Θρίαμβος Του Ποδοσφαίρου.

του Νίκου Περπερίδη

Η Μπάρσα στους 4 του Copa Del Rey (με Ινιέστα και Αλέξις λαβωμένους μετά την χθεσινή “μάχη”), η Μαδρίτη εκτός κυπέλλου, αλλά με ανεβασμένη ψυχολογία, μετά την ομολογουμένως πολύ καλή εμφάνιση της. Νεύρα , αμφισβητούμενες αποφάσεις , συμπεριφορές παικτών και προπονητών. Μήπως ξεχνάμε κάτι βασικό?     

 Η 25 Ιανουαρίου 2012 θα μείνει στην ιστορία (σε ότι τουλάχιστον με αφορά) ως μια ημέρα που παρακολουθήσαμε ένα εξαιρετικό κλάσικο, από αυτά που είχα καιρό είναι αλήθεια , να απολαύσω. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι. Η Μαδρίτη μπορεί να ήταν τελείως διαφορετική σε σχέση με τον πρώτο αγώνα στο Μπερναμπέου , επειδή δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά, επειδή η Μπάρσα αρχικά μπήκε χαλαρά στον αγώνα και εν συνεχεία επαναπαύτηκε από το 2-0 που διαμορφώθηκε με την λήξη του 1^ου ημιχρόνου (ο Ν.Καραμάνος μίλησε ορθά για κυνισμό στα όρια της αυτοκαταστροφής), αλλά η ουσία είναι πως ήταν πραγματικά καλή.

Ναι, υπήρχαν πάλι σκληρά μαρκαρίσματα , υπήρχε γκρίνια , αδικαιολόγητη η παρουσία (η μή τιμωρία καλύτερα) του Πέπε (τον οποίο ειλικρινά λυπάμαι, καθώς πλέον είναι αδιαμφισβήτητο ότι είναι γραφικός ) , ωστόσο ήταν ένας αγώνας που τα είχε όλα. Πολλά γκολ, συγκινήσεις, ωραίο ποδόσφαιρο, εναλλαγή συναισθημάτων, όλα όσα δηλαδή μπορεί να προσδοκά κανείς , παρακολουθώντας έναν τέτοιο αγώνα.

Βέβαια , αν στην Μαδρίτη επιθυμούν να παρουσιάσουν τον χθεσινό αποκλεισμό της ομάδας τους, ως “τέλος εποχής” της Μπάρσα , τότε κακό του κεφαλιού τους. Έχει να φάει πολλά “ψωμιά” ακόμη η ομάδα του Πέπ μέχρι να πει (και αν πει ποτέ) τετέλεσται.

Η προσπάθεια του Μουρίνιο να πείσει τον ποδοσφαιρικό κόσμο ότι η ομάδα του αισθάνεται “ηθική νικήτρια” , είναι επιεικώς αστεία , καθώς κάποιος θα πρέπει να του “σφυρίξει”, ότι η Μαδρίτη έχει στηρίξει την διαχρονική υστεροφημία της,  στην κατάκτηση τίτλων , τίτλων και … τίτλων. Ένας οπαδός της Ρεάλ Μαδρίτης , όταν θα μιλήσει για την ομάδα του, δεν θα καγχάσει ενθυμούμενος πότε η ομάδα του έπαιξε σπουδαίο ποδόσφαιρο, αλλά θα αρχίσει να απαριθμεί πόσα ευρωπαϊκά κύπελλα ή πρωταθλήματα Ισπανίας έχει κατακτήσει . Σε αντίθεση με την ψυχολογία ενός μπλαουγκράνα οπαδού ,που ζει για το “όμορφο ποδόσφαιρο.”

Στην Βαρκελώνη πάλι, εντυπωσιακό είναι το γεγονός πως σε 5 αναμετρήσεις φέτος απέναντι στον αιώνιο αντίπαλο , η Μπάρσα δεν έχει ηττηθεί, ωστόσο δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι η ομάδα βρίσκεται 5 βαθμούς πίσω από τους Μαδριλένους στην κούρσα για την κατάκτηση του πρωταθλήματος , ενώ και τα προβλήματα τραυματισμών δεν λένε να αφήσουν σε ησυχία τον Γκουαρντιόλα. Τα μέτωπα παραμένουν τρία (πρωτάθλημα , κύπελλο , Champions League) ωστόσο οι λύσεις (λόγω τραυματισμών)  λιγοστεύουν και “εφησυχασμοί” ,όπως αυτόν που επέδειξε (αν επέδειξε) χθές η ομάδα είναι ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΙΚΟΙ.

Όσο για τις διαμαρτυρίες περί διαιτησία , οι οποίες δεν λένε να τελειώσουν, να θυμήσω ότι πρόκειται για διαχρονικό “προνόμιο” αυτών των αγώνων. Ας δεχθούμε (οι φίλοι της Μπάρσα) ότι η Μαδρίτη όσον αφορά τα αθλητικά προσόντα των παικτών της ,υπερτερεί σε δύναμη και είναι λογικό τα μαρκαρίσματα των παικτών της να είναι πιο δυναμικά , από τα αντίστοιχα των Καταλανών, συνυπολογίζοντας και την υστέρηση της σε ομοιογένεια και ταλέντο.

Ας καταλάβουν όμως επιτέλους και οι παίκτες της Μαδρίτης , ότι είναι άλλο πράγμα ο δυναμισμός και άλλο η βαναυσότητα , με την οποία πολλές φορές αντιμετωπίζουν τους παίκτες της Μπάρσα, οι οποίοι σε τελική ανάλυση, είναι συνάδελφοι τους. Υπήρξε και περίοδος στο παρελθόν, που η Μπαρσελόνα υστερούσε σε τεχνικό επίπεδο σε σχέση με τους μπλάνκος, ποτέ όμως δεν επέδειξε αντιαθλητικές συμπεριφορές , σαν αυτές που επιδεικνύουν ο Πέπε, ο Κοεντράο , ο Μαρσέλο ,ο Ράμος και ο Αρμπελόα κατά κύριο λόγο τα τελευταία χρόνια, υπό την ανοχή , (για να μην πω επιβράβευση) του κόσμου , των ΜΜΕ και του προπονητικού επιτελείου της Μαδρίτης.

Τέλος , προσωπικά και με κάθε σεβασμό σε αντίθετες απόψεις, πιστεύω ότι διάλογοι μεταξύ παικτών – προπονητών – διαιτητών που λαμβάνουν χώρα σε φυσούνες και αποδυτήρια , πρέπει να μένουν στα αποδυτήρια. Είναι και οι ποδοσφαιριστές άνθρωποι με ελαττώματα και αδυναμίες , πόσο μάλλον όταν μιλάμε για πρωταθλητές που “αρρωσταίνουν” όταν χάνουν και στερούνται της δυνατότητας να ηρεμήσουν πρώτα και να δράσουν μετά , καθώς βρίσκονται στην “καρδιά” των γεγονότων . Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος που λέει ότι εκεί φαίνεται ο χαρακτήρας του ανδρός. Είναι πιθανό, όχι όμως και κανόνας.

Θα μου πείτε τώρα, ο Πουγιόλ για παράδειγμα, που ποτέ δεν έχει δώσει δικαίωμα και αφορμή με συμπεριφορές του, δεν είναι άνθρωπος?  Όχι ρε παιδιά δεν είναι. Είναι κάτι περισσότερο… τουλάχιστον για μένα και να με συμπαθάτε! 

  

El Capita