του Νίκου Περπερίδη
Κάθομαι να ακούσω μουσική. Είναι η προσωπική μου αποτοξίνωση από τους εξοντωτικούς ρυθμούς ( δουλειά – οικογενειακές υποχρεώσεις- τρεξίματα..).Η επιλογή μου σήμερα περιλαμβάνει “χαλαρούς” τόνους , λίγο ταξιδιάρικους , λίγο ερωτικούς. Δεν περνάνε ούτε 10 λεπτά…
Το μυαλό μου έχει φύγει ήδη. Ταξιδεύει στην Βαρκελώνη. Εικόνες του Πουγιόλ να φυλάει το περιβραχιόνιο , του Πεπ να δίνει οδηγίες , του γεμάτου Κάμπ Νόου , του Βαλντές να φωνάζει στον Πικέ υπό καταρρακτώδη βροχή ,του Τσάβι σε κοντινό πλάνο να κοιτάει με απόλυτη προσήλωση , δεν ξέρω που, ετοιμάζοντας την μεθεπόμενη πάσα του, η επόμενη έχει ήδη φύγει (στο μυαλό του) από τα πόδια του.
Μετά , εγκεφαλική αλλαγή. Αύριο έχουμε αγώνα. Παίζουμε με την περήφανη Βαλένθια. Αγωνία , περηφάνια , πίστη ,προσμονή… πόσα συναισθήματα μαζεμένα θεέ μου, δεν μπορώ να κοντρολάρω τα συναισθήματα μου, επομένως ούτε και το μυαλό μου.
Και το πρωτάθλημα ? Όχι ρε, δεν το χάσαμε ακόμη. Θα παλέψουν. Το ξέρω. Το ξέρουν. Αυτό κάνουν πάντα. Αυτό κάνει πάντα αυτή η ομάδα. Παλεύει γιατί είναι περήφανη. Κλαίω ? Ναι , μπορεί από χαρά, μπορεί από συγκίνηση, από υπερβολική δόση αδρεναλίνης. Αδρεναλίνη? Στον καναπέ του σπιτιού σου μωρέ? Είσαι τρελός? Ναι, στον καναπέ του σπιτιού μου γιατί σκέφτομαι την Μπάρσα, την αγαπάω, την πονάω, είναι προέκταση του εαυτού μου, αλλά όχι όχι, αυτό είναι εγωιστικό, όμως έτσι νοιώθω ρε γαμώτο..
Πόσο περήφανος είμαι που σ ‘ αγαπάω, πόσο τυχερός είμαι που είσαι στη ζωή μου, είσαι κομμάτι της ζωής μου, είσαι η ίδια μου η ζωή , εσύ και τα παιδιά μου.
Πόσο τυχερός που μπορώ να μοιράζομαι αυτές τις σκέψεις με ανθρώπους που αγαπούν το ίδιο (μπορεί και περισσότερο, “αγαπόμετρο” ακόμη δεν εφευρέθηκε) αυτό τον σύλλογο, αυτόν τον οργανισμό ,μέσα από το barcelonismo που έκλεισε ένα χρόνο ζωής , όμως υπήρχε ήδη μάλλον στις καρδιές όλων όσων είχαν καλά φυλαγμένο μέσα τους τον βαρκελωνισμό ακόμη και αν δεν το είχαν καταλάβει. Την λέξη αυτή άλλωστε την άκουσα από τον Δάσκαλο πρώτη φορά, αλλά κατάλαβα ότι την κουβαλούσα μέσα μου για καμιά 20αρια χρόνια. Όσο ζεις μαθαίνεις. Όσο μαθαίνεις ,αγαπάς ακόμη περισσότερο αυτή την ομάδα.
Visca Barca. Visca Catalunya. Visca Barcelonismo.
El Capita – Νίκος Περπερίδης (ή αλλιώς , ένας από εσάς..)
10 σχόλια:
Έξοχος!Εσωτερική ανάταση!Μαχαιριά στους ¨Ντερμπεντέρηδες¨..
απλή κατάθεση ψυχής, με όλα τα μειονεκτήματα της, χωρίς ειλικρινά να με απασχολεί η δομή, όχι τουλάχιστον σε αυτή την ανάρτηση.Να είσαι καλά barche.
Eksoxo
ΕΙΣΑΙ ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΟΙΩΘΩ ΚΑΙ ΕΓΩ
Καταφερες να μας συγκινησεις ολους...καπως ετσι περιγράφεται η αγαπη μας για τη barca!
Από το 1985 φίλαθλος ,το 2006 μέλος του συλλόγου ,νιώθω τα ίδια συναισθήματα καθημερινά , η μόνη μου αγωνία να τα μεταλαμπαδεύσω στον 4χρονο Χρήστο.. Η Μπάρσα είναι συναίσθημα, συγκίνηση, ήδη στοιχείο του DNA μας.
Γ.Κελλή , Έλβις , Γιάννη , Νίκο , barche, τα σέβη μου σε όλους σας.
arxizw kai fovamai oti uparxoun polloi pou agapane auti tin omada pio polu apo mena i toulaxuston to idio...eixa tin entuposi oti den uparxei pio palavos anthropos apo mena giauti tin omada....xairomai omos pou eimaste polloi kai exoume ta idia sunaistimata tin idia trela kai tin idia agapi.sta provlimata tis kathimerinotitas kai sto agxos tis epoxis auti i agapi einai mia oasi... kai apo ta liga euxarista tis epoxis
το κορυφαιο ποστ ever.
κατευθειαν στην καρδια.
να σαι καλα νικολα
Ο βαρκελωνισμός είναι μιά ανίατη αρρώστεια που δεν γιατρεύεται με ήττες και στέρηση τίτλων.
- Είμαι καλά γιατρέ μου;
- Οχι!
- ΕΥΤΥΧΩΣ!!!
Δημοσίευση σχολίου