Κρόιφ: «Η Μπάρσα έδειξε πόσο πιο μπροστά είναι από την Ρεάλ»

Ακολουθεί το καθιερωμένο εβδομαδιαίο άρθρο του Γιόχαν Κρόιφ στην ηλεκτρονική έκδοση της «El Periodico»

Σε γενικές γραμμές θυμάμαι τις κριτικές και τα σχόλια που έγιναν μετά την ήττα από την Χετάφε. Θυμάμαι ότι πολλοί έλεγαν ότι η λάμψη της Μπαρσελόνα αρχίζει και φθίνει ή για να το πούμε με απλά λόγια, πως η κυριαρχία τους στο εγχώριο πρωτάθλημα είχε πάρει για τα καλά την κατιούσα. Ακόμα και τότε όμως, οι παρατηρήσεις αυτές δεν είχαν κάποιο νόημα. Το μόνο προφανές που θα μπορούσε να πει κάποιος γι’ αυτήν την ομάδα σε αυτό το πρώτο τρίτο του πρωταθλήματος κυρίως για εκτός έδρας, είναι η αστάθεια στην απόδοσή της. Το παιχνίδι της φαινόταν ότι «σκάλωνε» ανά διαστήματα και ότι κάποιοι παίκτες της δεν είχαν τα ίδια επίπεδα απόδοσης με άλλους.

Ακόμα κι έτσι όμως να είναι, κάτι τέτοιο δεν επιτρέπει να εξάγονται συμπεράσματα του τύπου «η ηγεμονία τους έχει τελειώσει». Πριν από το Σάββατο, ένα ακόμα πράγμα ήταν επίσης σίγουρο: αυτή η Ρεάλ σε σχέση με την περσινή, ήταν πάρα πολύ βελτιωμένη. Η απόδοσή της είχε σταθερότητα, ήταν συνεπής και αποτελεσματική. Αλλά όσοι δεν ξέρουν να κάνουν τίποτε άλλο εκτός από κριτική και ενίοτε κακόβουλη, άρχισαν να φαντάζονται και να βλέπουν πράγματα που απλά δεν υπήρχαν. Γιατί ποιος μπορεί ν’ αμφισβητήσει τους βαθμούς και τα γκολ που έχει πετύχει μέχρι τώρα και η Μπαρσελόνα?

Η Μπαρσελόνα είχε την κατοχή με το μέρος της στο ντέρμπι της Μαδρίτης. Και με αυτό δεν εννοώ ότι επειδή οι παίκτες της Ρεάλ δεν έπαιρναν και τόσο τη μπάλα, η ομάδα τους ήταν αναγκαστικά κατώτερη και αδύναμη. Κατά την γνώμη μου, όταν κοντράρονται δύο κορυφαίες ομάδες είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσεις για κατωτερότητα και αδυναμία. Εννοώ ότι η Μπαρσελόνα είχε πολύ μεγαλύτερη άνεση στο να επιβάλλει το στιλ της και να διατηρήσει το επίπεδό της για 20 με 25 λεπτά. Και το καλύτερο που μπορούσε να κάνει η Ρεάλ ήταν ν’ αναγκάσει τον αντίπαλο να υποπέσει σε μια σειρά από λάθη, όπως έγινε στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης.

Φυσικά, αν κρίνουμε από αυτά που είδαμε το Σάββατο, η Μπάρσα είναι εμφανώς πιο μπροστά από την Ρεάλ. Και όχι μόνο έκλεισε στόματα, αλλά έσπειρε και αμφιβολίες για τους «μερένχες». Γιατί ακόμα και όταν υποτίθεται ότι αυτοί είναι στα καλύτερά τους, χάνουν χωρίς να μπορούν να κάνουν και πολλά για αυτό. Στο κλάσικο του δεύτερου γύρου, ο Μουρίνιο θα πρέπει να σκεφτεί λοιπόν άλλο τρόπο για να προσπαθήσει να σταματήσει τους Καταλανούς. Η νίκη μπορεί να ήταν πολύ σημαντική από πολλές απόψεις, αλλά δεν πρέπει να γελιόμαστε. Η Ρεάλ δεν θα παρατήσει αμαχητί την υπόθεση πρωτάθλημα. Όπως είναι τώρα τα δεδομένα, όποιος δεν χάσει πόντους, κερδίζει στο τέλος τον τίτλο.

Παρά ταύτα, ξέρουμε ότι υπάρχουν σοβαρές πιθανότητες να υπάρξουν και από τις δύο πλευρές βαθμολογικές απώλειες. Η κούρσα λοιπόν αναμένεται μ’ εξαιρετικό ενδιαφέρον. Ξέρω πως αυτό που θα πω δεν μπορεί ν’ αποδειχθεί, αλλά έτσι μου λέει το ένστικτό μου: πιστεύω ακράδαντα ότι το γκολ που δέχτηκε η Μπάρσα στο 22ο μόλις δευτερόλεπτο, της έδωσε την απαραίτητη ώθηση και το κάτι παραπάνω. Εξαιτίας αυτού του γκολ, οι παίκτες έπρεπε να βάλουν το δυνατά τους και ο Πεπ να δείξει τις ικανότητές του στην στρατηγική. Για μένα, το να παίζεις με 3 στην άμυνα είναι όχι μόνο θαρραλέο αλλά και επικίνδυνο και παράτολμο. Η άμυνα των 3 επιδιώκει έλεγχο και κατοχή της μπάλας. Μπορεί το προσδοκώμενο αποτέλεσμα να μην ήρθε άμεσα από τα πρώτα λεπτά, αλλά δεν είναι αλήθεια ότι η Μπαρσελόνα ένιωσε και ιδιαίτερα την πίεση των παικτών της Ρεάλ.

Έψαχναν να κερδίσουν χρόνο και να φέρουν το παιχνίδι στο σημείο εκείνο όπου η κυριαρχία τους θα ήταν αδιαμφισβήτητη. Αυτό φάνηκε περίτρανα στα 15 περίπου τελευταία λεπτά του αγώνα που κυνηγούσαν κι άλλα γκολ και είχαν αφήσει το Μπερναμπέου να τους κοιτάει σχεδόν «παγωμένο». Μια νίκη με 1-3 σε τέτοιο παιχνίδι είναι κι θα είναι σημείο αναφοράς. Και όχι μόνο για τον νικητή. Σκεφτείτε την ψυχολογική κυρίως κατάσταση του ηττημένου.

Γιατί ακόμα κι αν η Ρεάλ ένιωσε για τα καλά την «μαγεία» της Μπαρσελόνα, μια νίκη επί της Σεβίλλης θα την φέρει ξανά στην κορυφή, όπως φρόντισε να τονίσει και ο Μουρίνιο. Και ο ίδιος ξέρει πλέον πολύ καλά ότι το εμπόδιό του στην πορεία προς τον τίτλο δεν είναι η Μπαρσελόνα, αλλά οι υπόλοιπες ομάδες. Αυτές μπορεί ν’ αποδειχτούν οι πραγματικά χειρότεροι αντίπαλοι, οι πραγματικοί δήμιοι.