Ξεγύμνωμα εναντίον αποθέωσης

Το μεγαλύτερο μέρος του αγώνα αναλώθηκε σε πανηγυρισμούς ...

Σκοράρει κατά ριπάς ο Κώστας Μαρούντας

Κάποια πράγματα σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Τι να πεις; Και αν έχεις πέσει έξω; Και αν όντως έγιναν έτσι, ενώ το μυαλό σου και η λογική σου υποδεικνύουν κάτι άλλο; Εφτά γκολ εκτός έδρας σε παιχνίδι champions league, θα έλεγε κανείς, πως υπό κανονικές και φυσιολογικές συνθήκες στο σήμερα, μόνο η Μπαρσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης μπορούν να βάλουν.  

 

Κι όμως αυτές θα συναντήσουν απέναντι τους πάθος, κλειστές άμυνες, αξιοπρέπεια, γιατί όλοι ξέρουν ότι είναι ικανές για τέτοια χουνέρια, οπότε δύσκολα να μπουν τόσα γκολ. Συνήθως σταματούν στα τρία, άντε τέσσερα. Να γίνει η δουλειά, να δείξουμε σε όλους ότι το έχουμε, και μετά στοπ, ή τέλος πάντως δεν τις πιάνει και καμία πρεμούρα να συνεχίσουν, παρά μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις και κυρίως εντός έδρας. Για να αυξήσουν τον ενθουσιασμό στο καταλανικό και μαδριλένικο κοινό, που πλήρωσε και εισιτήριο, βρε αδερφέ. Τόσα πολλά γκολ μαζεμένα και μάλιστα σε τόσα λίγα λεπτά μόνο μια ομάδα μπορεί να βάλει τελικά στο σύγχρονο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Η Ολιμπίκ Λιόν. Έβλεπα τα highlights. Οι άνθρωποι έβαζαν το ένα μετά το άλλο και αντιδρούσαν λες και εκτελούσαν άσκηση στην προπόνηση. Που και εκεί οι πανηγυρισμοί θα ήταν πιο έντονοι, γιατί οι αμυντικοί θα προσπαθούσαν πιο πολύ. «Πετάξτε έξω Μαρσέιγ και Λιόν από το champions league» έγραψε καπάκι μετά το ματς ο Κώστας Νικολακόπουλος. Αρκετά έμπειρος για να τολμήσει κάτι τόσο «ακραίο». Έχει άδικο; Και να έχει δίκιο, δε θα το βρει θεσμικά...

Αυτή η βραδιά θα μείνει για πάντα στις μνήμες μας. Η Λιόν αυτό το πέτυχε για πάντα. Της το αναγνωρίζουμε. Αλλά και αυτή η Ντιναμό Ζάγκρεμπ; Σου λέει μέχρι το επόμενο ματς θα κρατήσουν οι χοροί, έστω και με τη συνοδεία κακής μουσικής και ασύμμετρων φωνητικών. Μετά όλα θα ξεχαστούν. Άδικο έχουν; Επί της ουσίας, κανένα.

Α, παίχτηκε και ποδόσφαιρο αυτό το βράδυ. Η Βασιλεία ήταν η πρωταγωνίστρια. Ήξερε τι ήθελε και το πήρε. Όπως και η Νάπολι. Το Μάντσεστερ είναι η πόλη της ευρωπα΄ι΄κής καταστροφής μετά την ολοκλήρωση των αγώνων για τη φάση των ομίλων του φετινού champions league. Έξω η Σίτι-πρωτοπόρος στο αγγλικό πρωτάθλημα, έξω η Γιουνάιτεντ-δεύτερη στη βαθμολογία. Τελικά το ποδόσφαιρο είναι πολύ ωραίο άθλημα, ειδικά όταν το προδικασμένο διαψεύδεται...Bαθιά περισυλλογή στην πόλη, αυτή η διπλή ντροπή ξεπλένεται μόνο με κατάκτηση του Εuropa League. Όχι, ότι αυτό δε γίνεται, αλλά τώρα είναι η ώρα της θλίψης. Τα άλλα έπονται...

Μπράβο στη Νάπολι, αλλά και στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Λιλ και Τραμπζονσπόρ έβγαλαν τα μάτια τους μόνες τους, ήρθαν ισόπαλες και έμειναν έξω και οι δύο! Να, άλλο ένα κατόρθωμα που θέλει προσπάθεια για να γίνει. Αν είχαν συνεννοηθεί όπως ίσως κάποιοι άλλοι, θα πετύχαιναν περισσότερα. Εντάξει, αστειεύομαι, δεν το προκρίνω, όμως κάποιοι πιστεύουν ότι από τα αποτελέσματα κρίνονται όλα και όλοι. Γάλλοι και τούρκοι δεν τα κατάφεραν. Αν σκεφτούμε τι έκαναν άλλοι γάλλοι, μήπως η Λιλ δεν είναι και τόσο γαλλική ομάδα; Ή μήπως είναι κανονική ομάδα; Οι κρίσεις στη διακριτική ευχέρεια του καθενός και της καθεμίας.

Ρεάλ Μαδρίτης και Μπαρσελόνα έχουν καλούς αναπληρωματικούς. Αλλά τώρα ο νους όλων στην τιτανομαχία των βασικών, που είναι το next game και για τους δύο...Ε, έτσι είναι η ζωή. Το 1-7 του Ζάγκρεμπ, όντως, θα ξεχαστεί γρήγορα. Μόνο οι φουκαράδες του Άγιαξ δε θα το ξεχάσουν, ίσως και ποτέ...