Ένα σπαρακτικό Μουρουλόϊ (μοιρολόϊ του Μουρίνο)

 

Διότι το Barcelonismo.gr όλα τα ακούει!

Του Διονύση Ελευθεράτου

Φούρνοι πολλοί γκρεμίστηκαν, σπίτια, κάστρα και τοίχοι

Το αίτιο της ήττας μας ήταν μονάχα η τύχη.

Το σύμπαν συνωμότησε, γιατί' θελε να χάσω,

μα τη συνωμοσία του μπόρεσα να «διαβάσω»:

Σε δεύτερα το βάλαμε, το γκολ, εικοσιένα

κι ήταν μεγάλη γρουσουζιά- πιστέψτε με εμένα.

«Στα εικοσιένα καίγεσαι» λένε οι χαρτοπαίκτες

κι έτσι η μοίρα έπληξε τους δόλιους μου τους παίκτες.

Αυτό έφταιξε, μάγκες μου, που φάγαμε τριάρα

και κάθε άλλη εξήγηση τη λεω σαχλαμάρα.



Εγώ καλά τα έκανα κι όλα καλά τα είδα.

Στον Γκουαρντιόλα έστησα ιδιοφυή παγίδα:

τον Κοεντράο έβαλα στα δεξιά να παίξει

κι ήταν αυτή της κλάσης μου η τελευταία λέξη!

Φτου μου να μην αβασκαθώ, και πάλι με θαυμάζω

Και πάλι ηδονίζομαι καθρέφτη σαν κοιτάζω.

Αλλά σας είπα, ας όψεται η άτιμη η μοίρα,

που αντί για «Χι» ή θρίαμβο τρία γκολάκια πήρα.



Τι παραπάνω έχουνε, μωρέ, οι μπλαουγκράνα;

Το «τικι- τάκα» τους αυτοί, μα εμείς «σίστεμ- τσουγκράνα»!

Με Πέπε ανεκτίμητο- και σαν κλοτσάει κι ο Ράμος,

να' σου ομάδα - όνειρο, παιχνίδι ... αίμα κι άμμος.

Γιατί λοιπόν όλοι υμνούν την Μπαρτσελόνα πάλι

και με αυτούς μου ζάλισαν αγρίως το κεφάλι;

Η υπομονή μου στέρεψε και δεν αντέχω άλλο,

κι ο Βιλανόβα άφαντος- ποιο μάτι εγώ να βγάλω;

Εκτόνωση χρειάζομαι και κάπου να ξεσπάσω.

Γιατί απ' αυτούς θα τρελαθώ, θεέ μου, αν ξαναχάσω.



Μα ένας Μουρίνιο, κύριοι, ποτέ του δεν λυγίζει.

Ξέρει ο «Special One» τα πάντα να ζυγίζει.

Στο επόμενο το «classico» θα τα αλλάξω όλα

και «ματ» θα κάνω κίνηση πάνω στον Γκουαρντιόλα.

Τον Κοεντράο σκέφτομαι σαν κυνηγό να βάλω

και o Πέπε όλο να κτυπά τον Μέσι στον καβάλο.

Κι αν τίποτε από όλα αυτά και πάλι δεν πετύχει,

εγώ θα είμαι ένας θεός και ένοχη η τύχη!