Ψηλαφίζει ρεαλιστικά τους επόμενους στόχους ο Κώστας Μαρούντας
Η διαφορά αυξήθηκε. Η Μπαρσελόνα, δυστυχώς, δεν δείχνει μέχρι στιγμής την ικανότητα να πετύχει ένα σερί νικών, αλλά και παράλληλα, εμφατικών αποδόσεων, που θα δημιουργήσουν κλίμα υπέρ της, τόσο στο ίδιο το εσωτερικό της, όσο και στους αντιπάλους της. Η φετινή Μπάρσα προκαλεί με τα σκαμπανεβάσματα της σε πολλούς την προσδοκία ότι μπορούν να φύγουν τουλάχιστον αήττητοι. Και αν στα εντός έδρας παιχνίδια το διακύβευμα παραμένει για όλους, ίσως ακόμα και για τη Μαδρίτη, μια ήπια ήττα, όποια ομάδα υποδέχεται τη Μπάρσα φέτος, έχει διαφορετικό στόχο από το να περιορίσει το εύρος της ήττας.
Με την εικόνα που έχουν οι δύο ομάδες μέχρι την παρούσα χρονική συγκυρία, και με βοηθό τη στατιστική ανάλυση, η διαφορά έχει περισσότερες πιθανότητες να διατηρείται σε αυτά τα επίπεδα, παρά να μειωθεί με δραστικό τρόπο. Η ψυχολογία αλλάζει. Η Ρεάλ ξέρει πως τώρα πια της αρκεί τι κάνει η ίδια. Φουλάρει, τα δίνει όλα, παίρνει τα ματς, ακόμα και με έξωθεν βοήθεια, που είναι του χεριού της και...καθαρίζει... Μπορεί αυτό να ανατραπεί; Και αν ναι πως;
Είναι δύσκολο για τη Μπάρσα με την τροπή που παίρνει το πρωτάθλημα να δώσει περισσότερη έμφαση σε αυτό. Το champions league-κυρίως, και το κύπελλο Ισπανίας μοιάζουν και είναι πια προσφορότερες συνθήκες για να δωθεί βάρος. Φοβάμαι πια ότι η Μπάρσα θα αντιμετωπίζει τους αγώνες για το πρωτάθλημα χωρίς πολλά κίνητρα. Όσο οι απέναντι συνεχίζουν να κερδίζουν, με όλους τους διαθέσιμους τρόπους, και ο νοών νοείτο, τόσο πιθανότερο είναι να έχουμε αλλαγή σκυτάλης όσο αφορά τον κάτοχο του τίτλου. Πρέπει να αρχίσουμε να το αποδεχόμαστε πια ότι η Μαδρίτη έχει σημαντικότατο προβάδισμα και κρατάει την τύχη της στα...πόδια της..., και λίγο και στα αυτιά της (υπό τους ήχους ευνοϊκών σφυριγμάτων).
Και στη Βαρκελώνη; Αυτό που πρέπει να επικρατήσει είναι η σύνεση, η απομάκρυνση της θολότητας από το μυαλό και ο στυγνός και ακριβής επανακαθορισμός των στόχων στο υπόλοιπο της χρονιάς. Το repeat στο champions league είναι στόχος με ιστορική σημασία, ενώ το "κυπελλάκι" στην Ισπανία θα προστεθεί στα δύο σούπερ καπ, και στο παγκόσμιο συλλόγων. Καθόλου άσχημα, νομίζω. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι μέχρι στιγμής, η Μαδρίτη δεν έχει σηκώσει καμία κούπα, σε αντίθεση με τη Μπάρσα. Ας πάρουν το πρωτάθλημα. Αυτό επ΄ουδενί δεν σβήνει τα όσα έχει πετύχει η Μπαρσελόνα και σε καμία περίπτωση δεν τους φέρνει από πάνω και ας προσπαθήσουν να το δουν και να το παρουσιάσουν με τα επικοινωνιακά τους τεχνάσματα έτσι.
Και για να μιλήσω ακόμα πιο ωμά και κυνικά, αλλά και ουσιαστικά-κατ΄εμέ: Οι εντυπώσεις για τη φετινή περίοδο θα κριθούν όχι από το ποιος πήρε την Πριμέρα, αλλά από το τι θα γίνει στο champions league. Εκεί είναι όλο το ζουμί της υστεροφημίας, οπότε απευθύνω σε όλους τους βαρκελωνιστές το εξής κάλεσμα, που να προκρίνει μια συνετή ορθολογική αντιμετώπιση των επόμενων που ακολουθούν: φίλοι και φίλες, η απώλεια του πρωταθλήματος, που είναι πια διαφαινόμενη, δεν σημαίνει τίποτα το καταστροφικό μπροστά, μάλιστα, στα σπουδαία που έρχονται, αλλά και στα τρομερά που προηγήθηκαν. Και κλείνω, επαναλαμβάνοντας κάτι που μετά το τέλος κάθε αγώνα-γκέλα της Μπάρσα, εξορίζεται, μάλλον, υπό το βάρος της συναισθηματικής πίεσης, από το επίκεντρο της σκέψης. Σαιζόν 2011-2012: Μαδρίτη 0 τίτλοι-Μπάρσα 3. Αυτά δεν είναι μια απόπειρα μου να χρυσώσω το χάπι, αλλά αυτά που βλέπω και διαισθάνομαι...Είναι μια εσώτερη τάση μου να μην παραδίδω στη λήθη τα ποιοτικά του χτες και να ψάχνω πάντα να βρίσκω στο αύριο στόχους και προοπτικές. Γιατί τίποτα δεν τελειώνει και τίποτα δεν απονοηματοδοτείται επειδή μετά από χρόνια ενδέχεται η πρώτη θέση να ανήκει σε ομάδα εκτός Βαρκελώνης...
6 σχόλια:
Είσαι απίστευτος. Κάθε φορά περιμένω πως και πως τα άρθρα σου.
thanks a lot...
οτι και να γινει το πρωταθλημα θα το παρουμε...να μου το θυμηθειτε!!!
Αν γινόταν μια τέτοια συζήτηση στην αρχή της σεζόν, δηλαδή ποιοι πρέπει να είναι οι στόχοι της ομάδας , θα έλεγα champion league και τίποτα άλλο γιατί απλά τα 2 συνεχόμενα λείπουν ως ιστορικό γεγονός και για να μπορέσει να κλείσει ο κύκλος αυτής της ομάδας. Όταν όμως διαβάζω στα μέσα της χρονιάς ότι αυτός είναι ο στόχος και δικαιολογίες γιατί πια το πρωτάθλημα δεν είναι στόχος με απογοητεύει πολύ. Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει……….! Απλά τα πράγματα η ομάδα μεγάλωσε και κουράστηκε, το πλάνο ίδιο και σε έχουν διαβάσει όλοι. Κανένα μπόλιασμα της ομάδας από την β ομάδα δεν πετυχε, χαρακτηριστική περίπτωση Quenca που ξεκινούσε βασικός ακόμα και όταν ο Villa ήταν καλά και τώρα χάθηκε και αυτός. Ο Pedro φέτος ένα μεγάλο ερωτηματικό (ήταν όλες οι ελπίδες μου για το μέλλον) το ίδιο και Thiago. O Fabregas σε λάθος ρόλο, μια μόνιμος εκτεθειμένη άμυνα και ανοικτή, κανένας καθαρός επιθετικός (εννοώ σε ρόλο). Puyol, Xavi , Abidal, ψυχαρες αλλά χρειάζονται πολλές ανάσες και πίσω από αυτούς για αντικαταστάτες το χάος. Ακόμα και ο Alexis δεν του επιτρέπουν να παίξει αυτό που μπορεί και μόλις τα βρουν δύσκολα τον βάζουν να κυνηγά κάθετες μπαλιές στην πλάτη της άμυνας λόγω της ταχύτητας του ενώ σε όλη την διάρκεια του αγώνα κάθεται και αυτός στη πλάγια γραμμή( όπως και o Villa) και αν προσέξατε στους τελευταίους αγώνες οι αντίπαλοι δεν τους μαρκάρουν κάτι που γινόταν τα τελευταία χρόνια γιατί απλά έμαθαν το τρόπο παιχνιδιού, με αποτέλεσμα να παίζουν πιο αποτελεσματική άμυνα. Το Champion league παραμένει ο στόχος αρκεί να μην βρει άλλο φαβορί πριν το τελικό και το κύπελλο πια είναι υποχρεώσει να το πάρει. Οι αντίπαλοι πλέον ούτε μας φοβούνται και το χειρότερο δεν μας σέβονται. Και να νικήσεις 10 φορές την Real αν στο τέλος αυτή σηκώσει κούπες τι να το κάνω? Εύχομαι για μια αναγέννηση της ομάδας
Παρακαλώ πριν με κρίνεται σκεφτείτε αν συμφωνείτε σε κάποια αν όχι σε όλα. Ευχαριστώ
Καταρχην χαιρετε απο κυπρο, σας διαβαζω καθημερινα εδώ και ένα χρονο και συγχαρητηρια για την δουλεια σας.
RA Πολύ μελο τα βλεπεις φιλε δεν παιζουμε μονοι μας, καποια στιγμη θα χαναμε και τιτλους δεν είναι δυνατον να τα περνουμε όλα συνεχεια (όχι πως τελειωσε το πρωταθλημα ακομα). Το ελεγα από την αρχη στην παρεα μου, ότι ιδικα το φετινο πρωταθλημα ηταν δυσκολο να το παρουμε, κυριως λογο κορεσμου. Εστω και ασυναισθητα όταν τα εχεις κατακτησει όλα, καποια στιγμη χαλαρωνεις και αυτο πληρωνουμε. Να το δεχτω ότι κουραστηκε η ομαδα, από πού και ως που όμως μεγαλωσε, οι μονοι βασικοι που είναι πανω από τα τριαντα, είναι ο τσαβι, ο πουγιολ,, ο βιγια και ο αμπιταλ. Και οι δυο πρωτοι εχουν τουλαχιστον αομα 3-4 χρονια να προσφερουν πολλα στην ομαδα. Οσο για το αν μας τρεμουν, αυτό φαινεται απο τα μεταξυ μας παιχνιδια με την μαδριτη, που αν εξαιρεσεις το τελευταιο που ηταν κυριως λογο δικου μας εφησυχασμου τους ειχαμε για πλακα.
Γενικα τωρα η ομαδα πληρωνει 2 πραγματα: την ελειπης προετοιμασια που οδηγει σε ολους αυτους τους τραυματισμους, και τον κορεσμο που οδηγει στον εφισιχασμο στα ευκολα παιχνιδια.
Πιστευω ότι στο τσαμπιονς λιγκ ειμαστε το πρωτο φαβορι, αν ειμαστε σοβαροι και με λιγη τυχη που παντα χρειαζεται, δεν θα εχουμε προβλημα να πετυχουμε το στοχο μας.
Υ.γ δεν με ενοχλη τοσο που το πρωταθλημα πηγαινει προς μαδριτη, γιατι καποια στιγμη θα το επαιρναν και αυτοι. Αυτό που με ενοχλει είναι που θα το παρει με τον αυτοαποκαλουμενο ως σπεσιαλ ουαν και θα περηφανευεται ότι μας κερδισε. Από μας όμως εξαρταται οποτε τους συναντουμε να τους υπενθιμιζουμε ποιος είναι το αφεντικο και σε αυτό δεν εχω καμια αμφιβολια για τους ποδοσφαιριστες μας.
Τελος καλο ειναι να θυμομαστε ολοι οτι αν ερθει μια χρονια χωρις τιτλο δεν ειναι το τελος του κοσμου, κυριως απο αυτη την ομαδα που εχει πολλη μελον μπροστα της.
Η μαγεία-για εκατομμύρια τηλεθεατών ανα τη γη-είναι στα πόδια του Xavi και της παρέας του,και όχι στις βιτρίνες τροπαίων του Camp-nou! Aλλωστε,ποιός θυμάται-θετικά-την Inter του Μουρμουρ και την Ελλάδα του 2004;
Δημοσίευση σχολίου