Μια φορά κι ένα καιρό...

Ο ένας είχε να δώσει συνέντευξη σ'ένα φημισμένο περιοδικό,ο άλλος ετοιμαζόταν για να φύγει με την εθνική του ομάδα,κάποιος άλλος συζητούσε για τη νέα του συνεργασία με αθλητική εταιρεία.Ξαφνικά μήνυμα στο κινητό.Από τον υπεύθυνο της ομάδας και ήταν σαφές:''Έχετε φωτογράφηση έξω από τη νέα Μασία για το περιοδικό της Μπάρσα.''Και τότε ο χρόνος σταμάτησε.Στο μυαλό ήρθαν αναμνήσεις και θύμησες από το παρελθόν.Τα παράτησαν όλα κι έτρεξαν να βρουν τους κολλητούς τους.Θα ήταν μια συνάντηση διαφορετική,μια μέρα αλλιώτικη.

Όχι ότι έχουν ξεχάσει εκείνη την εποχή.Πάντα μαζί τους είναι.Πάντα έχουν στο μυαλό τους εκείνα τα άγια χρόνια,τα χρόνια της εφηβείας τους μεγαλωμένα σε μια οικογένεια ,στην οικογένειά τους.Τότε που ένα πιτσιρίκι ήρθε από πολύ μακριά στο όνειρο,αλλά τα ποδαράκια του όταν καθόταν στον πάγκο δεν ακουμπούσαν στο έδαφος και εκείνος ο ψηλός είπε:''Αυτόν τον παίρνω υπό την προστασία μου,όποιος τον πειράξει θα έχει να κάνει μαζί μου...''.Τότε που πήγαν μια μέρα έξω για μπάσκετ και ο πιτσιρικάς χτύπησε στο χέρι,αλλά ο ψηλός ξαναείπε:''όποιος το πει στους προπονητές στην ομάδα,την πάτησε...''Τότε που ο τωρινός προπονητής τους χάζευε με τον παλιό Τσάβι τον Αντρεσίτο και του ψιθύρισε:''Αυτός θα μας κόψει την μπάλα...''Τότε που κι εκείνος ο Πεπ ήταν ένα αδύνατο παλικαράκι κι έδινε την μπάλα στο μάγο ιπτάμενο Ολλανδό.Τότε που εκείνο το πιτσιρίκι,ο Αντρεσίτο έβγαινε στο παράθυρο της Μασία έβλεπε το Καμπ Νόου και ονειρευόταν ακούγοντας τις ιαχές των καταλανών.Τότε,τότε,τότε,πόσα τέτοια τότε,πόσες τέτοιες ατέλειωτες ιστορίες...

Και σήμερα είναι έξω από τη νέα Μασία.Στο βίντεο φαίνονται να γελάνε σχεδόν αμήχανοι.Είναι σίγουρο όμως ότι θα χρειαζόταν ένα βιβλίο για να περιγράψει τα συναισθήματά τους.Είναι τώρα στην κορυφή,όχι απλώς έγιναν κάποιοι ποδοσφαιριστές,αλλά έχουν δημιουργήσει την κορυφαία ομάδα όλων των εποχών.Μια ομάδα που ξεπερνάει τους εαυτό τους,είναι κτήμα όλου του κόσμου.Μια ομάδα που ξεπερνάει τα στενά εγωιστικά του κάθε φιλάθλου,είναι ένα κορυφαίο πολιτιστικό έργο τέχνης.Στέκονται εκεί έξω και ξέρουν ότι τώρα αυτοί είναι τα νέα παραδείγματα για τους μέσα,είναι έτοιμοι να τους δώσουν τη σκυτάλη σ'αυτή την σπουδαία σκυταλοδρομία προσφοράς στο ποδόσφαιρο.Μια σκυταλοδρομία με σκληρή και κοπιαστική δουλειά,αλλά με την καθοδήγηση κάποιων ανθρώπων που ξέρουν πώς να καθοδηγήσουν και να εμπνεύσουν αυτή την προσπάθεια και τη δημιουργία.

Μετά από 20 χρόνια το νέο σπίτι της Μασία δε χρειάζεται άλλη διαφήμιση και προβολή εκτός απ'αυτούς.Είναι η ζωντανή απόδειξη μιας πολιτικής που δεν έχει σαν πρόθεση την άμεση πρωτιά και νίκη ,αλλά την αγωνιστική συνέπεια και εργασία ανεξαρτήτος αποτελέσματος.Αρκεί να υπάρχει σταθερότητα και πίστη στο όραμα για θέαμα και γκολ στο γήπεδο.Πέρασαν πολλά.Όπως λέει και ο αρχηγός:''Εγώ και ο Τσάβι καμιά φορά θυμόμαστε τα δύσκολά χρόνια.Τότε που δεν είχαμε πάρει τίποτα για 5 χρόνια.Τώρα ζούμε την αποτίμηση αυτής της μοναδικής εποχής...''

Είναι ακόμη ένας κρίκος σε μια αλυσίδα,σε μια ιστορία που θα συνεχιστεί.Μια ιστορία σαν παραμύθι.''Μια φορά κι έναν καιρό ήταν μια πόλη κοντά στη θάλασσα κι ένας ταξιδευτής είπε στους κατοίκους της να φτιάξουν μια ομάδα ποδοσφαίρου για να χαίρονται τη ζωή τους,για να ρίχνουν κάθε φορά με τη μπάλα μια κλωτσιά στο θάνατο.Και έτσι έγινε...''Το παραμύθι συνεχίζεται,θα χρειαστεί πολύς καιρός για να φτάσουμε στο ''και ζήσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα''....