Σκέφτομαι και γράφω… για τη Μπάρσα 20/11/2011

Του Γιώργου Μπέγκου

Ο Χαβιέρ Φάους, αντιπρόεδρος επί των οικονομικών στο σύλλογο, έκανε, προ ολίγων ημερών, την ακόλουθη δήλωση: «Θέλουμε όλοι, αν είναι δυνατόν, ν’ αναγνωρίζουν το έμβλημα της ομάδας οπουδήποτε στον κόσμο, αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η Μπαρσελόνα ανήκει στα μέλη της και δεν πρέπει ποτέ να χάσει την ταυτότητά της και να παρεκκλίνει από τις αξίες της. Όλοι πρέπει να προωθήσουμε την Μπαρσελόνα και η μεγάλη μας ευκαιρία είναι τώρα».

Η δήλωση αυτή με βρίσκει απολύτως σύμφωνο. Το ερώτημα είναι εάν ακούμε και διαβάζουμε τα ειλικρινή λόγια ενός μέλους της διοίκησης του Συλλόγου. Μπορούμε να το πάμε και ακόμα παρακάτω, και θεωρώντας όντως ειλικρινή αυτή τη δήλωση, να αναρωτηθούμε αν η διοίκηση προσπαθεί να επιτύχει αυτό το σκοπό με βασικό γνώμονα τα ήθη και τις αξίες της Μπαρσελόνα. Χωρίς να θέλω να προκαταβάλω κανέναν, είναι κοινά αποδεκτό πως οι εξουσίες ανά τον κόσμο άλλα λένε, χαϊδεύοντας τα αυτιά των ανθρώπων στους οποίους απευθύνονται, και, δυστυχώς, τις περισσότερες φορές, άλλα εννοούν, άλλες επιδιώξεις κρύβουν πίσω από τις λέξεις που, προσεκτικά, χρησιμοποιούν.

Θεωρώ πως ένας από τους τρόπους που η διοίκηση επέλεξε για να επιτύχει αυτό το θεμιτό σκοπό, ήταν και η διαφήμιση στη φανέλα. Μεγάλο θέμα. Τεράστια συζήτηση.

Αρχικά, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω τη θέση μου. Επειδή είμαι εκ φύσεως ρομαντικός ως οπαδός, η αντίδρασή μου στο άκουσμα της είδησης ήταν ακαριαία και παραμένει σταθερή μέχρι σήμερα. Απορρίπτω τη διαφήμιση στη φανέλα και μάλιστα έδωσα υπόσχεση στον εαυτό μου, όσο καιρό το περήφανο καταριανό πλατάνι θα «λερώνει» τη blaugrana φανέλα, να μη γίνω συμμέτοχος στο «έγκλημα», αγοράζοντας εμφάνιση.

Η καθαρή από διαφημίσεις φανέλα ήταν το μεγάλο καμάρι μας. Στις δύσκολες, αγωνιστικά, περιόδους για τη Μπάρσα ήταν η περηφάνια μας. Όσους τίτλους και να κατακτούσαν οι άλλοι, ο μεγαλύτερος τίτλος για εμάς ήταν η τιμημένη φανέλα. Ο λόγος, για τον οποίο πολλοί άνθρωποι επέλεξαν να υποστηρίζουν αυτή την ομάδα, αυτή την ιδέα.

Και ύστερα ήρθε η Unicef. Μπορεί να «λερώθηκε» η εμφάνιση, αλλά για καλό σκοπό. Ο Σύλλογος πλήρωνε την Unicef, και είχε πολλές κοινές δράσεις με την οργάνωση προς όφελος ανθρώπων που είχαν ανάγκη. Πολλοί είπαν τότε, ότι μας προετοιμάζουν. Ότι η Unicef δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το «όχημα» για να συνηθίζουμε στην εικόνα. Δεν το πίστεψα τότε, δεν το πιστεύω και τώρα. Ίσως είμαι αφελής και αθεράπευτα ρομαντικός. Το προτιμώ.

Φτάσαμε, λοιπόν, στην άνοιξη του 2011, και την ανακοίνωση της συμφωνίας με το Qatar Foundation. Την άποψή μου την εξέφρασα με σαφήνεια. Γενικά στη ζωή μου προσπαθώ να μην είμαι δογματικός, και, όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα, πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου ως άλλο Μίστερ Χάιντ να βρίσκει επιχειρήματα υπέρ αυτής της απόφασης της διοίκησης Ροσέλ.

Οι λόγοι που προέβαλε η διοίκηση ήταν κυρίως οικονομικοί. Σε αυτή την πολύ δύσκολη, σε παγκόσμιο επίπεδο, οικονομική συγκυρία, και με τις κατηγορίες περί κακοδιαχείρισης από την προηγούμενη διοίκηση να είναι η σημαία του Ροσέλ, ήταν πολυτέλεια η πιο ακριβή φανέλα στον κόσμο να μένει ανεκμετάλλευτη. Η αλήθεια είναι ότι, στυγνά οικονομικά, η συμφωνία είναι εξαιρετική.

Οι υποστηρικτές της απόφασης αυτής έχουν ακόμα ένα ισχυρότατο επιχείρημα. Η φανέλα της ποδοσφαιρικής ομάδας είχε προ πολλού αποκτήσει διαφήμιση και είναι υποκριτική η τόση φασαρία για το Qatar Foundation. Το TV3 «κοσμεί» το μανίκι εδώ και πολύ καιρό. Εκτός και εάν το μανίκι δεν θεωρείται μέρος της εμφάνισης. Και δεν πρέπει να ξεχνάμε πως τα υπόλοιπα τμήματα του Συλλόγου, όχι απλά έχουν διαφήμιση στη φανέλα, αλλά έχουν αλλάξει και το όνομά τους με πρώτο και καλύτερο το τμήμα μπάσκετ, τη Regal Barcelona. Εκτός και εάν Μπάρσα είναι μόνο το ποδόσφαιρο και όχι ο Σύλλογος ως ολότητα, οπότε πάει περίπατο και το βαρύγδουπο mes que un club. Σε όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και η χλιαρή έως ανύπαρκτη αντίδραση των καταλανών είτε στο γήπεδο είτε οπουδήποτε αλλού. Και νομίζω πως είναι λόγος προβληματισμού και αυτός, γιατί κακά τα ψέματα, μπορεί να λατρεύουμε και εμείς τη Μπάρσα, αλλά είναι διαφορετικά να είσαι γέννημα-θρέμμα της περιοχής, κάτι που κάνει πολύ πιο βιωματική την αγάπη για τη Μπάρσα και ίσως πιο βαρύνουσα τη γνώμη λόγω άμεσης καθημερινής επαφής με τη ομάδα και το Σύλλογο.

Όταν έρχεται ο Μίστερ Χάιντ και σου θέτει αυτά τα επιχειρήματα, τι απαντάς? Ο Δόκτωρ Τζέκυλ, ως ο καλός της υπόθεσης, αντιπαραθέτει την αγνή αγάπη για το Σύλλογο και όσα αυτός πρεσβεύει. Τον ρομαντισμό, που τόσο έχει λείψει από τη ζωή μας. Την απέχθεια στην ιδέα να δηλητηριάσουμε, ως οπαδοί, αυτό που τόσο αγαπάμε, μετρώντας το με οικονομικά μεγέθη και όρους.

Προτιμώ, λοιπόν, στον σύγχρονο κόσμο που βασιλιάς είναι το χρήμα, να κρατάω μια ρομαντική γωνιά στο μυαλό μου για αυτό το MES QUE UN CLUB που λέγεται FCBARCELONA, και ας κινδυνεύω να χαρακτηριστώ γραφικός.