Η Μπάρσα Είναι Εδώ!

του Νίκου Περπερίδη

Στην αφετηρία της φετινής αγωνιστικής περιόδου, έγραφα για τον γολγοθά και τις προκλήσεις που περίμεναν την Μπαρσελόνα. Στην πορεία προέκυψαν και άλλα εμπόδια, ομολογώ για παράδειγμα ότι δεν περίμενα τέτοια απροκάλυπτη εύνοια υπέρ των λευκών της Μαδρίτης καθ' όλη την διάρκεια της σεζόν,ωστόσο ας μην κρυβόμαστε. Ούτε η Μπάρσα επέδειξε την σταθερότητα που απαιτείται σε έναν μαραθώνιο, όπως είναι αυτός της Primera Division.

Σήμερα, μία μόλις ημέρα μετά από ένα ακόμη αρνητικό αποτέλεσμα , αυτή την φορά απέναντι στην ταπεινή Οσασούνα, δεν νομίζω ότι είναι ώρα απολογισμού, καταλογισμού ευθυνών και , επιτρέψτε μου, κωμικοτραγικών κατηγοριών προς παίκτες και προπονητικό επιτελείο. Είναι τουλάχιστον ανέντιμο να προσπαθούμε να αιτιολογήσουμε για παράδειγμα , την κάτω του αναμενομένου απόδοση παικτών, προσάπτοντας τους αδιαφορία ή χρησιμοποιώντας χτυπήματα κάτω από τη ζώνη, όπως είναι αυτά που αφορούν σε υπαινιγμούς για την προσωπική τους ζωή. Το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο, καταλαβαίνουν όλοι πολύ καλά τι εννοώ. Η αναφορά μου έχει να κάνει στον Πικέ και την σχέση του με την διάσημη Σακίρα. Και αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα. Με συγχωρείτε, αλλά όποιοι αρέσκονται σε τέτοιου είδους μικρότητες, υπάρχει τηλεοπτικός σταθμός , που ασχολείται μόνο με τέτοιες. Ας συντονιστούν.

Δεν υπαινίσσομαι , ότι πρέπει να σιωπούμε. Αν είναι δυνατόν. Έχουμε τον χρόνο, έχουμε (όλοι νομίζω) και το βήμα για να συζητήσουμε τα αίτια της διαφαινόμενης απώλειας του τίτλου του πρωταθλητή Ισπανίας. Λέω διαφαινόμενης απώλειας , διότι με 16 αγωνιστικές να εκκρεμούν, δεν μπορούμε να μιλήσουμε ακόμη για τελειωμένη υπόθεση. Προσωπικά το αρνούμαι και ας χαρακτηριστώ αιθεροβάμων. Μπορεί και να είμαι. 

Επίσης, σίγουρα ενοχλεί το γεγονός ότι είμαστε ΚΑΙ φέτος κυρίαρχοι στις αναμετρήσεις μας απέναντι στην ομάδα του Μουρίνιο, αλλά παρόλα αυτά, το πρωτάθλημα ,δυστυχώς για μας, δεν κρίνεται μόνο στα κλάσικο.Θυμίζω εξάλλου, ότι αντίστοιχη περίσταση , μας έχει συμβεί και στο παρελθόν. 

Ο επίτιμος στην δική του τοποθέτηση , μίλησε για την ευκαιρία που έχουν κάποια παιδιά από την ακαδημία, να γίνουν "άντρες" , μέσα από τις ευκαιρίες που, όπως όλα δείχνουν, θα πάρουν στα επόμενα παιχνίδια πρωταθλήματος. Θα συμφωνήσω. 

Διατηρώ όμως τις ισχυρές μου αμφιβολίες, για το πόσο και ο ίδιος ο Γκουαρντιόλα πράγματι θεωρεί ή θεωρούσε το πρωτάθλημα μέχρι και πριν την έναρξη του χθεσινού αγώνα, τελειωμένη υπόθεση. Δεν νομίζω ότι ο ισχυρός ρομαντισμός του (χωρίς να στερείται βέβαια ρεαλισμού) θα του επέτρεπε κάτι τέτοιο. Μπορεί να λαθεύω. Αυτή όμως είναι η αίσθηση μου. 

Τα φώτα τώρα στρέφονται στο Champions League. Γιατί όχι? Ποιός μπορεί να μας στερήσει το δικαίωμα να ελπίζουμε σε μια (2η συνεχόμενη) κατάκτηση? Ίσως η θεά τύχη φέρει ξανά στο δρόμο μας την Μαδρίτη και εκεί θα έχουμε την ευκαιρία να "απαντήσουμε" στο πιθανό πασίγιο που ίσως αναγκαστούμε να στήσουμε για χάρη των Μαδριλένων στο Κάμπ Νου. Εξάλλου, δεν υπάρχει λόγος να τρέμουμε το πασίγιο. Την τελευταία φορά που το κάναμε , θυμόμαστε όλοι τι (μπλαουγκράνα καταιγίδα) επακολούθησε..

Υ.Γ. Αν υπάρχουν άνθρωποι που θεωρούν ότι ο Γκουαρντιόλα δεν βάζει το καλό της ομάδας πάνω από το δικό του συμφέρον, τι να πω, ας κοιταχτούν στον καθρέφτη τους.    

El Capita