Johan Cruyff: χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε ούτε Messi, ούτε Xavi, ούτε Iniesta, ούτε Guardiola

To Barcelonismo.gr παρουσιάζει, σε ελεύθερη μετάφραση, το έκτο πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από το νέο βιβλίο του Graham Hunter, με τίτλο «Barça: The making of the greatest team in the world», το οποίο δημοσιεύει σε αποκλειστικότητα το Goal.com.

Εάν τα 175000 μέλη του FCBarcelona σχημάτιζαν μια ουρά, έτσι ώστε κάθε νύχτα να κάνουν μασάζ στα κουρασμένα του πόδια, να του μαγειρεύουν το δείπνο και να τον σκεπάζουν στο κρεβάτι του; εάν του κουβαλούσαν τα μπαστούνια του γκολφ στις 18, λοφώδεις, τρύπες του Montanya; εάν του έδιναν το 50% του ετήσιου μισθού τους… Ακόμα και τότε, ούτε καν θα πλησίαζαν αρκετά στο να ξεπληρώσουν το χρέος που οφείλουν, όσοι αγαπάνε αυτό το Σύλλογο, στον μεγάλο Johan Cruyff…

Χωρίς αυτόν δεν θα υπήρχε Pep Guardiola, ούτε Leo Messi, ούτε Xavi, ούτε Iniesta. Θα είχαν κριθεί ως πολύ αργοί, πολύ μικροί, ως παίκτες Subbuteo.

Η ιδιοφυΐα από το Άμστερνταμ δημιούργησε τις συνθήκες που επέτρεψαν σε αυτούς τους απίστευτους παίκτες να αναγνωριστούν και να καταστούν καίριοι στις αξίες του FCBarcelona. Χωρίς Cruyff, αυτή η ιστορία απλά δεν θα υπήρχε.

Ακόμα και η πρόσφατη, κορυφαία, περίοδος της Ιστορίας του FCBarcelona διακατέχεται από το DNA του. Ο τρόπος που προπονούνται και παίζουν, το ότι για αυτούς η διασκέδαση είναι με ελάχιστη διαφορά δεύτερη σε σχέση με τη νίκη στη λίστα των προτεραιοτήτων τους.

Δύο φορές έκανε αίσθηση στο Camp Nou – το 1974, όταν η Barça τον έκανε τον πρώτο παίκτη του ενός εκατομμυρίου δολαρίων και το 1988, όταν επέστρεψε ως προπονητής με πρωτοφανή επιτυχία. Πρωταθλήματα που κερδίζονταν μεν την τελευταία αγωνιστική, σε συνδυασμό όμως με εξευτελισμούς της Μαδρίτης; τέσσερα ευρωπαϊκά τρόπαια με σημαντικότερο το Champions League του 1992 απέναντι στη Sampdoria των Vialli και Mancini, το πρώτο του Συλλόγου.

Χωρίς Cruyff δεν θα υπήρχε η Dream Team. Χωρίς Cruyff δεν θα υπήρχε καμία συντονισμένη και παραγωγική Cantera (σύστημα ακαδημιών) εκπαιδευμένη να παίζει συναρπαστικό ποδόσφαιρο. Χωρίς Cruyff δεν θα υπήρχε Joan Laporta (ο πιο επιτυχημένος πρόεδρος στην Ιστορία του Συλλόγου). Χωρίς Cruyff δεν θα υπήρχε Rijkaard και η αναζωογόνηση ενός Συλλόγου που υπέφερε από την ίδια τη βλακεία του. Χωρίς Cruyff δεν θα υπήρχε Guardiola. Δεν θα του είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία να διεκδικήσει τη θέση του προπονητή της πρώτης ομάδας εάν δεν πίστευαν σε αυτόν ο Ολλανδός και ο «υπολοχαγός» του, ο Charly Rexach.

Η ομάδα είναι γεμάτη με μαθητές του Cruyff σε όλα τα επίπεδα, τον προπονητή, τις ακαδημίες, την διοίκηση: Guardiola, Andoni Zubizarreta, Guillermo Amor, Eusebio Sacristan, Juan Carlos Unzue, Oscar Garcia, Tito Vilanova και Rexach αποτελούν βασικά παραδείγματα. Ακόμα ένας, ο Sergi Barjuan, έφυγε τον Ιούλιο του 2011.

Ο κόσμος παρακολουθεί ακόμα την καρποφορία των σπόρων που φυτεύτηκαν το 1988. Όταν Cruyff επέστρεψε ως προπονητής διαφώνησε, ουσιαστικά, με τον τρόπο με τον οποίο το σύστημα των ακαδημιών της ομάδας λειτουργούσε. Επέμεινε ότι ήταν ανόητο το γεγονός πως όλες οι ηλικιακές ομάδες προπονούνταν στο αγωνιστικό σύστημα το οποίο προτιμούσε ο εκάστοτε προπονητής τους. Κάθε ένα από τα 13 επίπεδα των ακαδημιών σήμαινε 13 διαφορετικά στυλ παιχνιδιού και τα παιδιά έπρεπε να μάθουν εκ νέου τα συστήματα κάθε χρόνο.

Ο Cruyff είπε στους εργοδότες του πως: α) κάθε ομάδα των ακαδημιών πρέπει να προπονείται με τον ίδιο τρόπο και με το ίδιο 3-4-3 σύστημα, β) τα καλύτερα παιδιά έπρεπε να ανεβαίνουν ένα ή ακόμα και δύο ηλικιακά επίπεδα πιο πάνω, και γ) οι «Perlas de La Cantera», τα κοσμήματα των ακαδημιών, έπρεπε να προωθούνται ταχύτατα στην πρώτη ομάδα.

Δούλευαν πάνω στην θέση μέσα στο γήπεδο, στην κυκλοφορία της μπάλας με ένα, το πολύ δύο αγγίγματα, την έννοια του τερματοφύλακα-λίμπερο, την πίεση στον χώρο, όλες αυτές τις αρχές που αναπτύχθηκαν και υπό τους Rijkaard και Guardiola. Αυτή η στρατηγική, σε συνδυασμό με το επιθετικό, δημιουργικό, γρήγορο ποδόσφαιρο, βασισμένο στη διαρκή πίεση και την ακρίβεια στην εναλλαγή της μπάλας, είναι το πιο διαρκές κληρονόμημά του.

Ο Cruyff αναδιαμόρφωσε τη δομή και το περιεχόμενο των Ακαδημιών του FCBarcelona, και κάποιοι απόφοιτοι, οι οποίοι θα συνέχιζαν και θα κέρδιζαν το Champions League με τους Rijkaard και Guardiola, ήταν ήδη στην Cantera όταν ο Cruyff απολύθηκε μέσα στα αποδυτήρια την ώρα που οι παίκτες του ετοιμάζονταν για την προπόνηση, το Σάββατο 18 Μάιου 1996.

Την ημέρα εκείνη, ο 16χρονος Xavi Hernandez είχε ήδη περάσει πέντε χρόνια προπονήσεων στη Masia. Ο Andres Iniesta ήδη παρακολουθούνταν. Ο Victor Valdes είχε τέσσερα χρόνια στις ακαδημίες και ένα 17χρονο αγόρι με το όνομα Carles Puyol υπέγραφε στην ομάδα.

Το σύστημα του Cruyff δεν είχε απλά την ικανότητα να εκπαιδεύει εκπληκτικά τους ποδοσφαιριστές όταν γίνονταν οι σωστές επιλογές. Άλλαξε και τα κριτήρια με τα οποία η Barça έκρινε τους παίκτες που παρακολουθούσε. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα ο Σύλλογος να επιλέγει με συνέπεια του καλύτερους νέους παίκτες, ή τουλάχιστον τους πιο ταιριαστούς στην φιλοσοφία του, οι οποίοι θα αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της μεγαλύτερης και καλύτερης ομάδας στον κόσμο.