Ψηλαφίζει τα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα ο Κώστας Μαρούντας
Πρωταθληματικός τίτλος σημαίνει δικαίωση, πανηγύρι, χαρά διαμοιρασμένη σε διοικητικούς, παίκτες, προπονητικό τιμ, επιστημονικό προσωπικό και οπαδούς. Για να έρθουν, όμως, χρονικά αυτές οι στιγμές πρέπει νομοτελειακά κάθε φορά να διανυθεί μια σαιζόν, στην οποία δε λείπουν οι κατραπακιές, τα σκαμπανεβάσματα, οι κακουχίες και οι αποτυχίες. Γιατί τέτοια όλοι συναντούν στο διάβα τους προς την κατάκτηση της κορυφής, ακόμα και η Μπαρσελόνα της σύγχρονης εποχής. Απλά πρώτος και καλύτερος, δικαιολογημένος σφετεριστής των διθυράμβων, είναι στο τέλος αυτός που τα ελαχιστοποιεί, εκείνος που μεταβάλει το λόγο μεταξύ καλών και κακών στιγμών σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό.
Έχουμε φτάσει πια στα Χριστούγεννα, άρα έχουν πια αποσαφηνιστεί στο μεγαλύτερο τους μέρος τα βασικά γενικά και απομένει το τελικό ξεσκαρτάρισμα που θα αργήσει λίγο, αλλά ήδη όλους μας έχει προϊδεάσει. Η διαμόρφωση των ακόμα πιο εξειδικευμένων λεπτομερειών που θα καθορίσουν τους τελικούς όρους, που θα ολοκληρώσουν το έργο, απονέμοντας τα βραβεία και τα βατόμουρα της μάχης της κορυφής. Στην Αγγλία το καινούριο μεγάλο κόλπο της παρούσας σαιζόν είναι η Σίτι που φέτος εμφανίζεται καλύτερη από ποτέ. Η Γιουνάιτεντ, παρά τις ενστάσεις που μπορεί εύλογα να έχει κάποιος-ακόμα και ο ίδιος ο Σερ Άλεξ- για αυτή, παραμένει διεκδικήτρια, και αυτό είναι το μεγάλο της κατόρθωμα, παρότι οι άσπονδοι συμπολίτες σκορπούσαν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα δεξιά και αριστέρα τα γκολ σαν τα στραγάλια. Κάτι ξέρει ακόμα και η άμυνα των πρωταθλητών. Η βαθμολογική διαφορά χάρη στη νίκη της Τσέλσι επί της Σίτι την προηγούμενη εβδομάδα είναι σχεδόν ανεπαίσθητη, κάτι όχι τόσο αντιπροσωπευτικό σύμφωνα με την ταπεινή μου άποψη. Δικαιώνει, λοιπόν, εν μέρει την υπεροχή της ομάδας του Μαντσίνι, κολακεύει τη Γιουνάιτεντ, αλλά επί της ουσίας τα αφήνει όλα ανοιχτά. Δίνω προβάδισμα στη Σίτι, αλλά επίσης κανείς δε μπορεί να αποκλείσει κάποιο ντεφορμάρισμα που θα αλλάξει τους συσχετισμούς. Ποιος, όμως, ποντάρει στα σίγουρα στη Γιουνάιτεντ; Λίγο να στραβώσει το πράγμα, λίγο να φτιάξει για κάποιον άλλον (βλ Τότεναμ, Τσέλσι) και δημιουργούνται νέα δεδομένα από αυτά που είχαμε συνηθίσει ως τώρα. Η Νιούκαστλ έχασε έδαφος, η Λίβερπουλ δεν πείθει ότι είναι για υπερβάσεις, παρότι δεν είναι κακή. Το ενδιαφέρον προβλέπεται να εντείνεται όσο περνάει ο καιρός... Θα μπορέσει άραγε η Σίτι να εξαργυρώσει την εικόνα της; Πάντα, βέβαια, με το δεδομένο ότι δύναται να συνεχίσει σε παρόμοιους ρυθμούς, που δεν είναι και κάτι το εύκολο.
Στη Γερμανία η Μπάγιερν είναι για εμένα η ομάδα με τις περισσότερες πιθανότητες, μόνο που πρέπει να εξαλείψει διαστήματα και περιόδους όπως αυτή που την οδήγησε στην τρίτη θέση, για να μη βάλει σε σοβαρούς μπελάδες τον εαυτό της. Ντόρτμουντ, Σάλκε, κυρίως, μπορούν να κυνηγήσουν, έχουν πιθανότητες, αλλά η στατιστική δείχνει Μπάγιερν. Είναι και αυτή η παράδοση που λέει ότι η Μπάγιερν παίρνει ένα πρωτάθλημα, την επόμενη το παίρνει κάποιος άλλος, σχεδόν ποτέ ο ίδιος, και μετά ξανά τα ίδια. Φέτος, όλα δείχνουν...Μπάγιερν. Όποιος, πάντως από τους υπόλοιπους το πιστέψει μπορεί να το διεκδικήσει. Δεν είναι ανίκητη η Μπάγιερν...Oύτε και η στατιστική.
Στην Ιταλία Γιουβέντους, Μίλαν, Ουντινέζε και Λάτσιο είναι αυτή τη στιγμή μέσα στο κόλπο. Για μένα η Γιουβέντους είναι το φαβορί και μετά η Μίλαν. Αλλά, εδώ η μάχη διεξάγεται στήθος στήθος και μάλλον θα εξακολουθήσει για καιρό ακόμα. Η Γιούβε επανήλθε στον πρωταθλητισμό μετά από πολλά χρόνια προκαλώντας-δημιουργώντας μια νέα αξιόλογη κατάσταση πραγμάτων ως προς τη διεύρυνση του ανταγωνισμού. Ίσως οι ευρωπα΄ι΄κές υποχρεώσεις της Μίλαν, γιατί πρέπει πάντα να συνυπολογίζουμε στις κρίσεις μας όλο το εύρος των παραμέτρων, στο champions league να της στοιχήσουν, αλλά δεν μπορούμε να το ξέρουμε με σιγουριά αυτό. Η Ίντερ ανεβαίνει, αλλά είχε ήδη μείνει πολύ πίσω. Κάποιο καιρό η 16η θέση ήταν η αγαπημένη της. Πιθανή μελλοντική ένταξη της στο γκρουπ των διεκδικητών θα σηματοδοτεί αξιοσημείωτο και θαυμαστό κατόρθωμα, που πάντως τώρα δε συγκεντρώνει και πολλές πιθανότητες. Τα ίδια πάνω κάτω, ως προς τον πλουραλισμό των υποψηφίων πρωταθλητών, και στη Γαλλία, όπου για μένα έχουν σχεδόν ίσες πιθανότητες η Μονπελιέ, η Παρί, η Λιλ και η Λιόν. Στη Γαλλία πάντως, δε θα κινδυνέψουν να τρωθούν από ρουτίνα και προβλεψιμότητα...
Το ελληνικό και το πορτογαλικό φέτος μοιάζουν πολύ. Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός, Πόρτο-Μπενφίκα, ή μήπως Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, Μπενφίκα-Πόρτο; Διλήμματα και γρίφοι που στην προηγούμενη αγωνιστική περίοδο εκ των πραγμάτων δεν υπήρχαν, καθώς οι τελικοί πρωταθλητές δε δυσκολεύτηκαν και τόσο. Και αυτό δε μπορεί παρά να ενθουσιάζει τους ουδέτερους παρατηρητές, που δε θα άντεχαν μια αδιάφορη επανάληψη της περσινής ρουτίνας, δίνει επικαιροποιημένο νόημα στην διαχρονική αντιπαράθεση και, ειδικά για την Ελλάδα, σώζει τα προσχήματα ενός προβληματικού ποδοσφαιρικού οργανισμού, όπως το ελληνικό επαγγελματικό. Οι πράσινοι της Αθήνας και οι αετοί της Λισαβόνας είναι μέσα στο παιχνίδι για τα καλά, πλέον όλοι το συνυπολογίζουν αυτό, και υποχρεώνουν τους αντιπάλους τους να είναι όσο το δυνατόν σοβαρότεροι και καλύτεροι, αφού φέτος περιθώρια για χαλάρωση δεν υπάρχουν καθόλου...Όπως ξαναείπαμε πιο πάνω η απόλυτη κόντρα μεταξύ των δύο ιστορικά μεγάλων και στις δύο χώρες, αναβιώνει φέτος με πληρότητα και ολοκληρωτική εντροπία...
Για την Ισπανία θα τα πούμε κάποια άλλη φορά...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου