιρικά παπούτσια εκεί κάτω και από το κοφτερό μυαλό εκεί στον πάγκο.Και αυτή η δημιουργία δεν έχει καμία σχέση με τον άκρατο δογματισμό που φωλιάζει στα μυαλά ανέτοιμων και ''σίγουρων'' φιλάθλων,μονιμόπρωτων ανεγκέφαλων οπαδών.Αυτή η δημιουργία είναι από την αρχή της ύπαρξης της ιδιαίτερο γνώρισμα μιας ομάδας που έχει τόσο ξεφύγει πετώντας προς την κατάκτηση του χρόνου,που δεν μπορεί να δει καν εκεί κάτω ή εκεί πάνω στην εξέδρα τέτοια,έτσι κι αλλιώς ανθρώπινα,άρα σεβαστά,φαινόμενα.