Αυτός Που Δεν “Πέταξε Ποτέ Λευκή Πετσέτα.”

του Νίκου Περπερίδη

29 Απριλίου 2007. Βρίσκομαι στην Βαρκελώνη. Η Μπάρσα παίζει στο Καμπ Νου με την  Λεβάντε και θέλει μόνο νίκη για να μπορέσει να συνεχίσει να διεκδικεί το πρωτάθλημα.  Η ομάδα μετά την προηγούμενη, απόλυτα επιτυχημένη χρονιά, δεν δείχνει (και δεν είναι) στα καλά της. Ωστόσο με όλα της τα αστέρια στην “πίστα”, (Ροναλντίνιο, Ετό, Μέσι, Ντέκο, Τσάβι, Ινιέστα, Πουγιόλ) αισιοδοξώ ότι θα παρακολουθήσω μια χορταστική “παράσταση”, άλλωστε «–διάολε, με την Λεβάντε παίζουμε..» σκέφτομαι, ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να εξηγήσω στη γυναίκα μου, που είχε τον ρόλο του.. οπερατέρ, ποιος είναι αυτός “με τις μακριές μπούκλες” που “μοιάζει σαν να τρέχει μόνο αυτός μέσα στο γήπεδο”!

Η ομάδα όμως, για ακόμη ένα παιχνίδι, δεν παίζει καλά. Ο Ετό ανοίγει το σκορ, όμως ο κόσμος γύρω μου μουρμουρίζει, ενώ όταν η μπάλα πηγαίνει στα πόδια του Ροναλντίνιο, οι μουρμούρες γίνονται αποδοκιμασίες!

Ξαφνικά επικρατεί πανζουρλισμός και το γήπεδο σείεται από ένα σύνθημα: «- Ου-ου- Ουλεζέ!». Προσπαθώντας να καταλάβω τι συμβαίνει, καθισμένος πίσω από την μία εστία, “πιάνω” με την άκρη του ματιού μου, τους αναπληρωματικούς της Μπάρσα να προθερμαίνονται. Ένας απ’ αυτούς, σηκώνει το χέρι και χαιρετάει τον κόσμο. Γι’ αυτόν γίνεται λοιπόν όλη η φασαρία. Συνειδητοποιώ ότι το «Ουλεζέ» των Καταλανών, απευθυνόταν σ’ αυτόν που στην Ελλάδα είχα μάθει να προφέρω Ολεγέρ. Ολεγέρ Πρέσας! 

Γεννημένος στο Σαμπαντέλ της Βαρκελώνης, ο Ολεγέρ εντάχθηκε στην 2^η ομάδα της Μπάρσα το 2001 και έκανε ντεμπούτο στην 1^η ομάδα το 2003, καταγράφοντας μέχρι το καλοκαίρι του 2008, (όταν και έφυγε με προορισμό τον Άγιαξ), 127 συμμετοχές με την blaugrana φανέλα. Παρουσιάσθηκε αρχικά, ως ένας φέρελπις κεντρικός αμυντικός, όμως οι συνθήκες τον έφεραν στο δεξί άκρο της άμυνας, καθώς ο Βραζιλιάνος Ζουλιάνο Μπελέτι, που προοριζόταν για εκείνη τη θέση, ταλαιπωρούνταν από συχνούς τραυματισμούς. Σε μια ομάδα που(και) τότε, ξεχείλιζε από ταλέντο, ο Ολεγέρ ήταν το μόνιμο θύμα ειδικών και μη, καθώς η τεχνική του κατάρτιση δεν ήταν και το.. φόρτε του. Ομολογώ ότι και προσωπικά έχω “γκρινιάξει” για μια άτσαλη σέντρα του ή μια άστοχη πάσα.

Μαχητικός όμως και πεισματάρης, έβγαζε πολλές φορές τα κάστανα από την φωτιά για λογαριασμό των “ακριβοθώρητων” συμπαικτών του, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι στον τελικό του Champions League, τον Μάιο του 2006 στο Παρίσι, ξεκίνησε στην βασική ενδεκάδα των μετέπειτα πρωταθλητών Ευρώπης. Ταλέντο δεν είχε. Δεν πέταξε ποτέ όμως “λευκή πετσέτα.” Την χρησιμοποιούσε μόνο για να σκουπίζει τα κιλά ιδρώτα που έχυνε, για να μπορεί να ανταπεξέρχεται στις υψηλές απαιτήσεις της ομάδας. Ο κόσμος τον εκτίμησε γι’ αυτό. Για άλλον λόγο όμως τον αγάπησε…

Βλέπετε, ο Ολεγέρ υπήρξε (και παραμένει ακόμα) ένα βαθιά σκεπτόμενο και μορφωμένο άτομο, που τις ιδέες και τις απόψεις του, δεν δίσταζε ποτέ να τις εκφράζει με τον πλέον εμφατικό τρόπο. Το 2006, δημοσιεύει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “ο δρόμος προς την Ιθάκη” όπου, μεταξύ άλλων, κατακρίνει τις ισπανικές κυβερνήσεις, για την ανάμειξη τους στους δύο πολέμους του «Κόλπου».

Δεν κρύβει την υποστήριξη του για την ανεξαρτησία της Καταλονίας και καλείται μάλιστα από τους Ζαπατίστας στο Μεξικό, για να συμμετάσχει εκεί σε ένα συμβολικό ποδοσφαιρικό αγώνα.

Η αρχή του τέλους του Ολεγέρ, όσον αφορά την θητεία του στην Μπάρσα, έρχεται τον Φεβρουάριο του 2007. Το άρθρο του, που δημοσιεύεται στην Βασκική εφημερίδα “Μπερνία” και στο οποίο αμφισβητεί την νομιμότητα του ισπανικού κράτους και την ισπανική δικαιοσύνη, φέρνοντας για παράδειγμα τον Βάσκο (μέλος του ΕΤΑ) Ινάκι Ντε Χουάνα Χάος, ο οποίος φυλακίστηκε, χωρίς επαρκείς αποδείξεις, για την δολοφονία 25 ανθρώπων, προκαλεί μετασεισμικές δονήσεις.

Λαπόρτα και Ράικαρντ τον κατακρίνουν, η Κέλμε (χορηγός του) τον εγκαταλείπει και σε όποιο γήπεδο, καστιγιάνικων ..καταβολών, αγωνίζεται, ο κόσμος τον αποδοκιμάζει έντονα. Ο ίδιος δηλώνει: « - Οι αποδοκιμασίες που δέχομαι, δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που πέρασαν τόσοι άνθρωποι που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν άδικα. Αν κάτι με ενοχλεί, είναι πως οι περισσότεροι που με κατακρίνουν, δεν έχουν διαβάσει καν, το άρθρο μου..»

Ωστόσο τα πράγματα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Το καλοκαίρι του 2008, η Μπάρσα “ξεφορτώνεται” τον Ολεγέρ, που οι αυθεντικές του απόψεις ενοχλούν χορηγούς που πληρώνουν την ομάδα και ανθρώπους που ευαγγελίζονται αρχές, στις οποίες τελικά φαίνεται πως δεν πιστεύουν… Μεγάλος ποδοσφαιριστής? όχι δεν υπήρξε ποτέ του. Γνήσιο τέκνου του αυθεντικού “μπαρσελονισμού” όμως ήταν σίγουρα. Και αυτό τελικά ίσως να είναι και το σημαντικότερο.

Υ.Γ. Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο, τραβήχτηκε από την αφεντιά μου. Πρόκειται για τη σκηνή που περιγράφω στην αρχή του άρθρου.   


El Capita.