Kυνισμός στα όρια της αυτοκαταστροφής

Ας ξεκινήσουμε από τα ευχάριστα. Ούτε και τώρα μας νίκησε η Μαδρίτη! Παίζοντας το καλύτερο που μπορούσε, απαλλαγμένη από το άγχος του αποτελέσματος, κατάφερε απλώς να πάρει μιά ισοπαλία εκτός έδρας, χωρίς αντίκρυσμα. Η Μπάρσα "εξαργυρώνοντας" το αποτέλεσμα του πρώτου αγώνα, εξακολουθεί να είναι μέσα σε όλους τους στόχους της (θεωρητικά), ενώ η Μαδρίτη έμεινε με έναν λιγότερο. Η καλύτερη Μαδρίτη που έχουμε δει τα τελευταία 4 χρόνια σε clasico, απέναντι σε μιά μετριότατη Μπάρσα, έφυγε πάλι με άδεια χέρια. 

Θαρρείς πως κάποιος πατάει ένα κουμπί και ρεγουλάρει το πόσο θα πρέπει να ασχοληθεί η ομάδα του Γκουαρντιόλα με την "αιώνια" αντίπαλό της. Το καλοκαίρι ας πούμε, στον επαναληπτικό του ισπανικού Super Cup, ήταν πάλι ισόπαλο το σκορ, αλλά εκεί χρειαζόταν ένα γκολ ακόμα γιά να κατακτηθεί ο τίτλος. Και ήρθε! Στον αγώνα του Μπερναμπέου της 18ης Ιανουαρίου, χρειαζόταν όχι απλά η ισοπαλία, αλλά η νίκη. Και ξαναήρθε με το γκολ του Αμπιντάλ. Χθες έφτανε η ισοπαλία. Είναι κυνισμός αυτό ή παιχνίδι με τον θάνατο; Από πότε αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε τα clasicos σαν παιχνίδια με μικρομεσαίες ομάδες που τις νικάμε κάνοντας και συντήρηση γιά τον επόμενο αγώνα; 

Ο,τι κι αν είναι πάντως, χθες αυτά που κερδίσαμε με την συγκεκριμένη τακτική, ήταν πολύ λιγότερα απ αυτά που χάσαμε. Γιά την ακρίβεια, χάσαμε το σημαντικότερο: την ευκαιρία να καταβαραθρώσουμε το ηθικό της πρωτοπόρου στη βαθμολογία του πρωταθλήματος και να την βυθίσουμε ακόμα περισσότερο στα προβλήματα που της δημιούργησαν οι δύο απανωτές εντός έδρας ήττες της από μάς.

Με το σκορ στο ημίχρονο στο 2-0 υπέρ μας, χωρίς να είμαστε καλύτεροι απ τον αντίπαλό μας που αποφάσισε επιτέλους να τρέξει και να πιέσει σε ολόκληρο το γήπεδο, με το στοιχείο πλέον του αιφνιδιασμού από την πλευρά του Μουρίνιο να εκλείπει, αφού είχαμε ένα ολόκληρο πρώτο 45λεπτο να καταλάβουμε πώς παίζει, βγήκαμε στο δεύτερο μέρος με μιά μπλαζέ διάθεση σαν να βαριόμασταν και να θέλαμε απλά να τσουλήσει ο χρόνος να τρέξουμε να σβήσουμε τα κεράκια στην τούρτα του Τσάβι. Αντί να τους "σκοτώσουμε", προτιμήσαμε να μην κάνουμε επιθέσεις ακόμα και σε φάσεις με αριθμητικό πλεονέκτημα, λες και υπήρχε κάποιος λόγος να τους λυπηθούμε. Φαίνεται δηλαδή, πως ήμασταν σίγουροι πως όχι μόνο η πρόκριση, αλλά και η νίκη είχαν "κλειδώσει" απ το πρώτο μέρος. Με αυτόν τον αφελή τρόπο υποτίμησης του αντιπάλου μας, καταφέραμε να καρδιοχτυπήσουμε γιά ένα εικοσάλεπτο και να τον κάνουμε γιά πρώτη φορά να πιστέψει πως αν την άλλη φορά είναι λίγο καλύτερος ή πιό αποτελεσματικός (ειδικά στην αρχή που ο Ιγκουαΐν έχασε δύο πολύ μεγάλες ευκαιρίες), θα μπορέσει και να μας κερδίσει. Αλλά αυτό δεν ήταν το μοναδικό όφελος γιά τη Μαδρίτη στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Τώρα πλέον οι παίκτες της είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας πως αφού δεν έχασαν από την καλύτερη ομάδα του κόσμου, είναι σχεδόν απίθανο να χάσουν από οποιαδήποτε άλλη στην Ισπανία. Θα έχει βέβαια ενδιαφέρον να δούμε πώς θα διαχειριστούν αυτή την ψυχολογική τους ανάταση, γιατί είναι διαφορετικό πράγμα να σνομπάρεις παιχνίδια και αντίπαλους έχουντας μπουχτίσει να κατακτάς τίτλους όπως η Μπάρσα και διαφορετικό να πιστεύεις πως είσαι ο καλύτερος μην έχοντας κερδίσει ακόμα τίποτα. Αυτή είναι λοιπόν η δουλειά του Μουρίνιο: να τους πείσει πως θα πρέπει να συνεχίσουν να προσπαθούν όπως χθες βράδυ, εναντίον οποιουδήποτε αντίπαλου. 

Οσο γιά μάς, έχουμε σοβαρότερα θέματα να αντιμετωπίσουμε: οι νέοι τραυματισμοί των Ινιέστα και Αλέξις, ίσως αποδειχθούν πολύ καθοριστικοί γιά τη συνέχεια. Γιατί εδώ πλέον δεν είναι αρχή της σεζόν και περιθώρια γιά άλλες βαθμολογικές απώλειες δεν υπάρχουν. Ο Κουένκα "ξαναπηδά" στη σκηνή. Τώρα πιά δεν είναι η ευκαιρία του. Είναι η ανάγκη μας!

ΥΓ. Γιά όσους πιστεύουν πως χθες βράδυ κατακτήθηκε ένας τίτλος, ας μην βιάζονται. Ούτε η Βαλένθια, ούτε η Μπιλμπάο είναι εύκολοι αντίπαλοι. Ο δρόμος γιά το κύπελλο είναι ακόμα μακρύς!