Κορνήλιος εν λευκώ

Έξω έκανε πολύ κρύο. Η θερμοκρασία βιαζόταν να αποτινάξει τη φθινοπωρινή της χροιά και να προσλάβει πρόωρα χειμωνιάτικη. Στην εποχή της βιασύνης όλα προσαρμόζονται βεβιασμένα; Ο Κορνήλιος παρότι βρισκόταν μέσα στο σπίτι του είχε αρχίσει να τουρτουρίζει. 

Αναγκάστηκε να βάλει το μπουφάν του και να φορέσει γάντια. Δεν είχε έρθει ακόμα η ώρα για να ανάψει ο διαχειριστής το καλοριφέρ. Έχοντας αυτή την αστεία, για εσωτερικό σπιτιού, εικόνα, που παρέπεμπε σε άστεγες διαβιώσεις, διάβαζε πάλι ένα βιβλίο, που αναφερόταν στη μάχη του Κουρσκ. Όταν άναψε το καλοριφέρ, αποφάσισε να κάνει ένα μπάνιο, γιατί πια το νερό θα μπορούσε να ζεσταθεί. Κάποια στιγμή τελείωσε. Φορώντας το μπουρνούζι του, ξεφλούδισε ένα πορτοκάλι και άρχισε να το τρώει. Έβαλε, δε, στο video να δει ένα παιχνίδι ρετρό. Ήθελε να ξαναδεί ακόμα μια μεγάλη παράσταση του Ντιεγκίτο. Το Αργεντινή-Βέλγιο 2-0 για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Έτσι, για να φτιαχτεί, παρακολουθώντας υψηλές ποδοσφαιρικές παραστάσεις του χθες. Βλέποντας τον, πήγε στιγμιαία ο νους του στον Καβάνι και όλη τη φιλολογία που αναπτύχθηκε προσφάτως, που έκανε λόγο για το νέο ίνδαλμα της Νάπολι.

-Ε, καλός ο Έντισον, αλλά ο Μαραντόνα ήταν, είναι, και θα είναι ο πιο καλός από όλους τους καλούς.

Οι συνειρμοί συνεχίστηκαν...Η επικαιρότητα έτεινε χέρι βοήθειας...Εδώ, είχαν ξεκινήσει και συγκρίσεις. Δειλά δειλά κάποτε, ανοιχτά μετά το τελευταίο final four της Ευρωλίγκας:

-Ε, πολύ καλός ο Διαμαντίδης, αλλά ο Γκάλης ήταν, είναι και θα είναι ο πιο καλός από όλους τους πολύ καλούς.

Τι έκανε πάλι, παρόλα αυτά, ο άνθρωπος στη Μάλαγα... Όσες ποικιλίες και αν κάνεις συνέχεια, πάντα στις μνήμες μένουν αυτές οι στιγμές, αυτά τα σουτ, αυτά τα leader σημάδια υπεροχής και καθορισμού των όρων του παιχνιδιού, όταν η μπάλα καίει, όταν απαιτείται το κάτι παραπάνω, που λίγοι έχουν...Αυτοί είναι που ξεχωρίζουν και αφήνουν το όνομα τους δίπλα στους προηγούμενους αντίστοιχους και γεμίζουν τις φαντασιώσεις των επίδοξων επόμενων.

Αμέσως μετά ο Κορνήλιος έπιασε το σημειωματάριο του. Μετά από πολύ καιρό είναι η αλήθεια. Ήθελε να μετατρέψει σε ψυχωμένες λέξεις πάνω σε άψυχο χαρτί την πίκρα του για κάτι προσωπικό. «Φιλία. Ύψιστη αξία. Προ΄υ΄ποθέτει αποδοχή, σύμπραξη, συνεργασία, καθαρές προθέσεις. Όταν η συναναστροφή στα πλαίσια της φιλίας καταντάει διαχείριση χρόνου, εγωισμός, τακτικές, ευκαιρία για επίδειξη πνεύματος, άκυρος και άκαιρος επικριτισμός, συλλογή στοιχείων, ανταπόδωση πυρών από εξωγενή περιβάλλοντα, και συνεχής ανταγωνισμός, η φιλία έχει πεθάνει. Αργά ή γρήγορα, ο ενταφιασμός της θα πάρει το χαρακτήρα της ειρωνείας, της σύγκρουσης, της εχθρότητας, αφού θα εγκαταλειφθεί αναπόφευκτα η συνύπαρξη των υποκριτικών ουδετεροτήτων. Το παιχνίδι έχει χαθεί. Για να ξαναρχίσει πρέπει να ξεκινήσει καινούριο, σε άλλο τραπέζι, με καινούριους παίκτες...»

Έβαλε λίγο Νατάσσα Μποφίλιου στο cd player. Το τραγούδι "Εν λευκώ" είναι ένα από τα αγαπημένα του. Ύστερα, ο Κορνήλιος, για τα καλά εξιταρισμένος, είπε στον εαυτό του πως ήρθε η ώρα να ξαναπαίξει το αγαπημένο του παιχνίδι, αυτό της μεταφοράς σε σημεία και καταστάσεις υπερβατικές, μα σημειολογικές συνάμα...Να εκμεταλλευθεί τη συνθήκη του και να ξεχυθεί σε παράξενες συναντήσεις και βόλτες...

Να συναντήσει έναν οπαδό του Ολυμπιακού, τώρα που μετά τα όργια των ερυθρόλευκων κουρσάρων στη Μασσαλία, βρίσκεται δικαιολογημένα σε πελάγη ευτυχίας. Γιατί αυτόν τον Ολυμπιακό κάποιοι τον περίμεναν από το 1996. Με κάποιες εξαιρέσεις, ποτέ δεν έγινε κανόνας. Να κάνει εκτός έδρας το παιχνίδι του, να επιβάλλεται, να νικάει και το σκορ να τον αδικεί, καθώς ο καλύτερος παίκτης του αντιπάλου ήταν ο τερματοφύλακας. Τι τον ήθελε αυτόν τον «γαύρο» ο Κορνήλιος; Για να του πει πως η ποιότητα θέλει διάρκεια. Για να του επισημάνει πως η ποιότητα σβήνει κάθε μεμψιμοιρία και αμφισβήτηση. Για να τον πείσει πως τίποτα το καλό δε χάνεται και δεν αλλοιώνεται, παρότι ο κόσμος μας είναι ανταγωνιστικός και εγωκεντρικός.

Να στείλει ένα σημείωμα υποστήριξης στον άνθρωπο Κοστάντσο. Γιατί δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ένας ποδοσφαιριστής, πριν στηθεί στο ικρίωμα, είναι άνθρωπος, που ο οπαδικός φανατισμός και η δημοσιογραφική τάση για σταυρώματα, απειλούν με τον πλέον υπερβολικό τρόπο την ίδια του την αξιοπρέπεια. Λες και κάποιοι ψάχνουν το μέτριο εξίσου με το καλό. Το τελευταίο για να χαρούν και να μειώσουν τους άλλους, το πρώτο για να εκτονωθούν πάνω στο εξιλαστήριο θύμα, που η αδυναμία του εκθέτει την αξιοσύνη του στα αδιάκριτα μάτια των πεινασμένων για λοιδωρία. Το να μην αποδίδεις δεν είναι έγκλημα. Αρκεί ένας παραγκωνισμός, χωρίς κανιβαλιστικές προεκτάσεις και όλα βαίνουν καλώς, και αξιοπρεπώς... Τότε είναι, βέβαια, που σε τρώει το μαύρο σκοτάδι...

Να βρεθεί στις άδειες εξέδρες του ΟΑΚΑ, για να αυξήσει με το συμβολικό +1 την παρουσία θεατών στους αγώνες της ΑΕΚ, που πια κάνει διαρκώς αρνητικά ρεκόρ προσέλευσης στο γήπεδο της. Γιατί οι ομάδες δεν είναι μόνο χαρές, και η στήριξη στις δύσκολες στιγμές αποκτάει διπλή αξία...

Να πεταχτεί στην Κύπρο για να μάθει από πρώτο χέρι το μυστικό της επιτυχίας. Για να καταλάβει πως τα μπάτζετ δεν καθορίζουν τα πρότζεκτ, πάντα, αρκεί να ευδοκιμούν ανθρώπινοι παράγοντες που οι αριθμολαγνείες και οι τεχνοκρατισμοί αγνοούν. Το ΑΠΟΕΛ είναι υπόθεση πολλαπλής αναδίφησης. Εξαίρεση, που θέτει σε κλονισμό πολλές σταθερές της εποχής μας...

Έκλεισε τα μάτια, μήπως κοιμηθεί. Δε μπορούσε. Άναψε το πορτατίφ και έπιασε στα χέρια του ένα περιοδικό ποικίλης ύλης, «προορισμένο για το σύγχρονο άντρα»... Στο εξώφυλλο μια αξιολάτρευτη μελαχρινή δεσποινίς που μοίραζε τα φώτα του πνευματισμού της μέσα από μια συνέντευξη, που διανθιζόταν από αισθησιακές φωτό.

-Ρε, συ, αυτή μου θυμίζει την Claudia Vieira…

Ήταν άραγε αυτή;