Ο Μύθος Του 4-3-3.

του Νίκου Περπερίδη

Πολύς λόγος γίνεται την φετινή χρονιά για το σύστημα με το οποίο αγωνίζεται η Μπάρσα και συγκεκριμένα για την απόφαση του Πεπ Γκουαρντιόλα να παρατάξει την ομάδα του σε 8 αγώνες του ισπανικού πρωταθλήματος με 3 παίκτες στην άμυνα (αυτό που ο κόσμος ονομάζει 3-4-3) αντί του συνηθισμένου για τους Καταλανούς , 4-3-3.

Στη διάταξη με 3 αμυντικούς , παίκτης κλειδί και ο μέχρι στιγμής (βάσει στατιστικών) πιο αποτελεσματικός αμυντικός για την Μπάρσα , είναι ο Χαβιέ Ματσεράνο , αγαπημένο παιδί του Πεπ (σύμφωνα και με δική του δήλωση.) Πόσο εύκολο όμως θα είναι για τον τεχνικό των πρωταθλητών Ευρώπης , να αφήσει εκτός ενδεκάδας στο clasico ,τον φυσικό ηγέτη  αυτής της ομάδας , δηλαδή τον Κάρλες Πουγιόλ , εφόσον ο μεγάλος Capita είναι απόλυτα υγιής , γνωρίζοντας πόσο καθοριστική είναι συνήθως (και από ψυχολογικής πλευράς ),η παρουσία του εμβληματικού Ταρζάν σε τέτοιους «ειδικών καταστάσεων» αγώνες? 

Κάποιοι λένε ότι αν ο Πεπ επιλέξει τελικά το 3-4-3 , η ομάδα θα είναι ευάλωτη στις , θανατηφόρες είναι η αλήθεια, αντεπιθέσεις της Μαδρίτης . Κάποιοι πάλι , ισχυρίζονται ότι με αυτή τη διάταξη θα είναι πιο εφικτή η κυριαρχία των μπλαουγκράνα στο κέντρο του γηπέδου.

Εγώ πάλι , με όλο τον σεβασμό σε όσους εκφράζουν αυτές τις απόψεις , λέω ότι όλα αυτά είναι κουραφέξαλα! Και εξηγούμαι αμέσως :

Για πιο 4-3-3 και 3-4-3 μιλάμε ρε παιδιά ? Δηλαδή όταν η ομάδα αγωνίζεται , θεωρητικά , με 4 παίκτες στην άμυνα , εννοούμε ότι ο Ντάνι Άλβες παίζει ως δεξί μπάκ ? Μα θα τρελαθούμε τελείως ? Η ομάδα αυτή τα τελευταία 18 -20 χρόνια που έχω την τύχη να την παρακολουθώ συστηματικά , αγωνιζόταν πάντα με 2-5-2 ή κάτι παρόμοιο τέλος πάντων! Θα με πείτε τρελό και άσχετο αλλά εγώ ξέρω ότι συνήθως τα ακραία μπακ της Μπάρσα στη μεγαλύτερη διάρκεια των αγώνων , βρίσκονται πάνω από το κέντρο , προς την μεριά που επιτίθεται η ομάδα .

Θυμηθείτε μόνο μερικά βίντεο με highlights του Πουγιόλ , ο οποίος την τελευταία δεκαετία αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς της άμυνας των Καταλανών. Θα διαπιστώσετε ότι τα περισσότερα από αυτά , αφορούν “κοψίματα” του αρχηγού στις πλάγιες γραμμές του γηπέδου , πράγμα λογικό , αφού τα “θεωρητικά” ακραία μπακ της Μπάρσα ήταν , είναι και θα είναι πάντα προωθημένα στην επίθεση , αφού αυτή είναι η φιλοσοφία αυτής της ομάδας.

Και αν κάποιοι , λογικά αντιπαραθέσουν το επιχείρημα πως την δεδομένη χρονική στιγμή, μπορεί ο Άλβες να “ανεβαίνει” συνέχεια , αλλά ο ,συνήθως βασικός , αριστερός μπακ , ο Ερίκ Αμπιντάλ δηλαδή, δεν προωθείται συχνά , θα τους απαντήσω ότι έχουν δίκιο, αλλά θα θυμήσω ότι ο ένας από τους δύο κεντρικούς αμυντικούς , δηλαδή ο Πικέ , πολύ συχνά προωθείται , οπότε πόσοι μένουν πάλι πίσω ? Μα φυσικά δύο!

Εν κατακλείδι , το να ψάχνεις να βρεις  τον τρόπο με τον οποίο αυτή η σπουδαία ομάδα αγωνίζεται , είναι ουσιαστικά προσπάθεια για να βρεις ψύλλο στα άχυρα και ίσως μόνο ο ιστορικός του μέλλοντος  μπορέσει να μας δώσει μια απάντηση. Είναι τέτοιας ποιότητας -δυνατοτήτων, το ταλέντο αυτών των παιδιών που συνθέτουν την σημερινή Μπάρσα , που χώρος και περιθώρια για τεχνικές αναλύσεις , νομίζω δεν υπάρχουν.

Όσοι θέλουν να το βαφτίσουν 4-3-3 ή 3-4-3 ας το κάνουν. Εγώ πάλι , το λέω απλά Μπάρσα του 21^ου αιώνα.     
El Capita.