Σκέφτομαι και γράφω… για τη Barça

Του Γιώργου Μπέγκου

3 Μαΐου 2011, Camp Nou. Η Barça υποδέχεται τη Μαδρίτη για τον επαναληπτικό ημιτελικό του Champions League. Το πρώτο ματς στο Bernabeu, ως γνωστόν, είχε λήξει με 0-2 υπέρ των Καταλανών, χρίζοντάς τους απόλυτο φαβορί για την πρόκριση.

17 Αυγούστου 2011, Camp Nou. Η Barça υποδέχεται τη Μαδρίτη για τον επαναληπτικό τελικό του Super Copa. Το πρώτο ματς στο Bernabeu είχε λήξει με 2-2, ένα αποτέλεσμα που έδινε προβάδισμα στους blaugrana.

25 Ιανουαρίου 2012, Camp Nou. Η Barça υποδέχεται τη Μαδρίτη για τον επαναληπτικό προημιτελικό του Copa Del Rey. Το πρώτο ματς στο Bernabeu έληξε με 1-2 υπέρ της ομάδας του Guardiola, χαρίζοντάς της το σαφέστατο προβάδισμα για την πρόκριση.

Τα τρία αυτά ματς έχουν, κατά τη γνώμη μου, πάρα πολλά κοινά στοιχεία.

Αρχικά, η εικόνα των δύο ομάδων. Από τη μια πλευρά η Barça, που στόχος της είναι να διαχειριστεί το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα. Από την άλλη, η Μαδρίτη, πρέπει να ανατρέψει την εις βάρος της κατάσταση, με επιπλέον ψυχολογικό βάρος τις συνεχείς αποτυχίες απέναντι στο συγκεκριμένο αντίπαλο. Και στα τρία αυτά παιχνίδια, η εικόνα των δύο ομάδων στο ξεκίνημα ήταν πανομοιότυπη. Η Μαδρίτη ξεκινάει με πολύ πάθος, πολύ πίεση ψηλά ώστε να δυσκολέψει την ανάπτυξη των παικτών του Guardiola, κάτι που καταφέρνει. Η Barça μπαίνει σε αυτά τα ματς πολύ πιο χαλαρή απ’ ότι επιτρέπει η δυναμικότητα του αντιπάλου και αιφνιδιάζεται από την έντονη πίεση που της ασκείται.

Η διακύμανση του σκορ είναι παρόμοια και στα τρία ματς. Η Barça, ξεπερνώντας τον αρχικό αιφνιδιασμό, καταφέρνει να προηγηθεί στο σκορ. Αυτό τονώνει την αυτοπεποίθηση της ομάδας και πιθανότατα οδηγεί στην υποτίμηση του αντιπάλου. Η Μαδρίτη, ως μια πολύ καλή ομάδα, που επιπρόσθετα δεν έχει πλέον τίποτα να χάσει, αντεπιτίθεται και καταφέρνει να ισοφαρίσει. Εξαίρεση αποτελεί το ματς του Αυγούστου όπου η Barça καταφέρνει άμεσα να σκοράρει και να πάρει τον τίτλο.

Ακόμα ένα κοινό στοιχείο είναι η κάκιστη πειθαρχική συμπεριφορά των παικτών της Μαδρίτης, που έχει σαν αποτέλεσμα πολλές κίτρινες και κόκκινες κάρτες.

Αυτά είναι τα τρία ματς στα οποία η Μαδρίτη ήταν κατά διαστήματα καλύτερη της Barça, και με αυτή την αφορμή, πολλοί έσπευσαν να πουν ότι η ψαλίδα ανάμεσα στις ομάδες έκλεισε. Ούτε καν στον Τελικό του Copa Del Rey δεν υποστήριξε κανείς ότι η Real Madrid ήταν έστω ισοδύναμη σε κάποια σημεία του αγώνα. Θυμίζω ότι εκείνο το ματς πήγε αποκλειστικά στο «ξύλο» από πλευράς Μαδρίτης, που ευτύχησε να έχει σε μεγάλη μέρα τον Casillas. Αυτό είναι και το μοναδικό ματς που η Barça ήθελε, αλλά δεν κέρδισε τελικά.

Επανέρχομαι… Τα τρία ματς, λοιπόν, που η Μαδρίτη κατάφερε να κοιτάξει στα μάτια τη Barça. Τα δύο έληξαν ισόπαλα και το ένα με blaugrana επικράτηση. Δηλαδή 0/3 για τους «λευκούς». Βέβαια, όταν το σύνηθες αποτέλεσμα είναι η ήττα για τη Μαδρίτη, η ισοπαλία μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία.

Έτσι φθάνουμε στο συμπέρασμα… Τα ματς στα οποία η Μαδρίτη στηρίζεται για να αποδείξει την, τουλάχιστον, ισοδυναμία της με τους Καταλανούς, είναι ματς τα οποία η Barça απλά διαχειρίστηκε και κατάφερε να τελειώσει δίχως ουσιαστικές απώλειες. Τα ματς τα οποία η ομάδα ήθελε, τα πήρε, και με χαρακτηριστική ευκολία μάλιστα.

Για να λέμε όμως και τα στραβά, είναι δεδομένο πως κάποια στιγμή θα κοστίσει αυτή η προσέγγιση, της διαχείρισης. Γιατί και στα τρία ματς, και ειδικότερα στα δύο της φετινής σεζόν, η Barça καρδιοχτύπησε μέχρι ο διαιτητής να σφυρίξει τη λήξη.

Η τακτική αυτή αδικεί την ομάδα και τις δυνατότητές της. Και στα τρία ματς, πριν η Μαδρίτη καταφέρει να ισοφαρίσει, οι παίκτες της ομάδας μας είχαν τις ευκαιρίες να τελειώσουν το ματς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν το έκαναν.

Είναι ακριβώς αυτό που έγραψα και πρόσφατα για τα ματς του πρωταθλήματος που κόστισαν ή παρά λίγο να κοστίσουν βαθμούς. Ίσως μιλάμε για ένα σύνδρομο ανωτερότητας που πλέον διέπει την ομάδα. Ακόμα και οι πιο προσγειωμένοι άνθρωποι, όταν εδώ και τρία χρόνια ακούν συνέχεια να τους αποκαλούν «εξωγήινους», «μάγους», «την καλύτερη ομάδα που είδε ποτέ ο πλανήτης» και άλλα τέτοια, είναι απόλυτα λογικό να επηρεαστούν. Είναι δεδομένο ότι πιστεύουν πως ότι και αν πάει στραβά κατά τη διάρκεια ενός ματς θα καταφέρουν να ανταπεξέλθουν με επιτυχία. Φαίνεται στις κινήσεις τους.

Ελπίζω το ματς της Τετάρτης να ήταν το τελευταίο καμπανάκι που θα χρειαστεί να χτυπήσει, γιατί περιθώρια για άλλες απώλειες δεν υπάρχουν, σε μια κούρσα που, έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η βαθμολογία, είναι ούτως ή άλλως τρομερά δύσκολο να ανατραπεί η κατάσταση.