Άλλοι Να Φοβούνται!

του Νίκου Περπερίδη

Το καράβι του El Capita βρίσκεται σε μεγάλη φουρτούνα.. Παρόλα αυτά και επειδή μου είναι αδύνατον να προβλέψω αν θα καταφέρω να ξαναεπικοινωνήσω  με όλους σας , τα αδέρφια μου δηλαδή στο  barcelonismo πριν από το classico , κυριολεκτικά έκλεψα μερικά λεπτά για να στείλω και εγώ το δικό μου μήνυμα , πριν τη Σαββατιάτικη επίσκεψη μας στο Μπερναμπέου. Αν το κείμενο μου σας φανεί ελλιπές ,ζητώ προκαταβολικά συγνώμη. Θα οφείλεται απλά και μόνο στην επιεικώς μέτρια ψυχολογική μου κατάσταση.

Εντάξει , ξέρουμε ότι ο αγώνας του Σαββάτου , είναι από τους σημαντικότερους που περιμένουμε (όχι μόνο φέτος) όλοι οι φίλοι της Μπάρσα. Γνωρίζουμε επίσης ότι είμαστε 3 βαθμούς πίσω από την Μαδρίτη και μάλιστα με έναν αγώνα περισσότερο.Αναγνωρίζουμε ότι οι μπλάνκος παίζουν καλύτερα από πέρυσι.

Ξέρουμε καλά όμως και το ξέρει και η ομάδα του Μουρίνιο, ότι στις 3 τελευταίες επισκέψεις μας εκεί για το πρωτάθλημα, το συνολικό σκορ είναι 3-9. Είναι επίσης αυτό (το ιστορικό) γήπεδο , το οποίο πέρυσι μας άνοιξε τον δρόμο για το Γουέμπλευ. Οι αναμνήσεις λοιπόν των τελευταίων χρόνων είναι αρκετά ευχάριστες. Όχι. Δεν ισχυρίζομαι ότι η προϊστορία παίζει μπάλα. Οι παίκτες παίζουν , αλλά και τους παίκτες μας εγώ τους βλέπω πεισμωμένους. Και αυτό μόνο καλό κάνει.

Μη γελιόμαστε. Η Μαδρίτη μας φοβάται. Όχι επειδή οι παίκτες της είναι δειλοί αλλά επειδή τα τελευταία χρόνια το αφεντικό είμαστε εμείς και το ξέρουν καλά και επειδή έχουν έναν ικανό μεν προπονητή , αλλά με τόσο μεγάλο σύμπλεγμα για την Μπάρσα , που χωρίς να το καταλαβαίνει κάνει κακό στην ίδια του την ομάδα.

Συγνώμη κιόλας, αλλά ένα κύπελλο πήραν όλο κι όλο πέρυσι και εκείνο τους έπεσε από τα χέρια στο γύρο θριάμβου τους και το πάτησε και το πούλμαν τους..

Δεν φοβάμαι αδέρφια. Καθόλου. Και είμαι σίγουρος ότι το ίδιο αισθανόμαστε όλοι. Άλλοι πρέπει να φοβούνται. Η Μπάρσα θα ταξιδέψει στην πρωτεύουσα της Ισπανίας για να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Δηλαδή το παιχνίδι της. Αν αυτό συμβεί,εκτιμώ ότι θα είναι αρκετό για να πανηγυρίσουμε για άλλη μια φορά.Αν πάλι δεν τα καταφέρουμε , θα είμαστε και πάλι ευγνώμονες , σε μια παρέα που τα τελευταία χρόνια. τοποθέτησε το ποδόσφαιρο σε μία άλλη διάσταση. Σε έναν άλλο πλανήτη. Στον πλανήτη Μπάρσα.

El Capita.

Visca Barça i Visca Catalunya!