Πασίγιο στο Καμπ Νόου;

Άλλους δύο βαθμούς πέταξε χθες η Μπάρσα στον εκτός έδρας αγώνα για τη Λίγκα με τη Βιγιαρεάλ.Αποδεκατισμένη από τους τραυματισμούς και μακριά από τον καλό εαυτό της δεν μπόρεσε να σκοράρει απέναντι σε μια πολύ μικρή ομάδα,όπως δυστυχώς έχει καταντήσει η Βιγιαρεάλ φέτος.7 οι βαθμοί της διαφοράς για την πρωτοπόρο ρεάλ και μήπως πρέπει να αρχίσουμε να ανησυχούμε για την πιθανότητα κάποιας θλιβερής εικόνας για την ομάδα μας,με πασίγιο στο Καμπ Νόου τον ή νίκη τίτλου για τη μαδρίτη;

Τραυματισμοί.Στο χαμένο αυτό πρωτάθλημα ο ιστορικός του μέλλοντος θα σταθεί σ'αυτόν τον παράγοντα και θα τον υπογραμμίσει.Άρχισαν πολύ νωρίς,συνεχίζονται και εμφανίζονται μέχρι σήμερα και εκτός ότι κοστίζουν στην ομάδα είναι και ιδιαιτέρως σοβαροί.Γιατί νομίζω ξεχνάμε εύκολα.Ξεχνάμε την κούρσα που κάνει εκείνο το παλικαράκι στον ημιτελικό πέρυσι με τη ρεάλ για το cl,ο Αφελάι.Άλλη μεγάλη έλλειψη για την ομάδα κι ας μην τον πιστεύουν πολλοί καλομαθημένοι φίλαθλοι μας,που αν δεν είσαι Νευμάρ,δεν έχεις θέση στην Μπάρσα.Δεν είναι λοιπόν μόνο ο Βίγια.Είναι κι άλλοι.Αυτοί που δίνουν και αποτελούν λύσεις χρυσής εφεδρείας για την ομάδα,όπως άλλος ένας κατασυκοφαντημένος,ο Φοντάς.Μείναμε από λύσεις λοιπόν και ναι μεν οι παίκτες από τα υπόλοιπα τμήματα είναι απίστευτοι,αλλά δεν μπολιάζονται αυτομάτως στην ομάδα.

Αλλά και η εμφάνιση σε αρκετά παιχνίδια φέτος της Μπάρσα δεν είναι αυτή που απολάμβανε ο κόσμος παλαιότερα.Χαμηλές οι στροφές,όπως χθες,απέναντι σε μια χαμηλής δυναμικότητας ομάδα,που κι αυτή με τη σειρά της το'ριξε στο ματσούκι.Καμιά φορά σκέφτομαι ότι λες και οι αντίπαλοι παίκτες όλων των ομάδων που παίζουν με τη Μπάρσα,θέλουν να καταστρέψουν με τη βία το ποδόσφαιρό της,γιατί δεν είναι αυτό που έμαθαν να παίζουν,το συνεχές αθλητικό τρέξιμο από ξυλοκόπους.Βέβαια,ξαναγυρνώντας στις χαμηλές πτήσεις της Μπάρσα,πάντα σ'όλη τη χρονιά παλαιότερα η ομάδα δεν έκανε συνεχώς παιχνιδάρες,έκανε διαχείριση χρόνου και ρυθμού,ξεκουραζόμενη.Αυτό όμως δεν μπορεί να ειπωθεί για τα παιχνίδια που χάθηκαν βαθμοί φέτος.Μάλλον με το άδεισμα μπαταρίας φαντάζει,όχι από δυνάμεις,αλλά από ενδιαφέρον και όρεξη.

Ένα ενδιαφέρον και μια όρεξη που αλλοιώνεται όταν δε βλέπεις δίπλα σου,λόγω τραυματισμών,το συμπαίκτη που μαζί του χάζευες τον κόσμο.Ένα ενδιαφέρον που μακάρι να κεντρίζει και να ιντριγκάρει τους παίκτες της Μπάρσα στα δυο κύπελα που κυνηγά αυτή τη χρονιά και το ένα είναι στο υψηλότερο επίπεδο που δεν αφορά τις τοπικές ιδιαιτερότητες και τις τοπικές οικονομικοεμπορικές...απαιτήσεις της Ισπανίας.Εμείς σε καθε περίπτωση θα είμαστε δίπλα στη Μπάρσα.Σε πασίγια,σε χαρές,σε λύπες,σε αδιάφορα κλάσικο.Δε γίναμε τα τελευταία χρόνια Μπάρσα για να θερίσουμε αυτοικανοποίηση και παντός είδους ευκαιριακές απολαβές περήφανου κομπλεξισμού.Έχουμε φάει χώμα και πάντα το κουβαλάμε μαζί μας σαν τις λερωμένες φανέλες μετά από παιχνίδι στη λάσπη.

ΥΓ.Ο δεκαπεντάχρονος μαγκάκος,ο Μάριος,που ήρθε χτες από το Καρπενήσι στο Σπορτς Καφέ να μας γνωρίσει και να δούμε τον αγώνα,μετά το τέλος,την ώρα που περιμέναμε όλοι μαζί την μητέρα του να ρθει να τον πάρει,ούτε στενοχωρήθηκε όπως μας είπε,ούτε έβρισε τους παίκτες ή την ομάδα.Προχωράμε μας είπε,πάμε για το ευρωπαικό.Αυτά τα παιδιά είναι η ελπίδα της Μπάρσα και μ'αυτά δε φοβόμαστε τίποτα!