Να τους "κερνάς" όπου τους πετυχαίνεις!

Οπως εξελίχθηκαν τα πράγματα το σαββατοκύριακο, μπορεί να μην άλλαξε τίποτα σε ό,τι αφορά την κορυφή της βαθμολογίας, όμως αυτό από μόνο του έδειξε αρκετά πράγματα γιά τη συνέχεια. Θεωρώ πως το πέρασμα της Μαδρίτης απ το Σον Μόϊς ήταν ενδεικτικό του τί γίνεται στο φετινό πρωτάθλημα και όσο κι αν ο σύλλογος ή ο Γκουαρντιόλα δεν μιλούν γιά τους δικούς τους λόγους, εμείς οι φίλαθλοι δεν μπορούμε να κλείνουμε άλλο τα μάτια. 

Ασχημο παιχνίδι παίζεται στις πλάτες μας φίλοι μου και η αναγκαιότητα να αλλάξει φέτος το πρωτάθλημα χέρια χωρίς να πρέπει, έχει φέρει την Primera Division κοντά σε άλλα πιό ... προηγμένα πρωταθλήματα όπως το ελληνικό. Από τη μία καταννοώ τους λόγους αυτής της πρεμούρας. Είναι άσχημο γιά ένα πρωτάθλημα ουσιαστικά δύο ομάδων, ο πρωταθλητής να είναι γιά τέταρτη φορά ο ίδιος. Θυμίζει λίγο την παντοκρατορία της Φεράρι και του Σουμάχερ που έριξε το ενδιαφέρον της Formula 1 αφού πριν ξεκινήσει η κούρσα γνώριζες τον νικητή. Ομως από την άλλη ο Εκλστόουν ήταν πιό έντιμος, ή αν θέλετε πιό έξυπνος. Αλλαξε τους κανονισμούς, ενώ και ο Σουμάχερ αποσύρθηκε κι έτσι το συναρπαστικό αυτό άθλημα ξανααπέκτησε ενδιαφέρον. Στο ποδόσφαιρο όμως τα πράγματα είναι πιό σύνθετα: ούτε οι κανονισμοί είναι εύκολο να αλλάξουν, ούτε είναι σίγουρο πως με το να αλλάξουν θα εκπέσει ο σημερινός κυρίαρχος, ούτε ο Μέσσι θα πάει σπίτι του. Ετσι λοιπόν ακολουθούνται πατροπαράδοτες και δοκιμασμένες συνταγές, με τους διαιτητές να κάνουν ό,τι μπορούν γιά να "σπρώξουν" τη Μαδρίτη και αντίστοιχα να βάζουν όσες "τρικλοποδιές" μπορούν στη Μπάρσα. Μέχρι και ο Μουρίνιο φέτος, μετά τα πρώτα ... 7 πέναλντυ που δεν δόθηκαν στον Μέσσι στην αρχή της χρονιάς, βγήκε και είπε πως φέτος οι διαιτητές κάνουν καλά τη δουλειά τους. Ομως η φαιδρότητα των διατητικών αποφάσεων χτύπησε "κόκκινο" το σαββατοκύριακο. Από τη μιά το 2-0 της Μαγιόρκα ακυρώνεται με οφ-σάϊντ πριν τη σέντρα και από την άλλη το πεντακάθαρο πέναλντυ πάνω στον Ινιέστα (στο 2-2 ξαναθυμίζω) όχι μόνο δεν καταλογίζεται αλλά τιμωρείται και με κίτρινη κάρτα στο θύμα γιά διαμαρτυρία. Είναι τόσο ύπουλος ο τρόπος, που ο διαιτητής δεν δείχνει κίτρινη γιά θέατρο, γιατί σ αυτή την περίπτωση η Μπάρσα θα μπορούσε να κερδίσει την προσφυγή που θα υποβάλει. Τώρα όμως έχουμε κίτρινη γιά διαμαρτυρία και διαμαρτυρία υπήρξε. Ψέμματα να πούμε; Δεν ήταν βέβαια σαν αυτές τις διαμαρτυρίες του Σέρχιο Ράμος ή του Πέπε μετά από φάουλ που σηκώνουν κόκκινη γιά να μη δεχτούν ούτε κίτρινη, αλλά τέλος πάντων ήταν διαμαρτυρία. Ετσι πορευόμαστε αυτή τη χρονιά και έτσι θα πορευτούμε ως το τέλος. Τέτοια κίτρινη έχει πάρει και ο Μέσσι, τέτοια κίτρινη θα ξαναπάρουμε, είναι σίγουρο. Και ο λόγος δεν είναι ότι "η Μαδρίτη πρέπει να πάρει κάτι φέτος". Ο λόγος είναι ότι "η Μπάρσα δεν πρέπει να το ξαναπάρει ΚΑΙ φέτος". Μόνο που όλοι αυτοί που επιδιώκουν κάτι τέτοιο δεν καταλαβαίνουν πως οι συγκρίσεις είναι αμείλικτες. Πως αν συγκρίνεις τον πρωταθλητή των προηγούμενων 3 ετών και τη μπάλα που έπαιξε με το ... σπρωχτό άχυρο που θέλουν φέτος να σηκώσει τη κούπα, όχι μόνο δεν αναβαθμίζουν το προϊόν τους αλλά το καθιστούν και αναξιόπιστο.

Η μεγαλύτερη τιμωρία, η καλύτερη απάντηση σ αυτή την πολιτική της αλητείας, είναι αυτή που ξεκίνησε στο Μπερναμπέου με το 1-3 και πρέπει να συνεχιστεί μεθαύριο, σε μιά βδομάδα, αλλά και τον Απρίλη: ο αχυροπρωταθλητής να φεύγει κάθε φορά που αντιμετωπίζει τη Μπάρσα με σκυμένο το κεφάλι. Και στο τέλος της χρονιάς να καυχιέται γιά την αγωνιστική του σταθερότητα - αυτή του Μεστάγια και του Σον Μόϊς -  και να μιλάει γιά τύχη και γιά έλλειψη ενδιαφέροντος γιά το Copa del Rey που πέρυσι ήταν το μοναδικό του αποκούμπι.

Να τους κερδίζουμε όπου τους πετυχαίνουμε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη τιμωρία τους. Και ας βγουν μετά να πανηγυρίζουν τον ένα τίτλο που θα τους "επιτραπεί" να πάρουν φέτος, επειδή δεν εξαρτάται μόνο από εμάς να τους τον στερήσουμε!