Δεν υπάρχει τίποτα πιό ύπουλο και θρασύδειλο απ το να αναφέρεσαι γενικώς στη διαιτησία . Ετσι γενικά και αόριστα. Χωρίς να λες κάτι συγκεκριμένο. Γιατί βλέπεις, όταν έχεις κάτι συγκεκριμένο να πεις, το λες, εδώ μέχρι και λίστα βγάζεις με 1...2...3...50. Χθες όμως δεν είχαμε λίστα. Είχαμε αόριστες αναφορές σχετικά με τις ομάδες του Μουρίνιο που δεν μπορούν να κερδίσουν στο Καμπ Νόου. Το θράσος δεν έχει όρια δηλαδή, όταν λες πως δεν μπόρεσες να κερδίσεις μέσα στο Καμπ Νόου με την Ιντερ. Λες και ο κόσμος ξεχνά το ακυρωμένο γκολ του Μπόγιαν. Εγώ ένα θα ρωτήσω μόνο. Αν χθες ήταν αγώνας Champions League, με πόσους παίκτες θα τέλειωνε η Μαδρίτη; Και δεν αναφέρομαι μόνο στον Λας έτσι; Αναφέρομαι και στον Πέπε και στον Κουαντράο. Τέλος θα παρακαλούσα τον Μου και λοιπούς αδικημένους να ξαναδούν τη φάση του τραυματισμού του Αλέξις. Μάλλον δεν άντεξε το ... τζαρτζάρισμα ή μπορεί και να γλύστρησε. Ισως πάλι να έκανε θέατρο...
1 σχόλιο:
η γελοιότητα είναι δυστυχισμένη , γιατί ως λέξη, αδυνατεί να "περιγράψει" τη συμπεριφορά του Μουρίνιο.Τι άλλο να πούμε πια.
Δημοσίευση σχολίου