Hπια εκδίκηση, αλλά εκδίκηση

Ψηλαφίζει το ντέρμπυ του Μάντσεστερ ο Κώστας Μαρούντας

Όποτε και αν γινόταν, όπου και αν γινόταν, το πρώτο, μετά το απίστευτο προηγούμενο, παιχνίδι μεταξύ των δύο ομάδων του Μάντσεστερ θα συνιστούσε γεγονός. Και αυτό για έναν και μοναδικό λόγο, όπως μπορεί να καταλάβει εύκολα ο καθένας. Για το εκθαμβωτικό 1-6 του αγώνα για το πρωτάθλημα λίγο καιρό πριν. Η Γιουνάιτεντ κέρδισε, προκρίθηκε, αλλά θέλω να διερευνήσουμε κατά πόσο κατάφερε να απαλύνει τον πόνο για το σοκ του Ολντ Τράφορντ. Γιατί μετά από ένα σεισμικό ταρακούνημα, προέχει η αποκατάσταση των ισορροπιών, κυρίως των εσωτερικών. Ίσως και περισσότερο από το ίδιο το αποτέλεσμα. Και ας επιμένουν πολλοί να λένε πως στην εποχή μας τα πάντα ξεχνιούνται γρήγορα...

Κάποια στιγμή, σχετικά νωρίς μάλιστα, το σκορ έγραψε 0-3. Μια μεγάλη εκδίκηση διαγραφόταν, έστω και με το μανδύα του πρόσκαιρου, ειδικά αν συνεχίζονταν οι ίδιοι ρυθμοί. Eίμαι σίγουρος ότι στα μυαλά των περισσοτέρων η σκέψη πήγε στο ενδεχόμενο να μπορέσει τόσο γρήγορα, και τόσο εμφατικά, να επέλθει η σωτηρία της ψυχής της Γιουνάιτεντ, από το ιστορικό όνειδος του πρόσφατου πατατράκ. Για την διαμόρφωση αυτού του αρχικού 0-3, έπαιξαν, βέβαια, το ρόλο τους και κάποιες ειδικές συγκυρίες, φερειπείν η γρήγορη αποβολή, αλλά αυτά λίγη σημασία θα είχαν αν κατάφερνε η Γιουνάιτεντ να επανορθώσει σημειώνοντας νίκη με μεγάλο σκορ. Όμως, η Σίτι επανήλθε. Μείωσε, μπήκε στο παιχνίδι της πρόκρισης, παρά το αριθμητικό μειονέκτημα. Δεν τα κατάφερε στο τέλος, αλλά θα μπορούσε το συγκεκριμένο παιχνίδι να είχε χειρότερες προεκτάσεις για αυτή. Σα να έσωσε κάπως την παρτίδα, παρά τον αποκλεισμό, μου κάνει η φάση.

Το τελικό 2-3 σηματοδότησε μια μικρή και ήπια, μεν, εκδίκηση, δε, για τους κόκκινους, μια απώλεια τίτλου για τη Σίτι-κάτοχο κιόλας του συγκεκριμένου τίτλου, και μια ψυχολογική τόνωση της Γιουνάιτεντ για τη συνέχεια, ενώ πλέον ο δρόμος προς την κατάκτηση του τροπαίου είναι ανοιχτός για αυτήν μετά τον εξοβελισμό ενός βασικού αντιπάλου-διεκδικητή. Ήταν και αυτή η συντριβή από τη Νιούκαστλ που μέσα στις γιορτές είχε βαρύνει το κλίμα. Τελικά, το πρόσημο είναι θετικό για την ομάδα του Σερ Άλεξ, όπως ήταν συνήθως τις εποχές που μεσουρανούσε ο κύριος Πολ Σκόουλς. Που τον θυμηθήκαμε αυτόν, θα αναρωτηθεί κανείς. Έλα, ντε. Ο Σκόουλς βρέθηκε σαν ποδοσφαιριστής σε αυτό το παιχνίδι, όσο απίστευτο και αν μας φαίνεται. Και ίσως συνέβαλε κιόλας σε κάποιο βαθμό ώστε να μπορέσουν οι συμπαίκτες του να ξεχάσουν το ψυχολογικό ντεσαβαντάζ του 1-6 και να θυμηθούν λίγο την μενταλιτέ του πρώτου, στοιχείο έντονα συνυφασμένο με τα πεπραγμένα του Σκόουλς. Άλλο ένα τρικ του Σερ; Ότι και αν ήταν, το αποτέλεσμα τον δικαίωσε...

Το αποτέλεσμα και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο διαμορφώθηκε δίνει χαμόγελα και αισιοδοξία στους νικητές, πίκρα, αλλά όχι θλίψη και πόνο στους ηττημένους. Έτσι νομίζω. Εξάλλου, μπορούν να θυμούνται-επικαλούνται ότι στη βαθμολογία είναι ακόμα πρώτοι, οπότε να ανακουφίζονται λίγο, όταν αισθάνονται άσχημα εξαιτίας της ήττας και του αποκλεισμού τους.

Το πρώτο ντέρμπι του Μάντσεστερ μετά τη θρυλική πια εξάρα, ανήκει πια στην ιστορία και κατ΄εμέ συνέβαλε στην επαναφορά μιας νορμάλ ποδοσφαιρικής εντροπίας. Η μεγάλη σφαγή θα γίνει για τον τίτλο της Premier League, οπότε όπως λέει και το γνωστό, όλα συνεχίζονται...Σκεφτείτε να προκύψει και καμία ανάλογη κόντρα στο Europa League...Το ποδοσφαιρικό ξεκίνημα για το 2012 στην Αγγλία μας προσαρμόζει για τα καλά στην ουσία των πραγμάτων, προλογίζοντας το δεδομένα συναρπαστικό και ανταγωνιστικό των μελλούμενων, που κατά κύριο λόγο εστιάζονται στην πόλη του Μάντσεστερ...