Ισοπαλία με παράσταση νίκης για τη Γιουνάιτεντ

Ψηλαφίζει το εντυπωσιακό 3-3 του Λονδίνου ο Κώστας Μαρούντας

Βίοι αντίθετοι για Γιουνάιτεντ και Τσέλσι. Άλλο ένα μεγάλο ματς για το αγγλικό πρωτάθλημα σημαδεύτηκε από πολλά γκολ. Αυτή τη φορά το τελικό σκορ...έμεινε...στο 3-3. Αλλά αυτό δεν λέει και τίποτα μπροστά στο κατόρθωμα των φιλοξενούμενων να φύγουν με το βαθμό της ισοπαλίας από το Στάμφορντ Μπριτζ. Και πως να το χαρακτηρίσουμε αλλιώς όταν η ομάδα του Σερ Άλεξ επέστρεψε κυριολεκτικά από τον καιάδα, από την απειλή μιας ακόμης συντριβής τύπου Σίτι και Νιούκαστλ. Το 3-0 του πεντηκοστού λεπτού έγινε 3-3 στο 84΄, και πλέον βγαίνουν ουσιαστικά συμπεράσματα για τη συνέχεια.

Η Μάντσεστερ Γ. απέδειξε με την ανατροπή του αποτελέσματος δύο πράγματα: Ότι είναι μέσα στη διεκδίκηση του τίτλου ψυχή και σώμα. Και το δεύτερο: ότι μπορεί να τον πάρει, αν οι παίκτες της αποκτήσουν μια νοοτροπία διαφορετική από αυτή που εμφάνιζαν σε πολλά παιχνίδια της σαιζόν.

Μια ομάδα που δεν παρατάει ένα παιχνίδι που οδηγείται με μεγάλη ταχύτητα στην πλήρη καταστροφή για την ίδια, αποδεικνύει με τον πιο έμπρακτο τρόπο, ότι έχει πίστη και δυνατότητες. Η φετινή Γιουνάιτεντ παρουσιάζει κατά καιρούς ένα κακό πρόσωπο. Δεν θυμίζει το συγκρότημα παλαιότερων ετών, που ήταν ο φόβος και ο τρόμος για τους αντιπάλους του, μέσα-έξω. Όμως παρόλες τις αδυναμίες και τις φετινές αποτυχίες, τα παιδιά του Σερ έδειξαν, σε εχθρικό έδαφος, πρώτα από όλα στον εαυτό τους ότι αξίζουν. Ότι αν πιάνουν την απόδοση που μπορούν είναι εφικτό να κατακτήσουν αυτό που θέλουν. Θεωρώ, μετά από αυτά, ότι το μεγαλύτερο κέρδος δεν ήταν ο βαθμός που αφήνει στο -2 τη Γιουνάιτεντ, αλλά η αυτοπεποίθηση που μπορεί να δώσει στους παίκτες της, μετά από τις συνεχόμενες κατραπακιές της φετινής σαιζόν. Να, λοιπόν, που κάποιες φορές στο ποδόσφαιρο μια ισοπαλία μπορεί να μετατραπεί σε "νίκη"...

Η Τσέλσι, πάλι, κινείται στην άλλη πλευρά. Έχει αρετές, αλλά οι αδυναμίες της δεν την αφήνουν να κάνει το μεγάλο βήμα. Εδώ ισχύουν τα αντίστροφα συμπεράσματα. Όταν μια ομάδα προηγείται σε ένα μεγάλο παιχνίδι με 3-0 στο γήπεδο της, οφείλει απλά με συντηρητικό και συνετό τρόπο να διαχειριστεί τα εναπομείναντα λεπτά και να φύγει με τη μεγάλη νίκη. Η Τσέλσι, όμως, απέτυχε. Κατάσταση ασορτί με τη φετινή της πορεία. Ικανή για μεγάλα πράγματα, ικανή για καταστροφικά πράγματα. Αυτό το ενενηντάλεπτο αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματική ουσία της φετινής Τσέλσι. Δεν ξέρω αν θα μείνει πολλά χρόνια ο Βίλας Μπόας στην ομάδα, το σίγουρο είναι ότι η ομάδα φέτος προδίδει με τα σκαμπανεβάσματα της ότι βρίσκεται επί της ουσίας σε αναγνωριστική κατάσταση, όπου η αφομοίωση των στοιχείων που επιθυμεί ο προπονητής δεν έχει τη μέγιστη ανταπόκριση. Εμένα αυτό μου μοιάζει λογικό. Του χρόνου θα μπορούμε να κρίνουμε το όλο εγχείρημα με περισσότερη ακρίβεια και κυνικότητα. Αν, βέβαια, έχει ο προπονητής την δεύτερη ευκαιρία που νομίζω πως δικαιούται.

Η Σίτι έκανε κάτι που συνήθιζε τον πρώτο καιρό, και ξαναπήρε το προβάδισμα. Όμως, περισσότερο και από τη δική της εικόνα, θα πρέπει να την ανησυχεί το comeback της Γιουνάιτεντ, που μην το ξεχνάμε κατάφερε και απέφυγε άλλο έναν σκόπελο στο πρόγραμμα. Και που παρότι δεν κέρδισε, είναι σαν να κέρδισε πολλά για τον εαυτό της. Υπερβάλλω; Θα φανεί και αυτό στο μέλλον...

YΓ: για τα πέναλτι και τη διαιτησία θα μπορούσαν να γραφτούν πράγματα, αλλά προτιμώ από επιλογή να εστιάζω στα ποδοσφαιρικά δρώμενα και στην επίδραση τους στα ανάλογα μελλούμενα, χωρίς να παραγνωρίζω την επίδραση τους στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος