του Νίκου Περπερίδη
Οι εκλογές τον Ιανουάριο του 1993 δεν θα μπορούσαν να είναι τίποτα άλλο, παρά ένας υγιεινός περίπατος για τον Νούνιεζ, που εκλέγεται και πάλι πρόεδρος, χωρίς αντίπαλο αυτή την φορά. Έχοντας πλέον αποδεχτεί και ο ίδιος ότι η Μπάρσα δεν είναι απλά ένας σύλλογος, συμπεριλαμβάνει στην διοίκηση, για πρώτη φορά στην θητεία του, μέλη του καταλανικού εθνικιστικού κόμματος. Η κίνηση του αυτή ενισχύει το “ρεύμα” του Κρόιφ. Ο Νούνιεζ αισθάνεται κομπάρσος, ενοχλείται επίσης από τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Κρόιφ στην Ανδόρα, (οι οποίες ανταγωνίζονται τις δικές του) και αφήνει την ανασφάλεια του και έξω-αγωνιστικούς λόγους, να καταστρέψουν ότι με κόπο χτιζόταν στην Βαρκελώνη μετά το 1988 .
Ο χαμένος τελικός του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος στην Αθήνα απέναντι στην ιταλική Μίλαν το 1994, δίνει την αφορμή στον Νούνιεζ, για να ξεκινήσει έναν νέο κύκλο αποτυχημένων μεταγραφών. Εκείνο το καλοκαίρι, μόνο ένας παίκτης από την Β’ ομάδα προωθήθηκε, ενώ αποκτήθηκαν άλλοι εφτά ποδοσφαιριστές, τα ονόματα των οποίων (εξαιρώντας τον Αμπελάρδο) σήμερα προκαλούν γέλιο. Ο Κρόιφ ζητάει από την διοίκηση να προχωρήσει στην απόκτηση ενός νεαρού Γάλλου, του Ζινεντίν Ζιντάν. Αντί αυτού, ο Νούνιεζ αγοράζει άλλη μια ωρολογιακή βόμβα, τον Γκιόργκι Χάτζι. Είναι πλέον ξεκάθαρο: Ο Νούνιεζ δεν είχε μάθει από τα λάθη του παρελθόντος (Σούστερ – Μαραντόνα) και το σημαντικότερο : η σχέση του με τον Κρόιφ, ήταν πλέον σχεδόν κατεστραμμένη.
Στα τέλη Απριλίου του 1996, η διοίκηση Νούνιεζ, παρά τις ανύπαρκτες σχέσεις της με τον ιπτάμενο Ολλανδό, έρχεται σε προφορική συμφωνία μαζί του, για την ανανέωση του συμβολαίου του, για έναν ακόμη χρόνο. Ο Κρόιφ, που δεν υπήρξε ποτέ του ηλίθιος, έχει καταλάβει από τα μέσα Απρίλη ότι η ανανέωση που του προσφέρθηκε ήταν ψεύτικη και έγινε μόνο για τα μάτια του κόσμου, ο οποίος αγαπούσε παθολογικά τον Ολλανδό. Γνώριζε καλά, πως αν το πρωτάθλημα χανόταν, που ήταν και το πιθανότερο σενάριο, ο ίδιος θα γινόταν το εξιλαστήριο θύμα του προέδρου.
Έτσι στις 18 Μαϊου 1996 ο Κρόιφ αποχαιρετά και επίσημα την Μπαρσελόνα. Ο Ολλανδός δημιούργησε μία ομάδα όνειρο που τα κατορθώματα της θα μείνουν στην ιστορία, όχι μόνο για τα 11 τρόπαια που κατέκτησε μέσα σε 8 χρόνια, αλλά κυρίως για το εξαιρετικό θέαμα που παρουσίασε. Ο “ιπτάμενος Ολλανδός” κατάφερε να παραμείνει στον πάγκο της ομάδας περισσότερο από οποιονδήποτε προκάτοχο του(μακροβιότερος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου) αλλά η λάμψη και η ιδιοφυής και πολλές φορές εκρηκτική προσωπικότητα του, ήταν πολύ μεγάλη για να χωρέσει δίπλα στον ναρκισσισμό του εγωπαθή Νούνιεζ που αποφάσισε να “σβήσει” από την ομάδα οτιδήποτε είχε σχέση με τον Κρόιφ. Δεν είναι τυχαίο ότι την αποπομπή του, ακολούθησε η “ελευθέρας” που δόθηκε στον γιό του, Ζόρντι, αλλά και η απομάκρυνση του γαμπρού του, Ανκόι.
Ο Γιόχαν Κρόιφ δεν ήταν απλά ένας προπονητής για την Μπάρσα, όπως και παλαιότερα δεν υπήρξε απλά ένας παίκτης. Ήταν μύθος, ήταν ο άνθρωπος που επέλεξε (αν και Ολλανδός) να βαφτίσει το παιδί του, δίνοντας του το καταλανικό όνομα Ζόρντι, σε μια περίοδο που το καθεστώς του Φράνκο, είχε απαγορεύσει στους Καταλανούς να δίνουν στα παιδιά τους καταλανικά ονόματα. Ήταν επίσης πολιτικοποιημένος, (ίσως υπέρμετρα με βάση τις αρμοδιότητες του). Περισσότερο απ’ όλα όμως, ήταν μια υπαρκτή απειλή για τον Νούνιεζ, ο οποίος φοβόταν (ίσως όχι άδικα) ότι θα ερχόταν η ημέρα που θα έχανε την θέση του, από έναν Ολλανδό, τον οποίο όμως ο κόσμος θεωρούσε “περισσότερο Καταλανό” και από τους ίδιους.
Ο βρώμικος πόλεμος που υποκίνησε ο ίδιος ο Νούνιεζ κατά του αγωνιστικού αναμορφωτή της ομάδας, από το 1994 και έπειτα, (έφτασε στο σημείο να βάλει τον Γκασπάρ να διαδώσει , ότι δήθεν ο Κρόιφ χάρηκε για μια ανίατη ασθένεια που “χτύπησε” μέλος της οικογένειας του προέδρου) έμελλε να γραφεί και αυτός στις μαύρες σελίδες της ιστορίας της Μπαρσελόνα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου