Από την Αγία Τριάδα στην Αγία Οικογένεια

Του Μαρτί Περαρνό

Για μεγάλο διάστημα είχαμε την Αγία Τριάδα. Όταν δηλαδή βρισκόντουσαν μαζί οι Μέσι, Τσάβι και Ινιέστα όλο και κάποιο θαύμα θα συνέβαινε. Ο Τσάβι, έχοντας το ύφος αυτού που δεν κάνει ποτέ λάθος και δεν εξαπατά ποτέ κανέναν, έβγαζε πάσες μέγιστης ακρίβειας. Ο Ινιέστα, μαέστρος και κυρίαρχος της τελικής πάσας, ήξερε πάντα τι ακριβώς έπρεπε να γίνει και πότε. Και ο Μέσι, σε ρόλο νέου Μότσαρτ συνέθετε τις δικές του θεϊκές συμφωνίες. Οι τρεις τους ήταν η Αγία Τριάδα της Μπάρσα.

Έτσι είχαν τα πράγματα μέχρι την στιγμή που ο Πεπ, ο μεγάλος αυτός πρωτοπόρος του σύγχρονου ποδοσφαίρου, μετέτρεψε την ομάδα από θαυματουργούς σολίστες σε κάτι σαν Αγία Οικογένεια, το κύριο μότο της οποίας είναι ότι αρχή και τέλος του παιχνιδιού είναι η μεσαία γραμμή. Μάζεψε όμοιους παίκτες όχι απλά για να έχει καβάτζα, αλλά για να έχει τους καλύτερους. «Υπερφόρτωσε» την ομάδα με παίκτες παρόμοιους στιλ, προκειμένου να ενδυναμώσει κι άλλο το ατού της: την κατοχή της μπάλας. Το αριστούργημα του Μπερναμπέου μάλλον δεν τον άφησε και πολύ ικανοποιημένο κι έτσι στον τελικό κόντρα στην Σάντος γέμισε το γήπεδο με τα παιδιά της Μάσια, που ήταν σαν να έλεγαν: «Η μπάλα είναι δική μας, ανήκει σε αυτήν την οικογένεια». Και δεν χρειαζόταν τίποτε παραπάνω. Ο αντίπαλος «σκόρπισε» μπροστά σε αυτούς τους ποιητές με τα ποδοσφαιρικά παπούτσια.

Για να γίνει αυτό, έπρεπε να γυρίσει σπίτι του –επιτέλους- ο Σεσκ, να γίνει η ποδοσφαιρική «έκρηξη» του Τιάγκο, να πάει πιο μπροστά ο Ντάνι και να γίνει ο Μπουσκέτς ένας σιωπηλός και αφανής ήρωας. Όλοι αυτοί μαζί έκαναν την μεσαία γραμμή μια απίστευτη σπαζοκεφαλιά για τους αντιπάλους που βλέπουν απελπισμένοι τη μπάλα να περνάει από μπροστά τους και να μη μπορούν να την ακουμπήσουν. Η μπάλα είναι πάντα στο επίκεντρο. Η ομάδα αυτή έχει ρίζες στο παρελθόν. Στην «χρυσή» εποχή της Ουγγαρίας, κάτι από την Βραζιλία του Σόκρατες κι ένα άρρηκτο δέσιμο, πρακτικό και συναισθηματικό ταυτόχρονα, με την Ολλανδία, με τον Άγιαξ του Φαν Χαλ και κυρίως την Ντρημ Τημ του Κρόιφ.

Ο Γκουαρντιόλα, ένας ταλιμπάν της κατοχής της μπάλας, εκεί έχει τις αναφορές του. «Δέστε τις ζώνες σας» ήταν τα πρώτα του λόγια την ημέρα που ανέλαβε τα καθήκοντά του. 13 τίτλους και χρόνια ανείπωτης ευτυχίας μετά, η μπάλα εξακολουθεί να είναι δική τους και να κυκλοφορεί στο γήπεδο με ανελέητες και ιλιγγιώδεις πάσες. Η πεμπτουσία της φιλοσοφίας. 

perarnau blog