Το Κόπα Άφρικα βάφτηκε στα χρώματα της Ζάμπια

Απονέμει το κύπελλο στη Ζάμπια ο Κώστας Μαρούντας

Οι χοροί στη Ζάμπια θα κρατήσουν για πολύ ακόμα. Μετά από έναν συγκλονιστικό τελικό που κρίθηκε στη ψυχοφθόρα και σχετικά παρατεταμένη διαδικασία των πέναλτι η Ζάμπια στέφθηκε πρωταθλήτρια ομάδα της Αφρικής για πρώτη φορά στην ιστορία της. Μέχρι τώρα η καλύτερη θέση που είχε καταλάβει ήταν η δεύτερη, το 1974 και το 1994. Μιλάμε, δηλαδή, για τη σπουδαιότερη στιγμή της χώρας στη συγκεκριμένη διοργάνωση. 

Μετά τη λευκή ισοπαλία των 120 λεπτών της κανονικής διάρκειας και της παράτασης, η Ζάμπια νίκησε την Ακτή Ελεφαντοστού με συνολικό σκορ 8-7. Ο Σουνζού ευστόχησε στο τελευταίο πέναλτι και χάρισε στους συμπατριώτες του μια ανείπωτη χαρά. Μοιραίοι για την Ακτή οι Κόλο Τουρέ και Ζερβίνιο-δύο δηλαδή από τα μεγαλύτερα ονόματα της ομάδας, που αστόχησαν στα δικά τους πέναλτι, πραγματοποιώντας κάκιστες εκτελέσεις. Ποιος όμως μπορεί να ξεχάσει το χαμένο πέναλτι του Ντρογκμπά είκοσι λεπτά πριν το τέλος του ενενηντάλεπτου όταν και πραγματικά εκσφενδόνισε τη μπάλα στα πουλιά; Ο μεγάλος αυτός παίκτης μιμήθηκε τον Ασαμόα Γκιάν, που έχασε το δικό του στον ημιτελικό. Μάλλον ο τερματοφύλακας της Ζάμπια Μουένε, διαθέτει κάποιο κοκαλάκι της νυχτερίδας. Για την ιστορία να αναφέρουμε πως οι δύο ομάδες είχαν ευστοχήσει στα εφτά πρώτα, με κάποιες εκτελέσεις να μπορούν να χαρακτηριστούν άνετα ως υποδειγματικές. Οι δύο γκολκίπερ ότι και αν έκαναν πήγαινε στράφι, μέχρι που άρχισαν οι πρώτες αστοχίες που έκριναν και τον τελικό.

Κ.Κατόνγκο, Μαγιούκα, Καλάμπα, Τσαμάνγκα, Τσάνσα, Μουσόντα, Φ.Κατόνγκο, Σουνζού, Ενκαούσου, Μουένε (ο τερματοφύλακας), και τα άλλα παιδιά, οδήγησαν τη χώρα των 13 εκατομμυρίων στο θρόνο της ηπείρου. Τα παιδιά του Ρενάρ έφτασαν σε ένα κατόρθωμα με μεγάλη σημασία, και ίσως κάπως ανέλπιστο στην αρχή, αφού δεν συγκαταλέγονταν στα μεγάλα φαβορί της διοργάνωσης, όπως φερειπείν η Γκάνα και η Ακτή. Σημειωτέον πως και οι δύο σκόνταψαν πάνω στη Ζάμπια, που εύλογα μπορεί να χαρακτηριστεί και ο φονέας τους. Εξάλλου, μετά από τέτοιες επιτυχίες η κατάκτηση του τίτλου μπορεί να κριθεί ως δικαιότατη.

Το μεγάλο ταξίδι προς την κορυφή ξεκίνησε στις 5 Σεπτεμβρίου του 2010 με την εντός έδρας επικράτηση επί των Κομόρων με 4-0. Για τον τρίτο όμιλο των προκριματικών η Ζάμπια τερμάτισε πρώτη με 4 νίκες, 1 ισοπαλία και 1 ήττα, με αντιπάλους τη Λιβύη, τη Μοζαμβίκη και τις Κομόρες. Πρώτοι σκόρερ των chipolopolo (the copper bullets) είχαν αναδειχθεί οι Κ.Κατόνγκο και Μαγιούκα με 3.

Για να φτάσουν στον τελικό της Λιμπρεβίλ (κοντά δηλαδή στο σημείο όπου είχε σημειωθεί το τραγικό δυστύχημα του 1993 κατά το οποίο είχε ξεκληριστεί η τότε εθνική ομάδα) οι παίκτες του Ρενάρ είχαν στα πλαίσια της τελικής φάσης του φετινού Κόπα Άφρικα τα εξής αποτελέσματα:

ΟΜΙΛΟΣ Α

Ζάμπια-Σενεγάλη 2-1

Ζάμπια-Λιβύη 2-2

Ζάμπια-Ισ.Γουινέα 1-0

ΦΑΣΗ ΤΩΝ 8

Ζάμπια-Σουδάν 3-0

ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ

Ζάμπια-Γκάνα 1-0

Είχα γράψει μετά το ματς με τη Γκάνα ότι η Ζάμπια δεν με είχε εντυπωσιάσει. Όμως στον τελικό μου έδειξαν στοιχεία που δεν είχαν παρουσιάσει στον ημιτελικό. Έχασαν ευκαιρίες, και γενικότερα έψαχναν το γκολ με συντονισμένο και όχι αποσπασματικό τρόπο. Κοίταξαν στα μάτια την Ακτή, είχαν ακόμα και δοκάρι, και γενικότερα στάθηκαν μέχρι το τέλος με τρόπο που για να πω την αλήθεια δεν τον περίμενα. Η Ακτή έχασε, όπως και η Γκάνα, μια μεγάλη ευκαιρία να βρεθεί στην κορυφή της Αφρικής. Άλλη μια προσπάθεια αυτής της ομάδας (έχουν προηγηθεί κάποια Κόπα Άφρικα και δύο Μουντιάλ) με το τόσο πλούσιο και ποιοτικό υλικό τελειώνει με αποτυχία, παρότι είχαν κερδίσει και τους 6 αγώνες στην προκριματική φάση, αλλά και πέντε συνεχόμενους στο ίδιο το τελικό τουρνουά της Γκαμπόν και της Ι.Γουινέας. Με συνολικό απολογισμό 11 νίκες και 1 ισοπαλία δεν κατάφεραν τίποτα περισσότερο από το αργυρό μετάλλιο. Για αυτούς κάτι τέτοιο είναι συνώνυμο της αποτυχίας.

Κάποιες ψυχές εκεί στον ουρανό θα χάρηκαν πολύ, κάποιοι από το μάταιο αυτό κόσμο θα τους αφιέρωσαν με όλη τους την ψυχή το κύπελλο... Από το 1993 έχουν περάσει πια 19 χρόνια, αλλά κανένας στη Ζάμπια δεν θα τους έχει ξεχάσει...