Σκέφτομαι και γράφω… για τη Barça

Φλύαρη και χωρίς φαντασία. Αυτή ήταν η Barça που εμφανίστηκε στο χορτάρι του Κολισέουμ Αλφόνσο Πέρεθ.

Με εξαίρεση κάποιες ελάχιστες στιγμές μαγείας, οι παίκτες της ομάδας αδυνατούσαν να βρουν έμπνευση για να διασπάσουν την πολυπρόσωπη άμυνα της Χετάφε. Δεν θα μπω στη διαδικασία να κάνω ατομική κριτική σε κάποιους παίκτες, αν και η απόδοσή τους ήταν εξόφθαλμα απογοητευτική. Το εξοργιστικό στο χθεσινό ματς ήταν το γεγονός πως όσο πέρναγε η ώρα, και το άγχος της πρώτης ήττας κυρίευε το μυαλό και τα πόδια των ποδοσφαιριστών, έβλεπες πως παρέκλιναν από το γενικότερο αγωνιστικό πλάνο που μας έχουν συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια. Από πότε έχουμε να δούμε την Barça να παίζει με σέντρες?

Μετά από 13 αγωνιστικές, είναι πλέον προφανές πως μακριά από το Καμπ Νου, η ομάδα δυσκολεύεται ιδιαίτερα. Με μία ήττα, τρεις ισοπαλίες και μόλις δύο νίκες, νομίζω πως η αχίλλειος πτέρνα της φετινής Barça βρίσκεται στις εκτός έδρας αναμετρήσεις.

Πλέον οι «λευκοί» είναι έξι βαθμούς μπροστά. Είναι αλήθεια πως οι αντίπαλοί μας είναι πολύ βελτιωμένοι φέτος, νικούν ακόμα και χωρίς να εντυπωσιάζουν, και πάνω απ’ όλα διακρίνονται από τη μανία με την οποία κυνηγούν την νίκη. Μαγκιά τους.

Εννοείται πως τίποτα δεν έχει τελειώσει. Και δεν θα μπω στην διαδικασία των πρόωρων επικήδειων όσων αφορά την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Σήμερα γκρινιάζω, και όποιος παρακολουθεί την αρθρογραφία μου ξέρει πως είναι η πρώτη φορά, γιατί στο τέλος του αγώνα έμεινα με τη γεύση της μικρής προσπάθειας από την ομάδα. Πιθανότατα κάνω λάθος. Είναι η αίσθηση που μου άφησαν οι ποδοσφαιριστές μόλις τελείωσε το ματς. Αυτό και ο πανικός. Δύο πράγματα που δεν μου αρέσει να τα βλέπω από την ομάδα μας.