Ρυθμική γυμναστική

Είναι κάποια παιχνίδια που αισθάνεσαι τυχερός που τα παρακολούθησες. Ενα τέτοιο, έγινε χθες βράδυ στο Σαν Σίρο. Και σ αυτό συνέβαλαν και οι δύο ομάδες παίζοντας γρήγορα και αδιαφορώντας γιά τις άμυνες και τη σκοπιμότητα του αποτελέσματος. Προσωπικά ο ρυθμός του χθεσινού αγώνα με εξέπληξε. Δεν περίμενα δηλαδή πως Μπάρσα και Μίλαν θα μπορούσαν να τρέχουν ασταμάτητα γιά παραπάνω από 70 λεπτά. Η μεν Μπάρσα γιατί είναι σε μιά φάση που λογικά θα έπρεπε να πηγαίνει στο ρελαντί και να προσέχει να μην ... αδειάσει το ρεζερβουάρ πριν να μπει ο Δεκέμβριος. Και η Μίλαν, επειδή απ τη μέση και πίσω δεν σε προδιαθέτει πως μπορεί να τρέξει, έχοντας Ζέέντορφ, Ζαμπρότα και Νέστα στη σύνθεσή της. Κι όμως! Οταν είσαι μεγάλη ομάδα, όλα τα παραπάνω πάνε περίπατο! Και οι χθεσινές αντίπαλες είναι πολύ μεγάλες ομάδες, που θαρρείς πως οι παίκτες τους περίμεναν εδώ και καιρό το συγκεκριμένο παιχνίδι γιά να δείξουν σε όλο το κόσμο τί πραγματικά μπορούν να κάνουν.

Επίθεση στην επίθεση λοιπόν και κόντρα στη κόντρα, σ έναν απολαυστικό αγώνα στον οποίο και δέκα γκολ να σημειώνονταν δεν θα εκπλησόταν κανένας απ όσους είχαν την τύχη να τον παρακολουθήσουν.

Εγραψα και χθες το βράδυ πως αυτή η αναμέτρηση θα μπορούσε άνετα να είναι ο τελικός της φετινής διοργάνωσης. Και ενώ δεν είχα τη Μίλαν σε μεγάλη υπόληψη, μετά και τη χθεσινή της εμφάνιση, δεν θεωρώ απίθανο να πάει μακριά και να ξαναδούμε αυτές τις δύο ομάδες αντίπαλες σε κάποιο (ή κάποια) από τα ανοιξιάτικα παιχνίδια της διοργάνωσης.

Πάμε τώρα στα ... πιό δικά μας, προσπαθώντας να αναλύσουμε τί ακριβώς είδαμε χθες από το σύνολο του Γκουαρντιόλα. 

Συμπέρασμα πρώτο: ο Αλβες είναι απολύτως απαραίτητος σ αυτή την ομάδα. Οσο ο Πεπ δεν εμπιστεύεται τις καθαρές εναλλακτικές που διαθέτει σ αυτή τη θέση (βλέπε Μοντόγια), τόσο θα πρέπει να κάνουν το σταυρό τους οι blaugrana γιά να μη λείψει από κανένα από τα μεγάλα παιχνίδια που έρχονται ο τρελλοΒραζιλιάνος. Γιατί Βραζιλιάνος υπάρχει κι άλλος, γιά τον Αντριάνο λέω, αλλά αυτός κάνει λίγο απ όλα. Αναμφίβολα αν τον είχαμε χθες να τα πήγαινε καλύτερα απ τον ηρωϊκό μεν παντελώς ακατάλληλο γιά να παίζει πλευρά στο 3-4-3 δε, Κάρλες Πουγιόλ. Τα εξτρέμ της Μίλαν έκαναν πάρτυ απ τη πλευρά του καθώς  αργούσε να πάει επάνω στη γραμμή ακόμα και σε μεγάλες, αργές και ψηλές μπαλιές προς το πλάϊ. Ενδεχομένως να θέλει κι άλλα παιχνίδια γιά να "λυθεί". Ωστόσο εκτιμώ πως είναι αμαρτία να τον ταλαιπωρούμε πλέον με διπλούς και τριπλούς ρόλους.Οχι δεν πρόκειται να πει ποτέ σε ό,τι κι αν του ζητηθεί, αυτό όμως δεν σημαίνει πως είναι και η καλύτερη λύση να τον κάνουμε ... Τιραμόλα. Αν ο Πεπ έχει ξεγραμμένο τον Μοντόγια θα πρέπει να βρει κάποια άλλη λύση

Συμπέρασμα δεύτερο: Ούτε ο Αμπιντάλ αισθάνεται άνετα στο 3-4-3. Ο Γάλλος που χθες βράδυ ουσιαστικά ανήγγειλε την ανανέωση του συμβολαίου του γιά 2+1 χρόνια - κάτι που σημαίνει πως θα κρεμάσει τα παπούτσια του στο Καμπ Νόου - είχε πολλά προβλήματα απ την πλευρά του και ... χόρεψε τσάμικο στο καταπληκτικό δεύτερο γκολ του Μπόατενγκ. Φυσιά, αν χθες υπήρχε Αλβες και ο Πουγιόλ έπαιζε σε θέση κεντρικού αμυντικού  - "σκούπας" στο 3-4-3 να πήγαινε καλύτερα και ο Αμπί γιατί θα χρειαζόταν να τρέχει λιγότερο. 

Συμπέρασμα τρίτο: Δεν μπορεί να βγει ... συμπέρασμα γιά τη χθεσινή μη χρησιμοποίηση του Πικέ. Ακόμα και οι εφημερίδες της Βαρκελώνης "ψάχνονταν" και αντί να δώσουν μιά εξήγηση το έριξαν στις ... δημοσκοπήσεις ζητώντας απ τους φιλάθλους να αποφανθούν αν επρόκειτο γιά ροτέϊσον ή γιά δυσαρέσκεια του Πεπ εξ αιτίας των τελευταίων μέτριων εμφανίσεών του. Εγώ μάλλον θα συνταχθώ με τη δεύτερη άποψη και θα ερμηνεύσω την κίνηση σαν "καμπανάκι" προς τον Ζεράρντ. Και θα συμπληρώσω πως κι εγώ θα έκανα ακριβώς το ίδιο, ακριβώς στην ίδια χρονική στιγμή. Είμαι σίγουρος πως ο εγωϊσμός του Πικέ θα του επιβάλει να "σκυλιάσει" στα επόμενα παιχνίδια. Πλακίτσες τέλος! Εχουμε δουλειά τώρα!!!

Συμπέρασμα τέταρτο: Στη φετινή Μπάρσα τα χαφ πατούν συχνά περιοχή και σκοράρουν με μεγαλύτερη άνεση. Ενα γκολ ο Τσάβι, ουσιαστική συμμετοχή σε άλλο ένα (αφού ανάγκασε τον Βαν Μπόμελ να βάλει αυτογκόλ) και αρκετές ακόμα προσπάθειες εντός περιοχής (ακόμα και σλάλομ είδαμε προς το τέλος!). Προσπαθώντας να εξηγήσω αυτή την εξέλιξη θα πω πως σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην κίνηση του Μέσσι. Ο Αργεντίνος ξεκινά από πίσω, "κουβαλάει" τη μπάλα μέχρι την περιοχή, αλλά εκεί τη σπάει πιό συχνά στους συμπαίκτες του και επιπλέον πολλές φορές μένει και εκτός περιοχής "παρασύροντας" με αυτή του τη ... μη κίνηση τους αντίπαλους αμυντικούς. Δευτερευόντως, η έλευση του Σεσκ στο Καμπ Νόου, έχει προσθέσει νέα κομμάτια στην προπόνηση και σε μιά κυκλική προπόνηση προφανώς υπάρχουν και "αντι-Σεσκ". Πολύ σημαντικό αυτό γιά την ομάδα!

Συμπέρασμα πέμπτο: Δεν έχει βρεθεί ακόμα ομάδα που να κερδίσει τη Μπάρσα σε γρήγορο ρυθμό (με εξαίρεση ίσως τη Μπέτις στον περσινό πρώτο αγώνα του κυπέλλου). Οι blaugrana ζουν γιά τέτοια παιχνίδια και όσο κι αν αξίζουν συγχαρητήρια στη Μίλαν που το πάλεψε, μάλλον τελικά αποδείχθηκε πως δεν έκανε καλά που δεν πάτησε "φρένο" μετά το 2-2.

Συμπέρασμα έκτο: Ο Ζλάταν έκανε ένα μεγάλο παιχνίδι, όσο κι αν δεν μας αρέσει αυτό. Δεν υπήρχε κανένας αμυντικός μας ικανός να τον αντιμετωπίσει σε μαν του μαν. Δεν είναι μόνο το γκολ που σημείωσε. Είναι το γεγονός πως τραβούσε επάνω του 2 και 3 αντίπαλους και σπάζοντας τη μπάλα προς τα πίσω δημιουργούσε πολύ επικίνδυνες καταστάσεις γιά τον Βαλντές. Μιά τέτοια διπλή φάση προέκυψε εκεί γύρω στο 90 που παραλίγο να φέρει και την ισοφάριση.

Συμπέρασμα έβδομο: Ο Αλέξις ήταν απλά ε-ξαι-ρε-τι-κός! Κέρδισε πολλές φαινομενικά χαμένες φάσεις και πίεσε σκυλίσια. Το έχω ξαναπεί και ξαναγράψει: γιά μένα είναι παίκτης-κλειδί γιά τη φετινή Μπάρσα. Οταν παίζει, ανεβάζει την ομάδα τουλάχιστον ένα 20% σε άμυνα και επίθεση

Συμπέρασμα όγδοο: Από τη μέση και μπροστά η ομάδα δείχνει να είναι έτοιμη να αντιμετωπίσει τις ... προκλήσεις του Δεκέμβρη.  Εκεί που πρέπει τώρα να εστιάσουμε την προσοχή μας, είναι η άμυνα, αλλά και η αλλαγή του ρυθμού μέσα στο παιχνίδι. Δεν μου άρεσε η αμυντική μας λειτουργιά ΚΑΙ χθες, αλλά κυρίως δεν μου άρεσε που πήγαμε σ έναν αγώνα - ροντέο ως το τέλος. Θεωρώ πως μετά το 2-3 μπορούσαμε να ελέγξουμε καλύτερα το παιχνίδι. Παρασυρθήκαμε προσπαθώντας να πετύχουμε κι άλλα γκολ. Και όσο κι αν αυτό αρέσει στους ποδοσφαιρόφιλους ανεξαρτήτως συλλογικής προτίμησης, θα ήταν κρίμα να χύσουμε την καρδάρα με το γάλα, όπως είχαμε κάνει και στο παιχνίδι του Καμπ Νόου

Συμπέρασμα ένατο: Και δεν (που να) έπαζε και ο Ινιέστα, ε;;;