Ανόθευτη ομορφιά

Η ομορφιά είναι παντοτινή.Δεν μπορεί να την σκιάσει τίποτα,δεν μπορεί να την καταβάλει τίποτα,δεν μπορεί να την ορίσει τίποτα.Είναι ο ορισμός της αισθητικής.Δεν έχει να κάνει με την τελειότητα των αναλογιών,ούτε με την τελειότητα των ενεργειών.Αυτά είναι εν πολλοις βαρετά.Η ομορφιά είναι η συνεχής προσπάθεια ενός οργανισμού να δικαιώσει την ύπαρξή του,να βελτιώσει την προσπάθειά του,να αντεπεξέρθει στις προκλήσεις που έτσι κι αλλιώς θα'ρθουν.

Χθες στο Σπορτς Καφέ λέγαμε πριν τον αγώνα ότι είναι αφύσικο,δε μπορεί μια ομάδα να νικά και μάλιστα τόσο εμφατικά συνέχεια στα κλάσικο.Μετά το παιχνίδι γυρνώ σπίτι,ανοίγω τον υπολογιστή να ενημερωθώ από το barcelonismo.gr,αλλά μένω στο chat box που είναι γεμάτο από κόσμο στις 3 το πρωί.Γράφω:Αυτή η ομάδα αψηφά τους νόμους του σύμπαντος.Και μετά βλέπω τις δηλώσεις του Πεπ που αναφέρουν ότι είναι αφύσικο να κερδίζουν αυτοί οι παίκτες συνεχόμενα στο Μπερναμπέου,εκπλήσοντας και τον ίδιο τον προπονητή τους που βέβαια είναι ο εμπνευστής αυτού του δημηιουργήματος.

Στο Studio Barca στο mundosports.gr είχα πει πως ήρθε η ώρα να ξαναγυρίσει ο μουρίνιο στο γνωστό ταμπούρι.Το έπραξε και μάλιστα το διάνθισε με τη γνωστή απολίτιστη πρακτική ανελέητων, πρωτόγονων χτυπημάτων που έφερναν στο νου αρένες εκατονταετιών πίσω.Ταμπούρι,ξύλο,αλλά και τρεις επιθετικούς για να βγει στο τρέξιμο και να αξιοποιήσει επιτέλους το ταλέντο των επιθετικών του.Ευτύχησε πάλι στην αρχή του αγώνα να λειτουργήσει το ''ιδιοφυές'' του σχέδιο.Και τότε άρχισαν να πέφτουν τα ξεράγκαθα της ομάδας του και να εμφανίζεται στο γήπεδο ένα άνθος τόσο απόκοσμα όμορφο σαν να ξεπροβάλει μπροστά σου ένας νέος πλανήτης, ένα καινούριο άστρο.

Με πίστη στο ομαδικό πάσιγνκ γκέιμ, ένα πάρε-δώσε πανανθρώπινο, ένα δούναι και λαβείν εξαίσιο ακόμα κι από'κει, από την αρχή μιας ομάδας, την θεμελιακή άμυνα, χτίζοντας σε κάθε ενέργεια σε κάθε επίθεση και μια νέα ομάδα.Αυτό κάνει η Μπαρσελόνα όλα αυτά τα χρόνια.Σε κάθε της επίθεση δημιουργεί μια νέα ομάδα,ένα νέο ύφος,ένα νέο πρωτότυπο χαρακτήρα.Μια ομάδα δημιούργημα χιλιάδων στα παιχνίδια της δημιουργιών,χιλιάδων στο μυαλό,στην ψυχή και στις αισθήσεις δημιουργιών των παικτών και προπονητών της.Τι κι αν ο αντίπαλος παρκάρει πάλι το γνωστό λεωφορείο;Τι κι αν βρίσκεται πάλι πίσω στο σκορ;Ξαφνικά μια χορευτική φιγούρα υψηλής αισθητικής ανάμεσα στους αμήχανους και εμβρόνητους βαρβάρους, μια πάσα που λες και σταμάτησε ο χρόνος,που λες και ο Λίο πάτησε το pause σε συμπαίκτες (εκτός από έναν...) κι αντιπάλους,ένα μαύρο περίτεχνο στοπάρισμα στο στήθος,εκεί,λίγο παραπάνω από ένα ήπαρ που μας σημάδεψε πολύ και μια μαύρη(απάντηση στα ου των βαρβάρων στο Πρατ),απέριττη αλλά περισπούδαστη προβολή-πλασέ, καθαρίζουν τις μουτζούρες που αφήνουν οι μικρογραφίες και οι μικρότητες των ανθρώπων.

Είπε και κάτι άλλο όμως ο Πεπ.Είπε ότι αυτοί οι παίκτες γνωρίζουν καλά τι σημαίνει αυτό το παιχνίδι και ότι έχουμε ακόμα πολύ δρόμο μπροστά μας.Μιλούσε για το τι σημαίνει κλάσικο φυσικά,αλλά θα μπορούσε να μιλά για το ίδιο το ποδόσφαιρο.Γιατί αυτή η ομάδα ξέρει τι σημαίνει ποδόσφαιρο ,ξέρει τι σημαίνει αυτό το παιχνίδι,ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΕΙ!Κάθε φορά ότι κι αν κάνει έχει πολύ δρόμο μπροστά της,να το γνωρίσει καλύτερα,να το εξυψώσει,να το τελειοποιήσει,να το δημιουργήσει,να το μεγαλουργήσει,να το εξανθρωπίσει,να το χαρακτηρίσει,να το καλλιτεχνήσει.Κι αυτός ο δρόμος είναι που της δίνει την αιώνια ομορφιά που δεν έχει σχέση με τη χυδαία που αφορά την επίπλαστη ανωτερότητα του ''πρώτου'' και του ''εκλεκτού'',ζωγραφισμένη με λίφτιγκ πρόσκαιρα,ανάξια και αθέμιτα.