Ψηλαφίζει τη ... ρουτίνα της Primera ο Κώστας Μαρούντας
Το κλάσικο ήταν τελικά μια από τα ίδια. Tα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να διαμορφώνεται και να διαιωνίζεται ο blaugrana νόμος. Η Μαδρίτη ένιωθε πως είχε πλησιάσει πολύ τη Μπαρσελόνα, κάποιοι μάλιστα θεωρούσαν πως την είχε ξεπεράσει. Η ζωή για άλλη μια φορά είναι αδυσώπητη. Δεν είναι καλό να προδικάζουμε, να βγάζουμε συμπεράσματα ερήμην των άλλων. Γιατί πρέπει να περιμένουμε την απάντηση τους. Ακόμα και δίκιο να έχουν οι βιαστικοί, οφείλουν να δώσουν το λόγο στο αντικείμενο των επικρίσεων τους. Γιατί όταν αυτό πάρει το λόγο και διατυπώσει τις αιτιάσεις του, τότε θα ολοκληρωθεί η αλήθεια.
Και η Μπαρσελόνα μίλησε. Πήρε το λόγο και αποστόμωσε τους πάντες. Ανάγκασε αρκετούς να φάνε τα γραπτά τους και να σπεύσουν να σβήσουν τα ηλεκτρονικά ίχνη των βεβιασμένων βεβαιοτήτων, αλλά και να ξεχάσουν τις φραστικές διατυπώσεις της όψιμης δυσπιστίας τους για τη φετινή Μπάρσα και της όποιας δυναμικής της απέναντι στη Ρεάλ Μ. Το σκορ έγραψε και δεν ξεγράφει. Το πρωτάθλημα απέκτησε μεγάλο ενδιαφέρον, το ψυχολογικό αβαντάζ είναι τώρα με το μέρος αυτών που έκλεισαν στόματα. Ναι, δε μπορώ να το κρύψω. Δεν έχει νόημα πια. Πίστεψα και εγώ πως η φετινή Μαδρίτη είχε, έστω και για λίγο, το πάνω χέρι στο χτεσινό ματς. Με ανάγκασαν και εμένα τα παιδιά του Πεπ να προσαρμοστώ στη σκληρή πραγματικότητα. Η Μπαρσελόνα εξακολουθεί να είναι το νούμερο 1. Και εμείς όλοι πήραμε το μάθημα μας. Οι γλυκιές διαψεύσεις είναι πάνω από όλα σκληρές ομολογίες. Καλό είναι επίσης, να έχουμε λίγο περισσότερη εμπιστοσύνη στις προβλέψεις του Καραμάνου.
O Mουρίνιο πρέπει να είναι ο πιο απελπισμένος άνθρωπος αυτή τη στιγμή στον ποδοσφαιρικό πλανήτη. Αν δεν υπήρχε αυτή η Μπαρσελόνα, η Ρεάλ του θα ήταν η κορυφαία. Όμως, όσο υπάρχει ένα από τα σπουδαιότερα ποδοσφαιρικά δημιουργήματα όλων των εποχών, η Μαδρίτη θα λυγίζει. Τελικά, το ψυχολογικό βάρος το είχαν οι μαδριλένοι, και δεν το άντεξαν. Τους θόλωσε τα μυαλά, τους βάρυνε τα πόδια, τους έκανε κάτι πολύ λιγότερο από αυτό που έδειχναν και είναι. Σκέψου να μην είχαν προηγηθεί κιόλας με το καλημέρα. Κυρίες και κύριοι παρακολουθήσαμε μια ακόμα ποδοσφαιρική παράσταση από την καλλιτεχνική ομάδα που λέγεται Μπαρσελόνα. Τους αξίζουν όλα τα χειροκροτήματα, αλλά και μια διαπίστωση. Όλα συνεχίζονται, τίποτα δεν τελείωσε. Υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα μέχρι την εποχή που θα κριθούν οι κούπες. Πια, όμως, ποιος τολμάει να υποτιμήσει ξανά τη Μπαρσελόνα; Ίσως ο Ζοσέ, αλλά αυτός πλέον χρειάζεται ηρεμιστικό, και μάλιστα καλό και βαρύ. Ίσως, μάλιστα, απαγορέψει για καιρό να αναφέρεται ο οποιοσδήποτε μπροστά του στο όνομα της Μπαρσελόνα. Ίσως, να απαγορεύονται και οι συνειρμοί ή τα υπονοούμενα...To μίσος του για τη Μπάρσα θυμίζει αυτό του Τζόε Ντάλτον για τον Λούκυ Λουκ. Όμως, όλοι ξέρουμε ποιο ήταν το τελικό αποτέλεσμα κάθε επεισοδίου...
Από τα υπόλοιπα δρώμενα ξεχωρίζει η νίκη του Γκόμεζ, σόρρυ της Μπάγιερν ήθελα να πω στη Στουτγκάρδη, που σε συνδυασμό με τις γκέλες της Ντόρτμουντ και της Γκλάντμπαχ, της επέτρεψαν να βρεθεί στο +3. Σε συνεχή τροχιά ανόδου η Σάλκε που πέρασε τη Γκλάντμπαχ και ισοβαθμεί στη δεύτερη θέση με τους πρωταθλητές. Η φετινή γερμανική κανονικότητα επανέρχεται στα γνώριμα των πρώτων μηνών επίπεδα. Στην Αγγλία, η Γιουνάιτεντ ξέσπασε για όλα όσα της έχουν συμβεί τον τελευταίο καιρό, αφού θυμήθηκε πως είναι να σκοράρεις πάνω από μια φορά και σταμάτησε στα τέσσερα... Σε κρίση η Νιούκαστλ, ήττα της Τότεναμ μετά από πολύ καιρό, και συνεχιζόμενο μπαράζ σκοραρίσματος από τον Φαν Πέρσι, που τραβάει μόνος του την Άρσεναλ. Η Παρί περνώντας από τη Σοσό με 0-1, επέστρεψε στην κορυφή της Γαλλίας πιάνοντας την Μονπελιέ, και τώρα όλοι με τον απόηχο του κλάσικο να μας σημαδεύει ακόμα, περιμένουμε το ξεχαρμάνιασμα του Τσέλσι-Σίτι...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου