Ενα χρόνο πριν

Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010, η Μπάρσα γιορτάζει τα 111 γεννέθλιά της και ταυτόχρονα υποδέχεται στο Camp Nou τη Ρεάλ Μαδρίτης. Μιά ημερομηνία που θα μείνει βαθειά χαραγμένη στη μνήμη μου γιά πολλά χρόνια. Γιατί σαν πέρυσι τέτοια μέρα, έζησα ην καλύτερη εμπειρία μου ως φίλαθλος.

Παρακολούθησα έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, που όταν τέλειωσε δεν πίστευα πως τον είχα δει από κοντά. Δεν πίστευα πως ήμουν τόσο αφάνταστα τυχερός που βρέθηκα στο γήπεδο την συγκεκριμένη μέρα, να παρακολουθώ από κοντά την καλύτερη ίσως παράσταση που έχει δώσει η ομάδα του Γκουαρντιόλα μέχρι την επόμενη φυσικά. Γιατί όσο κι αν η τωρινή εικόνα της ομάδας δεν θέλγει, πάντα υπάρχουν οι προϋποθέσεις γιά να δούμε κάτι καλύτερο. Μετά από ένα ολόκληρο χρόνο, είμαι βαθειά πεπεισμένος, πως αν υπάρχει μιά ομάδα που θα μπορέσει να με κάνει να ξεχάσω εκείνο το απίστευτο 5-0, θα είναι η ίδια η Μπάρσα! Κακά τα ψέμματα. Οσο κι αν φέτος η Ρεάλ Μαδρίτης δείχνει να έχει ξεπεράσει τον περσινό εαυτό της, όσο κι αν εμφανίζεται βελτιωμένη, τα επίπεδα ποδοσφαίρου εκείνης της Μπάρσα δεν θα μπορέσει να τα φτάσει ποτέ. Και αν κάτι με στενοχωρεί στη φετινή εικόνα της ομάδας, δεν είναι πως μπορεί να χάσει το πρωτάθλημα. Είναι πως δεν δείχνει να μπορεί να μου ξαναπροσφέρει αυτό που τόσο απλόχερα μου πρόσφερε πέρυσι. Ομως ας μην είμαι αχάριστος. Ακόμα ηχούν στ αυτιά μου οι λέξεις που ξεστόμισα λίγο μετά τη λήξη του αγώνα: 

"Δεν έχω να δω τίποτ άλλο πλέον σαν φίλαθλος της Μπάρσα", είχα πει τότε. "Εζησα το τέλειο παιχνίδι, το καλύτερο που μπορεί να παίξει μιά ομάδα. Και κανέναν άλλον αγώνα να μη ξαναδώ στη ζωή μου, θα είμαι "χορτάτος" γιά όσα χρόνια ζήσω ακόμα."

Αυτά είχα πει τότε και δεν μου αρέσει να αναιρώ τον εαυτό μου. 

Ενα χρόνο μετά, η Μπάρσα δεν είναι αυτή που θα θέλαμε. Αυτή που μας είχε καλομάθει. Εξηγήσεις και αιτίες μπορεί να υπάρχουν πολλές. Οπως και να έχει όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε την εξαιρετική δυσκολία του να επαναλάβεις και να ξεπεράσεις τον εαυτό σου όταν αυτός πλησιάζει στο τέλειο. Μας ενοχλεί η αγωνιστική αστάθεια της ομάδας, η σπατάλη βαθμών στα εκτός έδρας παιχνίδια, η ευκολία με την οποία δεχόμαστε γκολ ακόμα και απέναντι σε αντίπαλους που περνούν 3 φορές τη σέντρα σε ολόκληρο τον αγώνα. Ολ αυτά είναι απόλυτα κατανοητά, όμως σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνουν πως η ομάδα δεν μπορεί να παίξει χειρότερα μεν απ αυτό που έπαιζε πέρυσι τέτοια εποχή, αρκετό δε γιά να πετύχει τους στόχους της. Ας μην συγχέουμε τα πράγματα. Μιά Μπάρσα που θα προσεγγίζει το 70% της περσινής της απόδοσης, μπορεί και φέτος να κατακτήσει τον τίτλο ή και ΤΟΥΣ τίτλους. Γιά όσους τα μετρούν όλα με τις κούπες, ίσως αυτό να είναι ικανοποιητικό. Γιά μένα, που έζησα από κοντά το τέλειο, σαν πέρυσι τέτοια μέρα, πάντα στόχος θα είναι να μπορέσω κάποια στιγμή να το ξαναδώ, αυτό ή κάτι καλύτερο. Αν δεν τα καταφέρω, δεν θα παραπονεθώ. Εζησα και με τα πολύ λιγότερα σαν φίλαθλος της Μπάρσα, σχεδόν με το τίποτα. Το ίδιο θα πράξω και τώρα. Αλλωστε, τα πολύ όμορφα στη ζωή, η κορύφωση, είναι τέτοια γιατί αφορούν μιά στιγμή, έχουν μικρή διάρκεια. Το θέμα είναι να τα ζήσεις, να μπορείς να πεις ότι ναι, κάποτε, η ομάδα μου έπαιξε έτσι. Η δική σου (φίλε της οποιασδήποτε άλλης ομάδας) μπόρεσε ποτέ να το κάνει;

Ενα χρόνο πριν, σαν σήμερα, ήμουν ο πιό ευτυχισμένος φίλαθλος της γής. Εαν χρόνο μετά, σήμερα, λέω ακόμα "σ' ευχαριστώ" γι αυτό που έζησα. Και ας μην είσαι πιά η ίδια. Δεν μου καίγεται καρφί!