Ψηλαφίζει την αναγέννηση της Μίλαν ο Κώστας Μαρούντας
Ποιο είναι το σπουδαιότερο συμπέρασμα από το 4-0 του Μιλάνου; Για μένα ένα: H Mίλαν είναι φέτος Μίλαν. Μια κόπια της γνωστής κατά το παρελθόν ομάδας που διακρινόταν με περισσή ευχέρεια και συνέπεια στο πεδίο των ευρωπαϊκών κυπέλλων, και κυρίως του champions league. Μην ξεχνάμε ποτέ άλλωστε ότι είναι η δεύτερη ομάδα σε κατακτήσεις του συγκεκριμένου θεσμού.
Η Μίλαν του Αλέγκρι δεν είναι φυσικά Μίλαν του Σάκι, ή Μίλαν του Καπέλο. Όμως, αν στηριχθούμε στην εκπληκτική της εμφάνιση απέναντι στην Άρσεναλ, έχει αρχίσει να σμιλεύει έναν δικό της χαρακτήρα. Εχει αρχίσει ξανά να αντιμετωπίζει την Ευρώπη, όχι σαν μια απλή διεκπαιρέωση με συγκεκριμένο ταβάνι, αλλά ως μια επιβλητικά προβαλλόμενη ζύμωση που τείνει προς την ποιότητα και ένα αφοπλιστικό-προς το παρόν-πεδίο ελέγχου των πραγματικών δυνατοτήτων της με όρους άμεσης αισιοδοξίας και προοπτικής. Το να νικήσεις την Άρσεναλ με 4-0 είναι ένα σημαντικό κατόρθωμα, ακόμα και αν η Άρσεναλ του σήμερα σου δίνει πιο εύκολα τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο, σε σχέση με το παρελθόν. Αλλά, θα αποφύγω από σεβασμό στο παρελθόν να ασχοληθώ περαιτέρω με την απογοητευτική Άρσεναλ και θα εστιάσω στους πραγματικούς θριαμβευτές του γηπέδου.
Μετά από συνεχόμενες κακές χρονιές στο champions league, η ομάδα του Μιλάνου δείχνει ότι μπορεί να προχωρήσει. Όχι, δεν έχει φτάσει στο επίπεδο της Μπαρσελόνα ή της Μαδρίτης, αλλά ο ημιτελικός-ως στόχος- δείχνει πως είναι ίσως μια εφικτή προοπτική για κάτι μετά από πολλά χρόνια. Δεν με επηρεάζει σε αυτά τα σχόλια το τελικό σκορ, που κατά 95% συμβάλλει στην από τώρα θεώρηση του εισιτηρίου για την προημιτελική φάση. Ήταν ο τρόπος που έπαιξε η Μίλαν: σφικτή και αποτελεσματική άμυνα, με παράλληλο αποδοτικό άπλωμα στην επίθεση όταν κατείχε την μπάλα και η Άρσεναλ δεν έβρισκε γρήγορα τον τρόπο να κλείσει τα κενά στην αμυντική της λειτουργία. Καταπληκτικές εκτελέσεις από ποιοτικότατους ποδοσφαιριστές, με καλύτερο αυτό του Μπόατενγκ που για άλλη μια φορά συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα και τους εγκωμιαστικούς σχολιασμούς για ένα γκολ του στο θεσμό. Ακόμα και η απόκρουση του Αμπιάτι, στο σχεδόν γκολ σουτ του Φαν Πέρσι ήταν ασορτί με τη συνολική εικόνα της Μίλαν στο συγκεκριμένο παιχνίδι.
Με την εμφάνιση τους οι παίκτες των ροσονέρι έστειλαν ένα μήνυμα. Δεν είναι η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης, αλλά αν πιάσουν καλή απόδοση είναι σε θέση να προβληματίσουν και την καλύτερη ομάδα της Ευρώπης. Το κυριότερο, ίσως και με μεγαλύτερη αξία και σημασία από τη σχεδόν σίγουρη πρόκριση, είναι η επιστροφή στη Λομβαρδία και στον γενικότερο περιβάλλοντα χώρο του Σαν Σίρο, της αντιληπτικής υποψίας πως υπάρχει πια ξανά αυτή η ευρωπαϊκή Μίλαν που γνωρίσαμε για πολύ καιρό στο πρόσφατο παρελθόν. Η Μίλαν που όλοι αυτοί-και όχι μόνο, αγαπήσανε και βάλανε στις καρδιές, στις ψυχές και στις συνειδήσεις τους. Όχι σαν συγκρίσιμο μέγεθος, επιμένω εγώ, αλλά σαν μια εκδοχή ικανή να προσφέρει αρκετά...Πέφτουμε έξω ή είδαμε κάτι από το μέλλον;
Το χειρότερο...από όλα αυτά είναι πως οι ίδιοι ανέβασαν τον πήχη ψηλά και πρέπει να αποδείξουν έμπρακτα ότι είναι ικανοί για τέτοιες υπερβάσεις. Στα πόδια τους είναι, με αρχή από την επόμενη φάση κιόλας... Έκλαμψη της στιγμής και εκμετάλλευση των αδυναμιών της Άρσεναλ ή αναπόφευκτη επιβολή που θεμελιώνεται σε στέρεες βάσεις και σχέδια; Τρίτη (Τετάρτη) κοντή γιορτή, ο Μάρτιος είναι πιο κοντά από ότι νομίζουμε...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου