Πανηγυρική ήταν η επικράτηση της Μπαρσελόνα επί της Σάντος στον τελικό του Παγκοσμίου Συλλόγων στην Γιοκοχάμα. Ο Πεπ δεν είχε στην διάθεσή του τον Βίγια, ούτε τον Αλέξις που δεν θεωρήθηκε έτοιμος να ξεκινήσει. Έτσι έπαιξε με τους «παραδοσιακούς» τρεις στην μεσαία γραμμή κι έβαλε τους Σεσκ και Τιάγκο λίγο πιο προωθημένους. Ο Μουρίσι Ραμάλιο, προτίμησε τον Λέο έναντι του Ελάνο. Η Μπαρσελόνα, ήταν κυρίαρχος του παιχνιδιού από την αρχή μέχρι το τέλος, τα ποσοστά κατοχής ήτανε συντριπτικά και θα μπορούσε να έχει κερδίσει και με ευρύτερο σκορ.
Χωρίς τους Βίγια και Αλέξις, ο Γκουαρντιόλα έκανε μερικές καινοτομίες. Συνήθως προτιμάει έναν αληθινό φόργουορντ στους 3 μπροστινούς προκειμένου ν’ «απλώνουν» το παιχνίδι της ομάδας και να επιτρέπουν στον Μέσι να έχει ελευθερία κινήσεων και ταυτόχρονα να μην υπάρχει και συνωστισμός στη μεσαία γραμμή. Στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ο Τιάγκο έπαιξε από τ’ αριστερά ενώ οι Σεσκ και Άλβες εναλλάσσονταν στην δεξιά πλευρά.
Η Μπαρσελόνα είχε περισσότερους πασαδόρους από κάθε άλλη φορά. Ήταν η πρώτη φορά που οι Μπουσκέτς, Τσάβι, Ινιέστα, Σεσκ και Τιάγκο Αλκάνταρα ξεκίνησαν στην αρχική 11άδα. Μιλάμε δηλαδή για πέντε πασαδόρους στο ίδιο σχήμα! Ο Πεπ είχε ήδη «προειδοποιήσει» ότι η κατοχή της μπάλας θα ήταν κάτι το εξαιρετικά σημαντικό στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ίσως θα δινόταν και μεγαλύτερη βάση απ’ ότι σε κάποιο άλλο ματς. Οι επιλογές του έδειξαν ότι αυτό ακριβώς είχε στο μυαλό του.
Η Σάντος, επέλεξε ένα σχήμα 3-5-2 το οποίο είχε χρησιμοποιήσει ο Ραμάλιο μόνο σε κάποια λίγα ματς πρωταθλήματος. Ο Ντανίλο έπαιξε πιο προωθημένα από άλλες φορές γινόμενος ουσιαστικά δεξί μπακ-εξτρέμ, με τον Λέο να κάνει το ίδιο από την άλλη πλευρά. Ο Λέο όμως είχε τον Άλβες να τον καταδιώκει, με αποτέλεσμα να πρέπει να παίζει πιο μέσα ενώ ο Ντανίλο μπορούσε ν’ ανεβαίνει πιο πολύ. Έτσι, το σχήμα έμοιαζε κάποιες στιγμές σα να διαθέτει 4 στα μετόπισθεν.
Τα πράγματα δεν πήγαν εντέλει καλά για την ομάδα του Ραμάλιο. Με την Μπαρσελόνα να έχει υπεροπλία στη μεσαία γραμμή, οι αμυντικοί της Σάντος δεν μπορούσα να κάνουν και πολλά. Το κεντρικό αμυντικό δίδυμο, Αρούκα και Ενρίκε, ήταν σαν υπνωτισμένοι και αποσυντονισμένοι και συχνά είχαν ν’ αντιμετωπίσουν μέχρι και 4 αντιπάλους στην περιοχή τους.
Η Σάντος μπορεί να είχε αρκετούς παίκτες στην άμυνά της, αλλά και πάλι αυτό δεν βοήθησε. Στο πρώτο γκολ για παράδειγμα, μπορεί ο Ντιρβάλ να βρισκόταν αρχικά σε καλή θέση, αλλά κατά κάποιον τρόπο έχασε τη μπάλα με αποτέλεσμα αυτή να βρεθεί στον δρόμο του Μέσι με τις γνωστές συνέπειες. Τα ατομικά λάθη γενικά, κόστισαν στην Σάντος. Όπως κόστισε και η μέτρια απόδοση του Γκάνσο. Σε κάποιο σημείο φαίνεται ο Ραμάλιο να του είπε να μην μπαίνει καν πλέον στον κόπο ν’ αμύνεται, με τον Νέιμαν να τρέχει ουσιαστικά και για τους δυο τους.
Και η συνεισφορά του Ντανίλο ήταν σχετικά μικρή, πριν αντικατασταθεί μετά από μισή ώρα περίπου παιχνιδιού. Με τους Ντανίλο και Γκάνσο να βρίσκονται τις περισσότερες φορές σχεδόν εκτός τόπου και χρόνου, φαινόταν σαν η Σάντος να είχε μόλις 6-7 παίκτες που προσπαθούσαν να κάνουν κάτι όταν δεν είχαν τη μπάλα στα πόδια τους. ο Ελάνο που αντικατέστησε τον Ντανίλο, ήταν φανερά καλύτερος σε αυτόν τον τομέα.
Η Σάντος προσπάθησε κάποιες φορές να βγει στην επίθεση, αλλά η αναποφασιστικότητα των παικτών της άφησε τις όποιες προσπάθειες στην σφαίρα της καλής προαίρεσης. Η Μπάρσα από την άλλη, έκανε τα συνηθισμένα δικά της. Πολλή κυκλοφορία στην μεσαία γραμμή, πολλές και γρήγορες πάσες και το γνωστό 1-2 μέσα στην περιοχή. Το ματς ουσιαστικά τελείωσε στο ημίχρονο με το κοντέρ ήδη να έχει γράψει 3-0 υπέρ των Καταλανών.
Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι αυτή η πολλά υποσχόμενη αναμέτρηση ήταν ένας μονόλογος της Μπαρσελόνα. Μπορεί οι μπλαουγκράνα να ήταν έτσι κι αλλιώς φανταστικοί, αλλά και η Σάντος τους άφησε τον δρόμο ανοιχτό και τα σκυλιά δεμένα που λένε. Οι Βραζιλιάνοι ήταν αργοί, αναποφάσιστοι και προσπαθούσαν αγχωτικά να διορθώνουν τα λάθη τους. Το παιχνίδι ήταν επίσης και μια ένδειξη της επιθυμίας του Πεπ να χρησιμοποιεί όσους περισσότερους μέσους γίνεται.
Όπως δήλωσε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΦΙΦΑ πριν λίγες μέρες: «Η μεσαία γραμμή είναι η ραχοκοκαλιά κάθε ομάδας. Οι μέσοι, πρέπει να είναι ευφυείς παίκτες που θα σκέφτονται την ομάδα σαν σύνολο, σαν ολότητα. Αυτοί πρέπει να έχουν την καλύτερη και σφαιρικότερη αντίληψη του παιχνιδιού από κάθε άλλον και όσο περισσότερους τέτοιους παίκτες διαθέτεις, τόσο το καλύτερο για την ανάπτυξη της ομάδας. Κάτι τέτοιο σου επιτρέπει να έχεις επιλογές και πολλούς διαφορετικούς τρόπους να τις χρησιμοποιήσεις».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου