Του Γιώργου Μπέγκου
Μετά από ένα μίνι αγωνιστικό μαραθώνιο για τη Μπάρσα, έφτασε η ώρα της αναπόφευκτης διακοπής για τα ματς των εθνικών ομάδων.
Προσωπικά, είμαι απόλυτα ικανοποιημένος από την ομάδα σε αυτό το διάστημα των συνεχόμενων αγωνιστικών υποχρεώσεων. Το ποδόσφαιρο που απέδωσε κυμάνθηκε σε γενικές γραμμές στα γνωστά υψηλά στάνταρ που μας έχει συνηθίσει. Κατάφερε το απίστευτο αμυντικό ρεκόρ που έδωσε στον Βαλδές το απόλυτο ρεκόρ απαραβίαστης εστίας στην ιστορία της Μπάρσα. Και όσον αφορά τα αποτελέσματα? Άγγιξε σχεδόν το τέλειο. Με μοναδικές εξαιρέσεις τα ματς με Σεβίλλη στο Καμπ Νου και με Αθλέτικ στο Μπιλμπάο. Γκέλα μπορεί να χαρακτηριστεί μόνο η απώλεια με τη Σεβίλλη σε ένα ματς, όμως, που δεν δικαιούται κανείς, κατά τη γνώμη μου, να κακολογήσει τους ποδοσφαιριστές. Απλή ατυχία. Τελεία.
Στο Μπιλμπάο είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μια από τις πιο όμορφες αναμετρήσεις της εποχής Γκουαρδιόλα στη Μπάρσα. Άγρια ομορφιά και περίσσιο πάθος για τη νίκη, κάτω από καιρικές συνθήκες που ήταν εύκολο να επηρεάσουν την κατάσταση και να «βοηθήσουν» οποιαδήποτε ομάδα να φθάσει στη νίκη. Εν τέλει, αν κρίνουμε από τον τρόπο που επιτεύχθηκαν τα δύο τελευταία γκολ της αναμέτρησης, ο θεός του ποδοσφαίρου δεν αδίκησε καμία από τις δύο ομάδες.
Στέκομαι στα δύο αυτά ματς για ένα και μόνο λόγο. Υπέπεσε στη αντίληψή μου μετά από αυτά τα παιχνίδια, αλλά ακόμα και μετά τις νίκες με 0-1 σε Χιχόν και Γρανάδα, μια τάση κριτικής απέναντι στην ομάδα και τον προπονητή. Προς θεού, δεν είμαι της άποψης του «αλάθητου» Γκουαρδιόλα και των «αλάνθαστων» ποδοσφαιριστών. Απλά, αυτή την έντονη σε μερικές περιπτώσεις κριτική, τη θεωρώ άδικη και μου δημιουργεί την ανάγκη να υπερασπιστώ την ομάδα. Όταν ο τύπος της Μαδρίτης ασχολείται συνεχώς με τη Μπάρσα προσπαθώντας να ανακαλύψει κρίσεις και έριδες μεταξύ των μελών του ποδοσφαιρικού τμήματος για να δημιουργήσει πρόβλημα στην ομάδα, με ενοχλεί να διαβάζω και να ακούω από την ίδια την κοινωνία της Μπάρσα τόσο έντονη κριτική, που δίνει ακόμα πιο πρόσφορο έδαφος στον αντίπαλο να δράσει.
Επαναλαμβάνω πως δεν είναι κανένας Γκουαρδιόλα και κανένας Μέσσι ή Τσάβι υπεράνω κριτικής. Όλοι κρίνονται. Αλλά ας είμαστε πιο ψύχραιμοι, τουλάχιστον στην εκ των έσω κριτική. Είναι βέβαιο πως οι ίδιοι, με πρώτο και καλύτερο τον Πεπ, είναι πολύ πιο σκληροί στις κρίσεις τους για την ομάδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου