Κορνήλιος, για κούρεμα...

«Στην κοινωνία πρέπει να είσαι πολύ συνετός. Το μυστικό που σου έχουν εμπιστευτεί να το θάβεις μέσα στην καρδιά σου. Ξέχασε κι ό,τι άκουσες ακόμα.»

Θέογνις ο Μεγαρεύς

Ο Kορνήλιος ήταν πολύ συντετριμμένος αυτή τη φορά. Πάνω στην απόγνωση του, εξαιτίας μιας άτσαλης και αδέξιας κίνησης του αριστερού του χεριού, έσπασε το αγαπημένο του ποτήρι αυτό που είχε πάντα δίπλα του και το γέμιζε με διάφορα υγρά. Το χρησιμοποιούσε για πάνω από οκτώ χρόνια, είχε γίνει τμήμα της καθημερινότητας του. Κακό σημάδι αυτό; Ήταν τόσο φορτισμένος που δε μπορούσε να δώσει παραπέρα προεκτάσεις στο συμβάν. Κοίταξε τη γλάστρα με το πανέμορφο φυτό που είχε βάλει μέσα και αισθάνθηκε καλύτερα.

Είχε κατέβει στο Σύνταγμα ξανά την ημέρα της μεγάλης διαδήλωσης. Ήθελε να στηθεί μπροστά στη βουλή και να διαδηλώσει την οργή του, όχι μόνο για τους βουλευτές, αλλά για όλα. Ίσως, ήταν πολύ πρόθυμος για αυτό, να εκσφεδόνιζε και καμία βρισιά, καμία μούτζα, μπορεί και τίποτα άλλο. Κοινωνική και πολιτισμική σήψη έβλεπε πάνω από όλα, που απλά εκφράστηκε με αφορμή την κρίση και τα μνημόνια. Που έδωσε την ευκαιρία στον καθένα να πει τον πόνο του, που ξαφνικά σοβάρεψε τα πράγματα και αύξησε τον πήχη της υπευθυνότητας για όλους.

Φεύγοντας από εκεί ένιωσε ηττημένος. Παρακολουθούσε με πολλή προσοχή τις συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών. Ήθελε και ο ίδιος να προσεγγίσει το κοινοβούλιο, αλλά βρήκε απέναντι του έναν κομματικό στρατό να μην τον αφήνει. Την επόμενη φορά θα πρέπει να ακούει στις ειδήσεις ποιος θα είναι εκεί, να τυπώνει μια ψεύτικη κομματική κάρτα για να μπορεί να παίρνει το letter of clearance. Κοιτούσε το πάθος/ μένος των αντιπάλων και σκεφτόταν πως άνετα όσοι ήταν από τη μια πλευρά, θα μπορούσαν να βρίσκονται από την άλλη. Αν αυτό δεν προσομοιάζει σε εμφύλιο, τότε τι; Τα ΜΑΤ στη γωνία να παρακολουθούν. Ο Κορνήλιος, και πιο συγκεκριμένα η σκέψη του, προχώρησε κάποιες μέρες πιο μπροστά. Έστησε ένα σκηνικό. Ένα υποτιθέμενο σκηνικό κατά την επέτειο του Πολυτεχνείου: Κουκουλοφόροι μέσα στο Πολυτεχνείο, κόκκινες σημαίες στην Πατησίων προς Ομόνοια, ΜΑΤ μπροστά στην ιστορική πύλη της Πατησίων, εθνικιστές πάλι στην Πατησίων, στο ύψος του Μουσείου. Ποιος είπε ότι η Δημοκρατία δεν τα έχει όλα; Εμείς, μάλλον, δεν τα έχουμε δει όλα ακόμα.

Είχε προσέξει την Κυριακή το βράδυ στην τηλεόραση κάποιους οργανωμένους οπαδούς, από τους λεγόμενους φανατικούς, να ανεβάζουν στο γήπεδο κάποια πανό. Κάποιοι από αυτούς, μάλιστα, να προσάγονται για αυτό. Και ήθελε να παραφράσει το γνωστό «τι να κάνουμε» του Λένιν. Αφού το έκανε χρόνια αργότερα ο Κον Μπεντίτ γιατί να μη το κάνει και αυτός; «Τι να κάνω;» θα έγραφε, και θα προσπαθούσε να το κρεμάσει στο κεντρικότερο σημείο του μεγαλύτερου γηπέδου. Για φαντάσου έστω και μια φορά τη Θυρα 7, τη Θύρα 13, τη Θύρα 4, την Ορίτζιναλ, ενωμένες και συντονισμένες. Γίνονται θαύματα στις μέρες μας;

Αργότερα, καταπιάστηκε με διάφορα ερωτήματα και με παράξενες προθέσεις. Ο Φερέιρα του αποκλεισμού από την Μακάμπι ή ο Φερέιρα μετά το 4-0 με τον Εργοτέλη είναι ο αληθινός; Ο Φερέιρα είναι και τα δύο. Γιατί έτσι είναι το ποδόσφαιρο. Έβλεπε το άδειο τραπέζι στο σαλόνι του σπιτιού του και γινόταν ένας άτυπος Ξένιος Δίας. Ήθελε να καλέσει τον Σερ Άλεξ. Να τον κεράσει, να τον ηρεμήσει, να τον ρωτήσει το γιατί και το από εδώ και πέρα. Από την άλλη, σε διαφορετικό χρόνο, να καλέσει τον Μαντσίνι και να τον ανακρίνει. Ο Κορνήλιος λόγω χαρακτήρα αρέσκεται, ως αληθινός προβοκάτορας, να σιγοντάρει το δυστυχισμένο, να προσγειώνει τον ευτυχισμένο. Και συνέχισε: Να πάρει στο Μέσι μια μπάλα δώρο και ένα βιβλίο για το πως να κτυπάτε εύστοχα ένα πέναλτι στις καθυστερήσεις. Αλλά, σε αυτό θα υπήρχε ο κίνδυνος να γίνει αντιληπτή η κίνηση του ως ειρωνεία και το απέρριψε αναφανδόν. Να βγάλει μια αφίσα του Αδαμίδη, που θα την έβαζε στο δωμάτιο του, για να μην τον ξεχάσει ποτέ, τώρα που αποχαιρετάει τα εγχώρια ποδοσφαιρικά δρώμενα. Ο ίδιος ο Κορνήλιος χαμογέλασε με το μυαλό του και ανησύχησε με τις ανησυχίες του.

Κατέβηκε κάτω. Θα πήγαινε να αγοράσει χωριάτικα λουκάνικα για να τα τηγανίσει. Μια πανέμορφη ασιάτισσα είχε νοικιάσει το απέναντι διαμέρισμα. Είχε ακούσει από κάποιον καλοθελητή πως ήταν μια εκδιδόμενη επαγγελματίας. Είχε προλάβει, κιόλας, η φουκαριάρα να κάνει κακό όνομα, και ας είναι ζήτημα αν κανείς στη γειτονιά είχε μιλήσει ολοκληρωμένα μαζί της έστω και μια φορά. Κράταγε στα χέρια της ένα χαρτοκούτι. Τότε, συνέβη ένα απρόοπτο. Της έπεσε από τα χέρια, μα ο Κορνήλιος επιστρατεύοντας τα πιο γρήγορα αντανακλαστικά του το έσωσε λίγο πριν πέσει στο έδαφος... Η κοπέλα έμεινε αποσοβολωμένη.

-Ήμουν αθλητής μικρότερος.

-What?

-Nothing.

«Αυτή θα την καλέσω μια μέρα στο σπίτι, και όλα τα ενδεχόμενα θα τα κάνω προσιτά» σκέφτηκε ωφελιμιστικά ο Κορνήλιος. Τότε ξεπρόβαλε ένας μπόμπιρας, που φόραγε τη φετινή μπλούζα της Μπαρσελόνα, χωρίς, μάλιστα, διαφήμιση πάνω. Η κοπέλα τον πήρε στην αγκαλιά της και τον χάιδεψε στοργικά. Ήταν το παιδί της. Πήρε το κουτί, έπιασε το χέρι του μικρού και κατευθύνθηκε προς το διαμέρισμα της.

Ήταν οκτώ η ώρα, και ο Κορνήλιος για να ξεχάσει το όψιμο σοκ, άνοιξε την τηλεόραση. Ξεκίναγε το δελτίο ειδήσεων. Έλεγαν πολλά για την προοπτική του κουρέματος του χρέους.

-Ρε γιατί κάθε φορά που στην ελληνική βουλή ψηφίζεται ένα σημαντικό και επαχθές για τους πολλούς νομοσχέδιο, αμέσως μετά η Ευρώπη κάνει σκόντο;

Τελικά, αποφάσισε να πάει ο ίδιος να κουρευτεί. Το στοργικό λούσιμο πριν επέμβει ο μπαρμπέρης πάντα του άρεσε, ειδικά αν προερχόταν από τα κατάλληλα χέρια, αυτά της Λίνας...