του Νίκου Περπερίδη
Την Κυριακή 8 Ιανουαρίου στις 22:30 το βράδυ, στο πανέμορφο νεόκτιστο Εστάντι Κορνιλία Ελ Πράτ, την έδρα της Εσπανιόλ, θα διεξαχθεί το πιο παλιό τοπικό ντέρμπι του ισπανικού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου, αυτό μεταξύ της Εσπανιόλ και της Μπάρσα. Δυο ομάδες από την ίδια πόλη, που βρίσκονται όμως “πολύ μακριά” τόσο αγωνιστικά, καθώς οι “παπαγάλοι” βρίσκονται μονίμως στην σκιά της Μπάρσα, όσο και ιδεολογικά. Τί σημαίνει όμως: Εσπανιόλ-Μπάρσα?
Το 1900, έναν χρόνο μετά την ίδρυση της Μπάρσα, ο Άνχελ Ροντρίγκεζ ιδρύει στην Βαρκελώνη έναν σύλλογο, αποτελούμενο από φοιτητές του πανεπιστημίου της πόλης. Το όνομα της ομάδας (Sociedad Espanola) , υποδήλωνε την επιθυμία των ιδρυτών της να “κλείσει την πόρτα” σε ποδοσφαιριστές που δεν καταγόταν από την Ισπανία.
Ο πρώτος αγώνας μεταξύ των δύο ομάδων, έλαβε χώρα στις 23 Δεκεμβρίου 1900, στο Hotel Casanovas, τότε έδρα της Μπάρσα. Το παιχνίδι τελείωσε χωρίς γκολ και οι παίκτες των δύο ομάδων ήταν υποδειγματικοί. Κανείς δεν μπορούσε τότε να υποψιαστεί την μεγάλη αντιπαλότητα και τα άσχημα περιστατικά που θα συνόδευαν τις αναμετρήσεις των δύο ομάδων στο μέλλον.
Τον Μάρτιο του 1912, Εσπανιόλ και Μπάρσα βρέθηκαν αντιμέτωπες σε διπλές αναμετρήσεις για το κύπελλο. Οι “φοιτητές” επικράτησαν (0-1 και 4-0), ωστόσο οι αγώνες σημαδεύτηκαν από βίαια επεισόδια τόσο εντός αγωνιστικού χώρου, όσο και στις κερκίδες, επεισόδια που προκάλεσαν την επέμβαση της αστυνομίας. Στον 2ο αγώνα μάλιστα, ο τερματοφύλακας της Μπάρσα, ονόματι Ρενιέ, τραυματίστηκε σοβαρά και αντικαταστάθηκε από τον, επίσης τραυματία, μέσο Λαμπέ. Μετά από αυτές τις αναμετρήσεις, οι δύο ομάδες αποφάσισαν να διακόψουν κάθε μεταξύ τους επαφή. Ήταν η χρονιά που η Εσπανιόλ πέρασε υπό βασιλική κηδεμονία και πρόσθεσε την βασιλική κορώνα και το πρόθεμα “Real” στην ονομασία της. Τυχαίο? Δε νομίζω…
Η συνέχεια ήταν ακόμη πιο επεισοδιακή. Τον Δεκέμβριο του 1952, σε έναν αγώνα πρωταθλήματος στο Les Corts, έδρα της Μπάρσα, σε μία πολύ τεταμένη ατμόσφαιρα, οι παίκτες της Εσπανιόλ βρήκαν στα αποδυτήρια μετά το τέλος του αγώνα, τις πετσέτες με τις οποίες θα έκαναν ντους, καμένες! Εν τω μεταξύ κατά την διάρκεια του αγώνα και μετά από ένα γκολ της Εσπανιόλ στο 18ο λεπτό, οι οπαδοί της Μπάρσα ξεσηκώθηκαν προκαλώντας την βίαιη επέμβαση της αστυνομίας, κατά την οποία σκοτώθηκε ένας φίλαθλος της Μπάρσα! Ως αποτέλεσμα αυτού του τραγικού περιστατικού, την θέση της αστυνομίας στο γήπεδο, πήρε προσωπικό του Ερυθρού Σταυρού!
Η ιστορία είχε τελειώσει όμως. Για τους περήφανους Καταλανούς, η συμπεριφορά της αστυνομίας θύμιζε κατασταλτικές δυνάμεις κατοχής, με σκοπό την προστασία της φιλο – βασιλικής, φιλο – καθεστωτικής Εσπανιόλ.
Η Εσπανιόλ θα έμενε για πάντα η “αριστοκρατική”, ολιγομελής μειοψηφία της Βαρκελώνης, με έδρα, μέχρι και τις αρχές του 2000 το αριστοκρατικό προάστιο Σάρια, μια από τις πλούσιες συνοικίες της πόλης και η Μπαρσελόνα θα αντιπροσώπευε για πάντα το πνεύμα ανεξαρτησίας και αντίστασης στα κέντρα εξουσίας (από Μαδρίτη μεριά) κάτι που διέπει το σύνολο του πληθυσμού που διαμένει στην ευρύτερη περιοχή της Καταλονίας. Αγωνιστικά, δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση σύγκρισης, καθώς στην υπερ-αιωνόβια ιστορία των δύο ομάδων, μόλις 3 φορές κατάφερε η Εσπανιόλ να τερματίσει πάνω από τους μπλαουγκράνα.
Τα τελευταία χρόνια, η αντιπαλότητα αμβλύνθηκε αισθητά εξαιτίας κυρίως δύο γεγονότων. Το πρώτο αφορά την απόφαση της Εσπανιόλ να αλλάξει το όνομα και τον ύμνο του συλλόγου, από τα ισπανικά στα καταλανικά και το δεύτερο γεγονός, συνέβη στον τελικό του Μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής πριν δύο χρόνια. Εκεί, όταν ο Αντρεσίτο Ινιέστα σκόραρε το νικητήριο για τους Ισπανούς γκολ, σήκωσε την φανέλα του και άφησε να φανεί ένα μήνυμα – αφιέρωση προς τον αδικοχαμένο αρχηγό της Εσπανιόλ, Ντάνι Χάρκε, που έχασε τη ζωή του από ανακοπή καρδιάς λίγους μήνες νωρίτερα. Αυτό εκτιμήθηκε από τους οπαδούς της Εσπανιόλ, οι οποίοι χειροκρότησαν όρθιοι τον Ινιέστα, όταν το φθινόπωρο του 2010 η Μπάρσα επισκέφθηκε το Κορνίλια Ελ Πράτ. Ήταν η 1η φορά που οπαδοί της Εσπανιόλ επευφημούσαν παίκτη της Μπάρσα τα τελευταία 100 χρόνια!
Προσωπικά ομολογώ, αν και οξύμωρο, ότι συμπαθώ την Εσπανιόλ. Και ο λόγος, είναι η πεποίθηση μου ότι πρέπει να υπάρχει και ένα “αντίβαρο” στην Βαρκελώνη, το οποίο θα θυμίζει στην Μπαρσελόνα όλα όσα αντιπροσωπεύει και όλα όσα ΔΕΝ θα πρέπει να γίνει ποτέ. Αν φυσικά θέλει να παραμείνει Mes que un club.
El Capita.
φωτο : Jaume Sobreques I Callico/Edi Liber Editorial
11 σχόλια:
Ενδιαφέρον μεν,αποσπασματικό δε.Νομίζω οτι το Barcelonismo οφείλει να συνταιριάσει την θαυμάσια ενημέρωση στ΄αθλητικά, με μιά εμπεριστατωμένη ανάλυση του MES QUE UN CLUB (ιστορική,πολιτική, κοινωνική κλπ). Εδώ που τα λέμε, οι φιλανθρωπικού περιεχομένου,αναρτήσεις-κοινότυπες και άνισες-μόνο τη διαφορά δεν κάνουν.Αδικούν,θα έλεγα...
είναι πράγματι αποσπασματικό και επίσης δύσκολη η επιλογή που αναγκάστηκα να κάνω ,ανάμεσα από έναν σεβαστό όγκο πληροφοριών , που έχω την τύχη να έχω στην κατοχή μου.Θα μπορούσε να χωριστεί σε μέρη με συνέχειες. Ίσως μελλοντικά , αν ζητηθεί και από εσάς , να το πράξω.Όρεξη και υλικό υπάρχουν. Σε ευχαριστώ για το εποικοδομητικό σχόλιο.Ελπίζω να σου άρεσε γενικότερα το άρθρο.
Όσον αφορά το 2ο σκέλος του σχολίου σου, δεν είμαι αρμόδιος να απαντήσω.
να συμπληρώσω δε, τουλάχιστον σε ότι με αφορά, πως τόσο το "Ιστορία Μέσα Απο Μια Φωτογραφία" όσο και το (νέο)"Ιστορικά Από Τον El Capita" φτιάχτηκαν ακριβώς για να αποτελέσουν μικρές "ενέσεις" ιστορίας - πληροφόρησης, τόσο για την ιστορία της Καταλονίας , όσο και για τον σύλλογο γενικότερα.
Φίλε ή φίλη barche, το μόνο που δεν κατάλαβα στα όσα παρατηρείς είναι αυτό το "άνισα". Θα μπορούσες αν ήθελες να το εξηγήσεις λίγο παραπάνω;
Οσο γιά εμπεριστατωμένη ανάλυση του MES QUE UN CLUB μάλλον δεν θα βρεις εύκολα, όχι μόνο εδώ αλλά πουθενά. Δεν νομίζω πως εξηγείται, αναλύεται ή αποτιμάται επακριβώς με κανένα κείμενο ή σειρά κειμένων. Εκτός αν έχεις εντοπίσει κάτι τέτοιο οπότε με χαρά περιμένω να μας το υποδείξεις.
Εξ άλλου η ιστορική, πολιτική ή κοινωνική αποτίμηση εμπεριέχει πάντα το στοιχείο του υποκειμενισμού.
Κατά τη γνώμη μου το MES QUE UN CLUB το βιώνει ο καθένας μας με διαφορετικό τρόπο. Ολοι είναι σωστοί. Κανένας λάθος! Και αυτό είναι και η μοναδικότητα αυτού του συλλόγου.
Φιλικά
Αγαπητέ barche
Κατ'αρχήν λαμβάνω το πρώτο μισό της δεύτερης πρότασής σου ως επαινετική παραδοχή(εκτός κι αν και'κει έχεις παραπονοπαρατήρηση...)
Όσο για την πολύπλευρη ανάλυση που επιθυμείς και σου προκαλεί μάλλον έλλειμα ενημέρωσης,αν μπαίνεις συχνά εδώ και ένα χρόνο στο barcelonismo.gr,θα έχεις καταλάβει ότι το MES QUE UN CLUB σ'αυτό το site γίνεται τρόπος έκφρασης στα άρθρα του,στην ενημέρωση,στην ποιότητα,στην αισθητική του,στην ίδια τη ζωή του site.To MES QUE UN CLUB δεν είναι μουσειακό είδος να εξεταστεί και να παρουσιαστεί ιστορικά,πολιτικά,κοινωνικά,εθνοτικά κ.α.ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΡΑΞΗ ΖΩΗΣ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ.
ΥΓ.Τέλος οι νοσταλγικές αναλύσεις και θύμησες του MES QUE UN CLUB μάλλον επιζητούνται απ'αυτούς που δε θέλουν πια ή είναι ανίκανοι να το ζήσουν.
Νίκο Περ.,επειδή μου άρεσε ξανοίχτηκα παραπέρα και περιμένω συνέχειες. Νίκο Καρ.,έχω τη γνώμη πως,χρονιάρες μέρες που όλοι μιλάνε για ειρήνη, θα περίμενα,για το "κάτι παραπάνω",την εκδήλωση συμπαράστασης,εκ μέρους του FCB,στα παιδιά της Κούβας (π.χ.) λόγω εμπάργκο και στα φάρμακα,εκ μέρους των ΗΠΑ,αλλά και με συνευθύνη των Ισπανικών κυβερνήσεων! Φιλικά.
Φίλε-φίλη barche, ευχαριστώ γιά τη διευκρίνιση. Την εκδήλωση συμπαράστασης,εκ μέρους του FCB,στα παιδιά της Κούβας, δεν την είχα αντιληφθεί καθόλου. Αν θέλεις, μπορείς να γράψεις εσύ ένα κείμενο και φυσικά να το δημοσιεύσουμε εδώ γιατί πραγματικά συνάδει απόλυτα με το πνεύμα του συλλόγου.
Ευχαριστώ!
Φίλε Νίκο Καρ.,οι θέσεις σου με καλύπτουν,καιρό τώρα. Το site είναι αξιέπαινο. Με την εξουσία του FCB και τα κόλπα της τάχω.Τα λέμε.Φίλοςσου.
Δάσκαλέμου,η κριτική στάση του Kruyff (και όχι μόνο),με βάζει σε σκέψεις,ιδιαίτερα τελευταία που διαβάζουμε για ασιατικές "πίτες" και...παρθένες ινδικές αγορές!Έρχονται κολλητά με το καταρ-αμένο στίγμα,και τείνουν σε μετάλλαξη του MES QUE..,που αναγνωρίζεται,πριν απ¨όλα,απ¨την πάλη του περήφανου Καταλανικού λαού,ενάντια στον Φασισμό. Όταν ξέρουμε-και θυμόμαστε-απο που ερχόμαστε,είναι βέβαιη η πορεία μας σήμερα και στο μέλλον. Η ιστορία της BARCA διδάσκει και παραδειγματίζει,ιδιαίτερα τώρα που αποδομείται ο κοινωνικός μας ιστός και ρημάζει η ζωή μας,παραδομένη στις ορέξετς της ντόπιας και διεθνούς χρηματοπιστωτικης κλίκας. Τέλος,το Υ.Γ. σου νομίζω δεν ταιριάζει στο ύφος και ήθος σου.Φιλικά και πάντα με ενδιαφέρον για τα γραφόμενά σας.
βρε παιδιά , εγώ ένα άρθρο για την σχέση Espanyol - Barca είπα να γράψω.Νομίζω όλοι εμβαθύνατε υπέρ το δέον. Άντε και καλή μας επιτυχία αύριο.Δύσκολος αγώνας θα είναι.
Φίλε barche οι απόψεις σου πάνω στην πολιτική του συλλόγου με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο. Αλλωστε είναι ένας απ τους λόγους που ανοίξαμε φάκελο γιά τη διαφήμιση στη φανέλα. Γιά να αναδείξουμε ΟΛΕΣ τις πτυχές ενός θέματος που δυστυχώς θωρείται λόγω της συγκυριακής αποδοχής αυτονόητο. Οταν κάποια στιγμή θα πάψουν να έρχονται οι κούπες και οι επιτυχίες, τότε όλοι θα επιστρέψουν στις ρίζες. Ελπίζω βέβαια να μην είναι αργά ...
ΦΙΛΕ ΜΟΥ CULE ΕΙΝΑΙ ΣΕΒΑΣΤΟ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΙΣ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΟΤΑΝ ΛΕΣ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ESPANYOL ΓΙΑ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΣΤΗ BARCELONA ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ.Η ESPANYOL ΕΙΝΑΙ ΕΞΙΣΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΤΟΣΟ ΚΑΤΑΛΑΝΙΚΗ ΟΣΟ ΚΑΙ Η ΟΜΑΔΑ ΣΟΥ. ΜΕ ΣΕΒΑΣΜΟ JULIO.
Δημοσίευση σχολίου