Παραμονή του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, και το Barcelonismo.gr σας παρουσιάζει το πολύ ενδιαφέρον τέταρτο απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Graham Hunter, με τίτλο «Barça: The making of the greatest team in the world», το οποίο δημοσιεύει σε αποκλειστικότητα το Goal.com.
Ο Pep Guardiola, ο κύριος «Ψύχραιμος», εντελώς απροσδόκητα ξέσπασε σε λυγμούς, αμέσως μετά το τέλος του τελικού το 2009 στο Abu Dhabi, όπου η Barça επικράτησε της Estudiantes και στέφθηκε Παγκόσμια Πρωταθλήτρια σε επίπεδο συλλόγων. Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή – ο άρχοντας της διπλωματίας, του ελέγχου και της προετοιμασίας, να αφήνει να τον πλημμυρίσουν τα συναισθήματά του, εκτεθειμένος μπροστά στις κάμερες. Όσο περισσότερο οι βοηθοί του προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν, τόσο περισσότερο αυτός έκλαιγε, κάτι που μαρτυρούσε η έντονη κίνηση των ώμων του. Ο Thierry Henry πήγε και τον αγκάλιασε. Και τότε συνέβη κάτι, που θεωρώ πολύ ύποπτο, αλλά δεν μπορώ να έχω αποδείξεις.
Ο μοναδικός άλλος παίκτης που πήγε και αγκάλιασε τον προπονητή, ήταν ο Zlatan Ibrahimovic. Ο σουηδός είπε κάτι, φάνηκε σαν αστείο, και σχεδόν αμέσως ο Guardiola «έχασε» το συναίσθημα που τον είχε κυριεύσει, κοιτώντας τον. Τι ειπώθηκε? Είχε αυτό κάποιον αντίκτυπο στη μεταξύ τους σχέση που, σήμερα γνωρίζουμε πως τότε, ήταν σε κρίσιμο σημείο? Σε αυτή την περίπτωση μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε…
Εξαιτίας κάποιων απογοητεύσεων, μερικών αψιμαχιών εκτός γηπέδου και μεταγραφών που δεν κρίθηκαν επιτυχημένες, κάποιοι θεωρούν της δεύτερη σεζόν του Guardiola στη Barça μια μικρή απογοήτευση. Δεν θα συμφωνήσω καθόλου με αυτό.
Τη σεζόν 2009-10 η ομάδα κατέκτησε τέσσερα τρόπαια, και όλα μέσα από έντονες μάχες. Έχοντας ηττηθεί από τη Sevilla στον πρώτο αγώνα του ισπανικού Super Cup, χρειάστηκε μια μαγική νύχτα του Messi για να επικρατήσει στον επαναληπτικό με συνολικό σκορ 5-3. Το ευρωπαϊκό Super Cup ήταν μια πολύ δύσκολη και κοπιαστική βραδιά στον κακό αγωνιστικό χώρο του Luis II, με αντίπαλο την πολύ σκληρή Shakhtar Donetsk, και χρειάστηκε ο Pedro στην παράταση για να κατακτηθεί και αυτό το τρόπαιο.
Μετά ακολούθησε το τρίτο, και πιο ζωτικής σημασίας, τρόπαιο. Η Μαδρίτη είχε στεφθεί Παγκόσμια Πρωταθλήτρια Συλλόγων σε τρεις περιπτώσεις. Η Barça είχε τις δύο ευκαιρίες της να κατακτήσει αυτό τον τίτλο, τη μια μάλιστα με τον Pep Guardiola στην Dream Team του 1992, και τις απώλεσε. Αυτό πλέον ήταν πολύ σημαντικό.
Ο Τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων ήταν ένα ακόμη παιχνίδι που θα μπορούσε να έχει χαθεί. Πριν από το παιχνίδι, ο Guardiola είχε προσπαθήσει να εκτονώσει λίγο την ένταση. «Η πιο σημαντική ημέρα της ζωής μας? Ελπίζω πως όχι, διότι όλοι μας έχουμε συζύγους, παιδιά ή άλλη οικογένεια στο σπίτι. Αλλά το μέλλον είναι δυσοίωνο, επειδή δεν υπάρχει τρόπος να βελτιώσουμε αυτά που έχουμε επιτύχει μέχρι τώρα».
Εάν αυτά ακούστηκαν κάπως περίεργα, η ομιλία του στα αποδυτήρια πριν τον αγώνα ήταν αυτό που έπρεπε. «Αν χάσετε, θα συνεχίσετε να είστε η καλύτερη ομάδα στον κόσμο. Αν νικήσετε όμως, θα γίνετε θρύλοι».
Η ομάδα του Juan Sebastian Veron έπαιξε σκληρά, και μόλις προηγήθηκε με 1-0, «πάρκαρε το λεωφορείο» μπροστά στην εστία της όπως λέμε στην ποδοσφαιρική διάλεκτο όταν μια ομάδα κλείνεται στην άμυνά της. Ο αγωνιστικός χώρος δεν ήταν και ο καλύτερος, οι αργεντινοί πίεζαν, μάρκαραν και έτρεχαν λες και θα τους φυλάκιζαν εάν επέστρεφαν στη La Plata χωρίς το τρόπαιο. Με δύο λεπτά να υπολείπονται, το όνειρο του Guardiola να κατακτήσει όλους τους τίτλους ήταν, αν όχι «νεκρό», τότε σίγουρα στη μονάδα εντατικής θεραπείας.
Παρόλα αυτά, έριξε στο ματς τους Pedro και Jeffren για να ανοίξει το παιχνίδι οριζόντια και κατακόρυφα, χρησιμοποιώντας την ταχύτητά τους και την ικανότητά τους να παίζουν στις πτέρυγες, και οι τέσσερις της άμυνας ήταν πλέον ελεύθεροι να προωθηθούν. Και αυτό λειτούργησε.
Ο Pedro, ένας από τους πιο μικρόσωμους παίκτες του γηπέδου, σκόραρε με κεφαλιά για την ισοφάριση, με το ρολόι να μετράει αντίστροφα προς τη καταστροφή. Μετά ο Messi – ποιος άλλος? – σκόραρε το νικητήριο γκολ.
Σας προκαλώ να μην ενθουσιαστείτε από αυτή τη δοξασμένη ομάδα, καθοδηγούμενη από ένα είδωλο του Camp Nou, να κατακτά το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων για πρώτη φορά στη ιστορία της, μέσω του καλύτερου στις μέρες μας, αν όχι όλων των εποχών, παίκτη, ο οποίος όταν βλέπει τη μπάλα να έρχεται από σέντρα, συνειδητοποιεί πως ούτε το κεφάλι, ούτε το πόδι του είναι στη σωστή θέση για να σιγουρέψουν την κατάληξή της στα δίχτυα, και έτσι προτάσσει το στήθος του, όπως ο σπρίντερ στον τερματισμό, και ωθεί τη μπάλα στα δίχτυα με το έμβλημα της Barça.
Μέσα από τα δάκρυα του άγχους και της χαράς του, ο Guardiola είπε κάτι που σημαίνει πολλά. «Οι παίκτες μου είναι σαν τους καλύτερους ερασιτέχνες της παλιάς εποχής. Έχουν ήδη τα πάντα, αλλά συνεχίζουν να παίζουν επειδή το αγαπούν και επειδή έχουν μια απλή δίψα για να κερδίζουν και να κερδίζουν και πάλι.»
«Χωρίς αυτούς, θα ήμουν ΤΙΠΟΤΑ».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου