Τέρμα πια οι συγκρίσεις. Ας γευτεί ο καθένας την εποχή του

Ψηλαφίζει τις συγκρίσεις των εποχών ο Κώστας Μαρούντας

Θα ήθελα να καταγράψω κάποιες σκέψεις με αφορμή τις δηλώσεις του Gatti, για τον Μέσι και τις συγκρίσεις με την εποχή του Μαραντόνα και του Πελέ.

Είθισται ο θιασώτης της κάθε εποχής να πριμοδοτεί τη δική του και να τη βγάζει καλύτερη από τις προηγούμενες ή και τις επόμενες. Διαφωνώ με αυτή τη λογική, γιατί θεωρώ πως δε μπορούμε να συγκρίνουμε τόσο διαφορετικές εποχές. Το ποδόσφαιρο του σήμερα είναι άκρως διαφορετικό από το ποδόσφαιρο προηγουμένων κιόλας ετών, πόσο μάλλον εποχών που οι περισσότεροι σύγχρονοι ποδοσφαιριστές ήταν αγέννητοι. Και μάλιστα ούτε καν η τηλεοπτική εικόνα του τότε δε μπορεί να τους κάνει να καταλάβουν με σημερινούς όρους το γονότυπο του παλιού ποδοσφαίρου.

Το ίδιο ισχύει για εμένα και για όλα τα αθλήματα. Ας θυμηθούμε το μπάσκετ της δεκαετίας του ογδόντα και του ενενήντα για να μπορέσουμε να καταλάβουμε πόσο έχει αλλάξει στο σήμερα. Επομένως συγκρίσεις του τύπου Διαμαντίδης ή Γκάλης, Μέσι ή Μαραντόνα κλπ για εμένα είναι άκυρες. Για να συγκριθούν δύο παίκτες θα έπρεπε να αγωνίζονται την ίδια εποχή, ως βασική προ΄υ΄πόθεση. Να έχουν αντιμετωπίσει τους ίδιους όρους, να έχουν τα ίδια πλεονεκτήματα, και γιατί όχι, ακόμα ακόμα, να έχουν αντιμετωπίσει στα ίσια ο ένας τον άλλον.

Κάθε εποχή έχει τους ήρωες της. Κάθε χρονική συγκυρία διακατέχεται από τα δικά της συστατικά και χαρακτηριστικά στοιχεία. Είναι λογικό οι παλιοί να νοσταλγούν και οι καινούριοι να υπερασπίζονται το τώρα, ίσως και με όρους ιδιοτέλειας και ματαιοδοξίας. Για εμένα αρκεί να διερευνούμε ξεχωριστά χωρίς απόπειρες σύγκρισης. Ο Πελέ του 1960, ο Κρόιφ του 1970, ο Μαραντόνα του 1980, ο Ρονάλντο ή ο Ρομάριο του 1990, ο Ζιντάν του 2000 και ο Μέσι του 2010 δε χρειάζεται να μπαίνουν σε μηχανήματα σύγκρισης, γιατί το πιθανότερο είναι να μπλοκάρει το μηχάνημα και να κάψουμε το μυαλό μας. Ας είμαστε πολυσυλλεκτικοί και ας μην παρασυρόμαστε από την πρεμούρα της απόλυτης κορυφής, γιατί έτσι ενδέχεται να χάσουμε το δάσος, που είναι η ίδια η πολυμορφία και η ομορφιά του ποδοσφαίρου, που συνθέτουν τα προσόντα των κορυφαίων της κάθε αντίστοιχης περιόδου. Η σύνθεση είναι προτιμότερη από τη στείρα ανταγωνιστικότητα, όταν η τελευταία καταντάει εξαναγκαστική και εμμονή.

Ας σεβαστούμε την κάθε εποχή, ας αναδείξουμε τους κορυφαίους της, και ας μείνουμε εκεί. Θεωρώ πως αυτό αρκεί για να οικοδομήσουμε μια υγιή και κριτική σχέση με τα ινδάλματα του αθλήματος που τόσο μας εξιτάρει και μας συγκλονίζει-από τότε που είμασταν παιδιά...