Τρελός ή Μεγαλοφυής? Απλά Μεγάλος Προπονητής.

του Νίκου Περπερίδη

Ένας Πραγματικός Special One.

Όταν ο Πέπ Γκουαρντιόλα αποφάσισε να γίνει προπονητής, ταξίδεψε στην Αργεντινή στα περίχωρα του Ροζάριο, με μοναδικό σκοπό να πάρει συμβουλές από έναν άνθρωπο που ο Καταλανός έχει σε τεράστια εκτίμηση. Τον Μαρσέλο Μπιέλσα, νυν προπονητή της Ατλέτικ Μπιλμπάο. Ο Μπιέλσα υποδέχθηκε με χαρά τον Πέπ, του έκανε όμως μία ερώτηση: «-Σου αρέσει αλήθεια τόσο πολύ το αίμα?»  Ο Πεπ απάντησε: «-Ναι!». Είχε κάνει ένα πολύ μακρινό ταξίδι μόνο για να μάθει και να διδαχθεί και δεν σκόπευε να κάνει πίσω…

Ο Μαρσέλο Μπιέλσα γεννήθηκε στο Ροζάριο της Αργεντινής το 1955 και ξεκίνησε την προπονητική του καριέρα το 1990, σε μικρή ηλικία όντας μόλις 35 χρονών. Άρχισε από την Νιούελς Όλντ Μπόις ,ακολούθησαν δύο ομάδες στο Μεξικό και το 1998 ήρθε το πρώτο κάλεσμα από την Ευρώπη. Συμφώνησε με την Εσπανιόλ, ωστόσο την ίδια χρονιά η πρόταση της ομοσπονδίας της χώρας του, της Αργεντινής δηλαδή, ήταν μεγάλη πρόκληση για τον ίδιο και την αποδέχθηκε αναλαμβάνοντας την θέση του ομοσπονδιακού προπονητή, μια θέση πραγματική ωρολογιακή βόμβα. Κατάφερε να παραμείνει στον ηλεκτρικό πάγκο της αλμπισελέστε για 6 χρόνια (1998-2004). Στο διάστημα αυτό, οδήγησε την Αργεντινή στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2002, μια διοργάνωση που αποδείχθηκε όμως καταστροφική για τους αργεντινούς. Ακολούθως έφτασε μέχρι τον τελικό του Κόπα Αμέρικα το 2004 και την ίδια χρονιά κατέκτησε το χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο με την Αργεντινή στην “ελληνική” ολυμπιάδα.

Αμέσως μετά παραιτήθηκε από το πόστο του ομοσπονδιακού τεχνικού και επέλεξε να μείνει για τρία χρόνια μακριά από την προπονητική, έχοντας ήδη αποκτήσει το προσωνύμιο El Loco, δηλαδή “ο τρελός.” Το 2007 ανέλαβε την εθνική ομάδα της Χιλής, την οποία οδήγησε σε Παγκόσμιο Κύπελλο (2010) μετά από 8 χρόνια, κάνοντας τους χιλιανούς να πίνουν νερό στο όνομα του και από το περασμένο καλοκαίρι είναι προπονητής της Βασκικής Ατλέτικ Μπιλμπάο , θέση που αποδέχθηκε, απορρίπτοντας ταυτόχρονα την πρόταση συνεργασίας που είχε στα χέρια του από την πανίσχυρη ιταλική Ίντερ Μιλάνου.

Ο Μπιέλσα, ένας πραγματικός φιλόσοφος του ποδοσφαίρου, προτίμησε να εργαστεί σε μια ταλαντούχα, νεαρή σε μέσο όρο ηλικίας ομάδα όπου θα είχε τον χώρο και την άνεση να εφαρμόσει τις ρηξικέλευθες μεθόδους του, παρά σε μία, γηρασμένη και γεμάτη με σταρ, όπου η πίεση για τα αποτελέσματα θα ήταν αφόρητη. Το γεγονός ότι η Ατλέτικ, είναι ένας σύλλογος που στηρίζεται αποκλειστικά σε παίκτες από την χώρα των Βάσκων και δεν διστάζει να προωθεί νεαρούς σε ηλικία ποδοσφαιριστές, ήταν επίσης μεγάλο δέλεαρ για τον El Loco, ο οποίος όταν υπέγραψε το περασμένο καλοκαίρι δεν απαίτησε ούτε μία μεταγραφή!

Οι μέθοδοι του, για κάποιους είναι επαναστατικές και για κάποιους άλλους στερούνται λογικής. Έχοντας πραγματική εμμονή με την καλή φυσική κατάσταση, εστιάζει ιδιαίτερα στον τρόπο ζωής των παικτών, απαιτεί καλή εξωγηπεδική ζωή και οι προπονήσεις του αποτελούν αντικείμενο μελέτης, καθώς σπάνια οι ομάδες του παίζουν “διπλά.” Τοποθετεί 11 παίκτες στο γήπεδο και τον ρόλο του αντιπάλου αναλαμβάνουν οι κώνοι. Σχεδιάζει στο χόρτο ακόμα και τις θέσεις που θα πρέπει να κινούνται οι ποδοσφαιριστές, ανάλογα με την θέση στην οποία αγωνίζονται και δίνει συνεχώς οδηγίες. Φημολογείται ότι οι αμυντικοί των ομάδων του, δεν βλέπουν ούτε “ζωγραφιστούς” τους αντίστοιχους επιθετικούς, αφού ο Μπιέλσα τους υποχρεώνει να κάνουν ξεχωριστή προπόνηση.

Λατρεύει να τοποθετεί την ομάδα του στο γήπεδο πάντα με τον δικό της αγωνιστικό προσανατολισμό, (σ.σ. διευκρινίζω ότι αυτό δεν προϋποθέτει απαραίτητα την ίδια αγωνιστική διάταξη στον χώρο) είτε παίζει με την Μπάρσα είτε με μια ομάδα της Δ’ κατηγορίας και η προσέγγιση του είναι άκρως επιθετική. Η φιλοσοφία του περιλαμβάνει πολύ υψηλό ρυθμό παιχνιδιού και πίεση ψηλά με στόχο οι παίκτες του να κερδίσουν την κατοχή της μπάλας όσο πιο κοντά γίνεται στην αντίπαλη εστία. Δεν είναι δε τυχαίο, ότι σχεδόν σε όλη την καριέρα του, επέλεγε να τοποθετηθεί μέσους στο κέντρο της άμυνας, πιστεύοντας ότι θα μπορούν έτσι να ξεκινούν καλύτερα οι επιθέσεις της ομάδας του. Η τοποθέτηση σε πολλά παιχνίδια της φετινής Primera, του Χάβι Μαρτίνεθ, ενός από τους καλύτερους μέσους στο ισπανικό πρωτάθλημα, στη θέση του κεντρικού αμυντικού, αποτελεί τελευταίο παράδειγμα αυτής ακριβώς της φιλοσοφίας του, της αλλαγής δηλαδή των θέσεων των παικτών. Ο ίδιος δηλώνει : «-Δεν υπάρχουν θέσεις μέσα στο γήπεδο, οι θέσεις βρίσκονται στις εξέδρες!»

Μανιακός συλλέκτης βίντεο ποδοσφαιρικών αγώνων, στήριξε πολλές από τις μεθόδους του, μέσα από τη γνώση που απέκτησε παρακολουθώντας τα. Λέγεται επίσης ότι πριν από κάθε αγώνα, τρέχει ο ίδιος πάνω κάτω στον αγωνιστικό χώρο, ώστε να επιλέξει τον τρόπο που θα παρατάξει την ομάδα του, ανάλογα με την υφή του χορταριού.

Σπουδαία προσωπικότητα, αντιπαθεί την δημοσιότητα και αποφεύγει τις “αποκλειστικές” συνεντεύξεις, καθώς θεωρεί ότι όλοι έχουν το ίδιο δικαίωμα στην ενημέρωση και στην γνώση! Ωστόσο οι συνεντεύξεις τύπου στις οποίες παρίσταται, αποτελούν πραγματικά σεμινάρια ποδοσφαίρου, αφού δεν διστάζει να απαντά με λεπτομέρειες σε κάθε πιθανή και απίθανη ερώτηση των δημοσιογράφων, αρκεί οι ερωτήσεις να αφορούν αποκλειστικά το ποδόσφαιρο. Ο θρύλος λέει ότι στο παρελθόν μία τέτοια συνέντευξη τύπου, μετά από έναν αγώνα την εποχή που βρισκόταν στο Μεξικό, κράτησε περίπου 3 ώρες!!

Το ξεκίνημα του στην Ατλέτικ δεν ήταν ιδανικό. 2 βαθμοί στα 5 πρώτα παιχνίδια της σεζόν και παίκτες που δυσκολευόταν να καταλάβουν τι ακριβώς τους ζητούσε ο προπονητής τους, σχημάτιζαν ένα θολό τοπίο για τον σημερινό μας ήρωα. Ωστόσο η νίκη επί της “πανάκριβης” γαλλικής PSG καθώς και η επικράτηση στο εγχώριο πρωτάθλημα στο ντέρμπι με την Ρεάλ Σοδιεδάδ, έδωσαν στον Μπιέλσα τον χρόνο που χρειαζόταν και στους παίκτες την αυτοπεποίθηση και την πίστη στα λεγόμενα του προπονητή τους, με αποτέλεσμα στην αυγή του 2012 η Ατλέτικ να είναι ένα βήμα από τον τελικό του κυπέλλου Ισπανίας και στην 6^η θέση του πρωταθλήματος, αποδίδοντας εξαιρετικό ποδόσφαιρο.

Ο αγώνας στα τέλη του 2011 μεταξύ της Ατλέτικ Μπιλμπάο και της  Μπαρσελόνα στο Σαν Μαμές, που τελείωσε (θυμίζω) χωρίς νικητή, είχε χαρακτηριστεί από τον ίδιο τον Γκουαρντιόλα, “ύμνος στο ποδόσφαιρο”. Άλλωστε ο Πέπ σέβεται απεριόριστα τον Μπιέλσα. Όταν είχε ταξιδέψει στην Αργεντινή για να πάρει τις συμβουλές του, τα λόγια που είχε ακούσει ήταν ξεκάθαρα: «- Είναι άλλο πράγμα να έχεις την κατοχή της μπάλας και να αλλάζεις πάσες και άλλο να ξανακερδίζεις την κατοχή, αμέσως μόλις την χάσεις.» του είχε πει ο Μπιέλσα και ο Πέπ το εφάρμοσε αυτό, τα χρόνια που βρίσκεται στον πάγκο των Καταλανών ,βάζοντας βέβαια και τις δικές του πινελιές, είτε αυτές αφορούσαν την τακτική είτε την ψυχολογική προσέγγιση του αθλήματος.

Είναι βέβαια αλήθεια ότι ο Πέπ (δηλαδή ο “μαθητής”) δικαιώθηκε από όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο (τουλάχιστον τον.. υγιή) για το ποδόσφαιρο που παρουσιάζει τα τελευταία χρόνια η ομάδα του, δηλαδή η Μπαρσελόνα, ενώ ο “δάσκαλος” εξακολουθεί να θεωρείται από πολλούς  τρελός,  όπως επιτάσσει και το προσωνύμιο του. Προσωπικά δεν ξέρω αν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Και τελικά πόσο απέχει η τρέλα από την ιδιοφυία?      

Το άρθρο αυτό το αναδημοσιεύω από το blog μου,τους balacticos, καθώς έκρινα ότι έχει θέση στην θεματολογία του barcelonismo.

El Capita