Αλφρέντο Ντι Στέφανο. Η Πραγματική Ιστορία, Όπως Δεν Έχει Ειπωθεί.

του Νίκου Περπερίδη

Ένα από τα πρώτα πράγματα που θα θυμηθεί ένας φίλος της Μπάρσα να φέρει σαν παράδειγμα, όταν θα τον ρωτήσουν «- μα τι σας έχει κάνει πια, αυτή η Ρεάλ Μαδρίτης?» θα είναι η περιβόητη “αρπαγή” του Ντι Στέφανο. Αντίστοιχα  οι φίλοι της Μαδρίτης, ποτέ δεν έχουν παραδεχθεί ως ακριβή και απόλυτα αληθινή την συγκεκριμένη ιστορία. Τελικά τι στο καλό ισχύει? Αυτό το άρθρο λοιπόν, είναι εδώ για να δώσει απαντήσεις και διευκρινήσεις (χωρίς αόριστες αναφορές και υπερβολές), για μια από τις πιο πολυσυζητημένες μεταγραφές στην ιστορία του ποδοσφαίρου.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά.  Ο Αλφρέντο Ντι Στέφανο, Αργεντινός στην καταγωγή και επίτιμος πρόεδρος σήμερα της Ρεάλ Μαδρίτης, αγωνίστηκε με τα “λευκά” για 11 χρόνια (1953-1964), σκοράροντας 307 γκολ σε κάτι λιγότερο από 400 συμμετοχές με την φανέλα των μπλάνκος και υπήρξε καθοριστικός παράγοντας στην κατάκτηση 5 συνεχόμενων ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων (1955-1960), που μετέτρεψαν την Μαδρίτη σε μία από τις σημαντικότερες ομάδες στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο.

Ο Ντι Στέφανο, ξεκίνησε την καριέρα του από την Ρίβερ Πλέιτ και μετά από ένα μικρό πέρασμα από την Ουρακάν, πήρε μεταγραφή (το 1949) για την κολομβιανή Μιλιονάριος. Το 1952, η ομάδα του έκανε μια περιοδεία για να δώσει φιλικούς αγώνες στην Ευρώπη και το ταξίδι της περιλάμβανε και μία στάση στην Ισπανία, για να αντιμετωπίσει την Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Ντι Στέφανο γοήτευσε τους Μαδριλένους με την απόδοση του, αυτός όμως που πραγματικά έδειξε ενδιαφέρον, ήταν ο, τότε, αρχισκάουτ και θρύλος της Μπαρσελόνα, ο Πέπε Σαμιτιέρ.

Τα αμέσως επόμενα χρόνια, η Μπαρσελόνα μπήκε σε μια επίπονη διαδικασία συζητήσεων, με σκοπό να πάρει στην Βαρκελώνη τον Ντι Στέφανο. Η κατάσταση όμως ήταν περίπλοκη, καθώς τα δικαιώματα του παίκτη δεν ανήκαν μόνο στην ομάδα της Κολομβίας, αλλά και στην Ρίβερ Πλέιτ η οποία όταν τον πούλησε στην  Μιλιονάριος (το 1949), έβαλε έναν όρο στην μετακίνηση του, ο οποίος προέβλεπε πως 5 χρόνια μετά (το 1955) θα αποκτούσε ξανά ένα μέρος των δικαιωμάτων του! Με λίγα λόγια έπρεπε να συνηγορήσουν δύο ομάδες ώστε να βρεθεί στην Ευρώπη ο Ντι Στέφανο.

Μετά από μήνες διαπραγματεύσεων, ο Καταλανός δικηγόρος Ραμόν Φάργκας, που είχε αναλάβει την υπόθεση, ήρθε σε συμφωνία με την Ρίβερ Πλέιτ, παραγκωνίζοντας την ομάδα που αγωνιζόταν ο Ντι Στέφανο (Μιλιονάριος) και ανακοίνωσε περιχαρής στο φίλαθλο κοινό της Μπάρσα την μεγάλη μεταγραφή, αγνοώντας τις “φωνές” που ακουγόταν από την διοίκηση της Ρίβερ και οι οποίες προέτρεπαν τους Καταλανούς να ζητήσουν και την άδεια της Μιλιονάριος.

Τελικά, έγινε μια προσπάθεια από πλευράς Μπάρσα να προσεγγιστεί η διοίκηση των Κολομβιανών, με λάθος τρόπο όμως, καθώς ο άνθρωπος που ανέλαβε τις διαπραγματεύσεις, ο Κολομβιανός Χουάν Μπουσκέτς, υπήρξε φανατικός πολέμιος της Μιλιονάριος και ουσιαστικά απείλησε το ΔΣ της, πως αν δεν συναινούσε στην μετακίνηση Ντι Στέφανο, η Μπάρσα θα τον έπαιρνε με το “έτσι θέλω” στην Βαρκελώνη.

Όπερ και εγένετο! Ο Ντι Στέφανο, σε άλλο ένα ταξίδι με την Μιλιονάριος, αυτή την φορά στην Βενεζουέλα, κυριολεκτικά “το έσκασε” και ταξίδεψε στην Βαρκελώνη, όπου παρουσιάστηκε μάλιστα από την Μπάρσα, παρόλο που ο ίδιος όφειλε στην πρώην ομάδα του ένα ποσό κοντά στα 5000 $. Η ΦΙΦΑ ενέκρινε την μεταγραφή, ωστόσο η Μιλιονάριος κατήγγειλε την Μπάρσα στην ισπανική ομοσπονδία ποδοσφαίρου και κάπου εκεί μπήκε στο “παιχνίδι” και η Μαδρίτη η οποία είχε πανίσχυρους φίλους μέσα στην ομοσπονδία, (ελέω Φράνκο) και δεν μπορούσε να επιτρέψει στους Καταλανούς να συνθέσουν ένα “φονικό” δίδυμο στην επίθεση τους, αφού ήδη από το 1950 στην Μπάρσα βρισκόταν ο εκπληκτικός Ούγγρος Κουμπάλα. Η Μπάρσα είχε δείξει ασέβεια στην Μιλιονάριος. Τώρα ήταν σειρά της Ρεάλ Μαδρίτης, να δείξει ασέβεια στην Μπάρσα.

Έτσι η καθεστωτική κυβέρνηση ανακοίνωσε πως ο νόμος που είχε επιβάλλει και ο οποίος απέτρεπε την παρουσία αλλοδαπών ποδοσφαιριστών στο ισπανικό πρωτάθλημα, θα μπορούσε να κάνει μια εξαίρεση για την περίπτωση του Ντι Στέφανο, μόνο αν η Μπάρσα δεχόταν να μοιραστεί τον παίκτη με την Ρεάλ Μαδρίτης. Θα αγωνιζόταν δηλαδή εναλλάξ στις δύο ομάδες σε ένα διάστημα 4 ετών!

Ο πρόεδρος της Μπάρσα Μάρτι Καρέτο, εγκλωβισμένος από την καταγγελία των Κολομβιανών και ο ομόλογος του, της Ρεάλ Μαδρίτης, Σαντιάγκο Μπερναμπέου, ήρθαν τελικά σε συμφωνία, ωστόσο υπολόγιζαν χωρίς τον λαό της Καταλονίας, που θεώρησε την απόφαση σκάνδαλο και προέβη σε τρομερές διαμαρτυρίες στους δρόμους της Βαρκελώνης, αναγκάζοντας τον Καρέτο να παραιτηθεί από την θέση του προέδρου. Το υπόλοιπο ΔΣ, με την δαμόκλειο σπάθη του φρανκικού καθεστώτος πάνω από το κεφάλι του, δεν είχε πολλές επιλογές. Δέχθηκε λοιπόν να λάβει η Μπάρσα 4,4 εκατομμύρια πεσέτες ως αποζημίωση από την Ρεάλ Μαδρίτης και έτσι ο Ντι Στέφανο δεν έγινε ποτέ συμπαίκτης του Κουμπάλα.

Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η Ρεάλ Μαδρίτης θριάμβευσε στην Ευρώπη και παρόλο που η Μπάρσα ( με Κουμπάλα και Σουάρεζ) πήρε 4 πρωταθλήματα στη δεκαετία του 1950 και έγινε η πρώτη ομάδα που κέρδισε την Μαδρίτη σε ευρωπαϊκή διοργάνωση(1961), έπρεπε να περιμένει σχεδόν 40 χρόνια (μέχρι το 1992) για να στεφθεί και αυτή πρωταθλήτρια Ευρώπης. Το όνειρο μιας δυναστείας της Μπάρσα που οραματίστηκε ο Σαμιτίερ όταν πρωτοείδε αγωνιζόμενο τον Ντι Στέφανο, έμεινε όνειρο.

Λάθος χειρισμοί λοιπόν της Μπαρσελόνα ή επίδειξη δύναμης και εξαναγκασμός από την (φίλα προσκείμενη στην Ρεάλ Μαδρίτης) κεντρική εξουσία της Καστίλης? Μάλλον και τα δύο.Τα γεγονότα πάντως  συνέβησαν, όπως περιγράφηκαν σε αυτό το άρθρο. Τα συμπεράσματα δικά σας!

El Capita