Σκέφτομαι και γράφω… για τη Barça

Του Γιώργου Μπέγκου

Αυτό που συμβαίνει στον blaugrana πλανήτη από χθες το βράδυ είναι πραγματικά εκπληκτικό.

Μετά από ένα κακό αποτέλεσμα, το οποίο συνοδεύτηκε από τραγικές διαιτητικές αποφάσεις, κανένας, μα κανένας, δεν τους έκανε τη χάρη. Κανένας δεν ασχολήθηκε με τον κύριο με τη σφυρίχτρα. Κανένας δεν έδωσε την παραμικρή σημασία. Και αυτό είναι που τους ενοχλεί όλους τόσο πολύ. Εντός και εκτός Ισπανίας.

Ο άνθρωπος που κάθεται στον πάγκο της ομάδας, ο αρχιτέκτονας της μεγαλύτερης και καλύτερης ομάδας που γνώρισε αυτός ο πλανήτης, κάθε φορά που ανοίγει το στόμα του αποκαλύπτει σε όλους αυτό που θέλουν να μάθουν. Ποιά είναι η μαγική συνταγή αυτής της ομάδας. Κάθε φορά, σε κάθε δήλωσή του, σε κάθε πράξη του, σε κάθε κίνησή του το αποκαλύπτει. Το προσφέρει απλόχερα. Αλλά κανένας από αυτούς που δεν θέλουν να το ακούσουν, δεν το ακούει.

Ήθος, κύριοι.

Ήθος, ταπεινότητα και σεβασμός στον αντίπαλο. Αυτή είναι η μαγική συνταγή. Το πρόβλημα στο χώρο του ποδοσφαίρου, αλλά και στις σύγχρονες κοινωνίες γενικότερα, είναι πως αυτές οι αξίες είναι προς εξαφάνιση.

Το «mes que un club» σήμερα αποθεώνεται. Αυθόρμητα. Εκεί που άλλοι θα είχαν βρει εκατοντάδες δικαιολογίες, αυτή η ομάδα, και όσοι είναι γύρω της, το μόνο που σκέφτεται είναι το πώς θα γίνουμε εμείς καλύτεροι. Είναι αυτή η αντιμετώπιση των πραγμάτων που μας γεμίζει περηφάνια. Και μας δείχνει το δρόμο.

Οι τίτλοι, όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, δεν τρέφουν αυτό το Σύλλογο. Είναι ευχάριστα στατιστικά στοιχεία που απλά επιβεβαιώνουν την ανωτερότητά μας σε όλα τα επίπεδα. Το φετινό πρωτάθλημα έχει πάρα πολύ δρόμο ακόμα. Εννοείτε πως τίποτα δεν έχει κριθεί. Και όλοι το θέλουμε σαν τρελοί. Με πρώτους απ’ όλους αυτούς που τιμούν την blaugrana φανέλα με τον ιδρώτα τους. Ακόμα και αν χαθεί όμως είμαι βέβαιος πως η ιστορία θα γράψει πως το «έχασε» η Barça και όχι πως το κέρδισε κάποιος άλλος. Όπως ακριβώς συνέβη με το Champions League που κατέκτησε η Inter. Έχει σχεδόν ξεχαστεί. Όλοι θυμούνται πως μας ξέφυγε ένα τρόπαιο στην περίοδο της παντοκρατορίας μας. Γιατί τα χρόνια που διανύουμε θα μείνουν στην ιστορία ως blaugrana, ακόμα και αν δεν κατακτήσει η ομάδα κανένα άλλο τίτλο.

Τελικά είμαι βέβαιος πως, ποδοσφαιρικά, ζούμε στον δικό μας κόσμο. Στον δικό μας blaugrana πλανήτη, που κανένας δεν θα καταλάβει ποτέ και κανένας δεν θα καταφέρει να μολύνει ποτέ.

Σε αυτό τον πλανήτη, καθένας βρίσκει όσα πάντοτε ποθούσε!

Ω, είναι ωραία στον παράδεισο!!!