του Νίκου Περπερίδη
Τελικός στο Copa Del Rey με αντίπαλο την Ατλέτικ Μπιλμπάο λοιπόν. Καταλανοί εναντίον Βάσκων και “πρώτο τραπέζι πίστα” η βασιλική οικογένεια. Όχι κι άσκημα.. Γκουαρντιόλα εναντίον Μπιέλσα επίσης. Όσοι τυχών διάβασαν το σχετικό άρθρο που πρόσφατα ανάρτησα , για τον Αργεντινό προπονητή, γνωρίζουν ήδη την ιδιαιτερότητα της σχέσης των δύο ανδρών. Επίσης επανέναρξη του Champions League και φυσικά και στο “κυνήγι” της Μαδρίτης στην προσπάθεια διατήρησης του τίτλου της πρωταθλήτριας Ισπανίας. Τι περισσεύει λοιπόν?
Με τρία μέτωπα ανοικτά, προσωπικά με ενδιαφέρει να ξαναδώ τον Πικέ συγκεντρωμένο, τον Ινιέστα να μην σπριντάρει “μαγκωμένος”, τον Μέσι να ανεβάζει ρυθμούς, τον Τσάβι να οργανώνει μαεστρικά, τον Τιάγκο να βρει τον ρόλο που στην αρχή της χρονιάς φάνηκε να κατοχυρώνει, (αλλά στην πορεία τον έχασε), τον Πέδρο να αποκτήσει την μαγική του επαφή με τα δίχτυα και πάει λέγοντας. “Ξύλο” φάγαμε και πέρυσι , όταν τα “πήραμε” όλα, όπως και πριν δυο χρόνια που τα είχαμε πάρει …σχεδόν όλα. Είναι κατακριτέο, προκαλεί δικαιολογημένη αγανάκτηση , αλλά δεν μπορεί να βρίσκεται συνεχώς σε πρώτο πλάνο. Την συνταγή για να το ξεπεράσουμε την έχει ο Γκουαρντιόλα, είναι σίγουρο. Ψυχραιμία λοιπόν και συγκέντρωση στον στόχο και το βασικότερο, στην απόλαυση του παιχνιδιού, που με αυτή την Μπαρσελόνα, είναι δεδομένη.
Περισσεύει λοιπόν συνοδοιπόροι και ομοϊδεάτες , η γκρίνια και η συνεχής ενασχόληση όσον αφορά τον σκληρό τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζεται η ομάδα , από τους αντιπάλους της. Μα θα μου πείτε , μας κοροϊδεύεις ? Το παίζεις υπεράνω? Δεν βλέπεις τι γίνεται αφού και εσύ έχεις γράψεις σχετικά για αυτό το θέμα.
Λοιπόν ναι και τα έχω γράψει και έχω βγει (και εξακολουθώ να βγαίνω) από τα ρούχα μου σε κάθε αντίστοιχη περίσταση. Είμαι υπέρμαχος πρώτα από όλα του όρου συνάδελφος και επειδή τέτοιοι είναι και οι ποδοσφαιριστές ,οφείλουν να σέβονται αλλήλους. Μόλις την περασμένη εβδομάδα , κυριολεκτικά “τρελάθηκα” όταν ένας παίκτης που απασχολεί μάλιστα τον τελευταίο καιρό την επικαιρότητα της ομάδας, αναφέρομαι στον Ζόρντι Άλμπα, πάτησε εσκεμμένα τον φουκαρά τον Πικέ.
Όμως για σταθείτε μισό λεπτό. Μήπως είναι φέτος που η πρώτη χρονιά που λαμβάνει χώρα αυτό το λυπηρό φαινόμενο? Πόσες φορές τα τελευταία χρόνια που η Μπάρσα κυριαρχεί, είδε παίκτες της να γλυτώνουν από του “χάρου” τα δόντια? Ξεχνάει κανείς το δολοφονικό μαρκάρισμα του Τσέχου Ουϊφαλούσι στον Μέσι ,τον Σεπτέμβριο του 2010? Ο τρόπος που αντιμετωπίζεται αυτή τη στιγμή η Μπάρσα δεν αποτελεί ούτε είδηση ,ούτε προέκυψε από τις τακτικές του Μουρίνιο, αλλά αποτελεί κοινοτυπία της τελευταίας , τουλάχιστον τετραετίας.
Δεν ισχυρίζομαι ότι θα πρέπει να εθελοτυφλούμε, ή να μην στηλιτεύουμε τέτοιες συμπεριφορές ,το αντίθετο! Ωστόσο κινδυνεύουμε εκτιμώ να χάσουμε τον στόχο , ο οποίος θα πρέπει να παραμένει καθαρά στο αγωνιστικό σκέλος, αυτό τουλάχιστον που αφορά την δική μας ομάδα και την χαρά του παιχνιδιού. Υπάρχει όμως εξήγηση για την έντονη (κατά την ταπεινή μου άποψη) αντίδραση μας στις φετινές “ομορφιές” και αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι φέτος η ομάδα έχει πολλούς τραυματισμούς, περισσότερους από πέρυσι , πολλοί εκ των οποίων είναι και μυϊκοί και επιπρόσθετα υπάρχουν και κάποιοι παίκτες “κλειδιά” που ακόμη τουλάχιστον, δεν δείχνουν να έχουν τα επίπεδα συγκέντρωσης που εμφάνιζαν την προηγούμενη αγωνιστική περίοδο.
Όλα αυτά έχουν προκαλέσει έναν εκνευρισμό, ο οποίος μπορεί να υποβόσκει, να μην είναι δηλαδή εμφανής με μια πρώτη ματιά, ωστόσο εκτιμώ ότι υφίσταται και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί καλό σύμβουλο. Δεν έχω μάθει να μασάω τα λόγια μου, αν το έκανα άλλωστε δεν θα υπήρχε και λόγος να σας ταλαιπωρώ αυτή τη στιγμή. Δεν κρύβω λοιπόν, ότι τις τελευταίες εβδομάδες έχω την αίσθηση ότι το κλίμα που παραπάνω περιγράφω, το νοιώθω και εδώ, στο barcelonismo. Ίσως κάνω λάθος, ίσως είναι η ιδέα μου, οφείλω όμως να καταθέσω αυτό που αισθάνομαι . Νομίζω εξάλλου ότι αυτό είναι και ένα από τα πλεονεκτήματα αυτής της “γωνιάς βαρκελωνισμού”, η ελεύθερη δηλαδή και πολλές φορές πολυπρισματική αντιμετώπιση των πραγμάτων.
El Capita
5 σχόλια:
ζητώ συγνώμη για την "παρουσίαση" του άρθρου , όσον αφορά το γεγονός ότι οι γραμμές "έβγαιναν" από τα περιθώρια του πλαισίου.προσπάθησα αλλά δεν κατάφερα να το διορθώσω.
Έχεις δίκιο Νίκο. Και επειδή κατά κάποιο τρόπο προανήγγειλες το άρθρο σου, με σχόλιο κάτω από το δικό μου, ήθελα να κάνω σαφές, ότι το σκληρό παιχνίδι στο οποίο αναφέρθηκα εγώ, με ενόχλησε επειδή έγινε από τη Βαλένσια την οποία εκτιμώ ιδιαίτερα. Από όλους τους άλλους είναι αναμενόμενο. Εννοείτε πως τόσα χρόνια έχουμε χορτάσει από ξύλο και αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει τώρα. Άλλωστε, όσον αφορά τους φετινούς τραυματισμούς, θεωρώ πως όλο αυτό το ξύλο λειτουργεί και αθροιστικά όλα αυτά τα χρόνια και είναι αδύνατο να μην επηρεάζει τους οργανισμούς των παικτών.
μετα τη χθεσινη αναγγελια του αρθρου περι σκληρου παιχνιδιου περιμενα με καποια περιεργεια να δω τι εχεις να πεις γιατι εισαι απο αυτους που οχι απλως σεβομαι αλλα "ακουω"την αποψη τους.λοιπον εν ολιγοις συμφωνω σχεδον σε ολα (οπως παντα)αλλα εχω μια ενσταση.εχει διαφορα φιλε νικο να "ξεφευγει"καποιος λογω νευρων οπως ο ουιφαλουσι με καποιον ο οποιος χρησιμοποιει τη σκληραδα εντεχνως και σε επιλεγμενα σημεια του παιχνιδιου με σκοπο να εξυπηρετησει την τακτικη της ομαδας του και να ακυρωσει τα πλεονεκτηματα του αντιπαλου.ελπιζω να συμφωνουμε σαυτο.εγω λοιπον νομιζω οτι επειδη με πραγματικους ποδοσφαιρικους ορους αυτη η ομαδα δεν παιζετε και δεν το λεω "αρρωστα",εχει αποδειχθει πολλακις τα τρια τελευταια χρονια,αφου ειδαν τον τροπο του μουρμουρινιο να τη σταματησει αρχισαν να ξεπατικωνουν και οι υπολοιπες ομαδες αυτη την (ο θεος να την κανει)τακτικη. ειδικα στην εδρα τους που "ξερουν"οτι οι καρτες, που σταματανε εν τη γεννεση της αυτη την εντεχνη σκληραδα,δινονται πιο δυσκολα.απο κει και περα ειναι θεμα διαιτητων και κυριως παραγοντων της λιγκας του τι ειδους ποδοσφαιρο θελουν να βλεπουν.εξαλλου ειδικα ο μουρμουρινιο πιστευω οτι νομιζει οτι μπορει να χτυπησει στα ισα την μπαρσα.γιατι ομως να επιλεγει αυτος το ποτε θα παιξει μπαλα και ποτε κατσ.οπως ειπε και ο δασκαλος καποια στιγμη "δεν ευχαριστιεμαι πλεον τα κλασικο οπως πριν".παιζουν ολα τα αλλα που αναφερεις (τραυματισμοι,κακη προετοιμασια ελλειψη συγκεντρωσης,πολυ ροτεισον)και αρκετα, αλλα κυριως ΑΥΤΟΣ φταιει νικο εχει βαλει στη φαρετρα της ομαδας του το σκληρο παιχνιδι και το χρησιμοποιει κατα το δοκουν φροντιζοντας παραλληλα να εκβιαζει τους διαιτητες σε καθε ευκαιρια ωστε να του περναει αυτη η τακτικη.(αυτο δεν ειναι FAIR PLAY).σ ολα τα υπολοιπα εχεις απολυτο δικιο και ειδικα στο θεμα της συγκεντρωσης αλλα πιστευω-ελπιζω οτι ο πεπ ξερει και δεν αφηνει τετοια να επηρεασουν τους παικτες.(ο εκνευρισμος παντως σιγουρα υπαρχει αλλα νομιζω ειναι αναποφευκτος)
υ.γ.σορυ για το μεγεθος του σχολιου αλλα το θεωρω μειζον θεμα γιατι στο τελος, ακομα καιμε ενα πρωταθλημα μονο,θα βγουν και θα κανουν το ασπρο μαυρο τα παπαγαλακια.
Gebriog , καταλαβαίνω την ενόχληση σου για τον τρόπο που μας αντιμετώπισε η Βαλένθια, κατέθεσα άλλωστε και με παράδειγμα και την δική μου "έκρηξη" στον αγώνα του Μεστάγια. Και εξακολουθούμε να σεβόμαστε τη Βαλένθια και όλες τις ομάδες (το επιτάσσει άλλωστε το DNA μας.)
Κώστα μου,συμφωνώ για τις τακτικές Μουρίνιο, τις έχω εξάλλου και προσωπικά "καταγγείλει." Όλα όσα αναφέρεις ισχύουν, η δική μου ένσταση έγκειται στο ότι ΔΕΝ θα πρέπει να δίνουμε περισσότερη αξία από όση πραγματικά αναλογεί σε αυτή την αντιμετώπιση.Όλος ο ποδοσφαιρικός κόσμος έχει μάτια , βλέπει και κρίνει.Το αρρωστημένο της υπόθεσης ,είναι ότι κάποιοι αυτόν τον τρόπο τον θεωρούν "μαγκιά" και "αντριλίκι." Δεν θα τους ακολουθήσω ,δεν θα τους προβάλλω , ούτε και θα τους δώσω αξία. Γιατί απλά δεν έχουν αξία. Εκεί θέλω να καταλήξω.
εχεις δικιο νικο κυριως γιατι οσο ασχολουμαστε μαυτα κινδυνευουμε σαν οπαδοι να ξαναμπουμε σε μονοπατια που ειμασταν παλια καποιοι οταν ασχολουμασταν με το ελληνικο μποχοσφαιρο.
Δημοσίευση σχολίου