Κρύο δεν έκανε ποτέ!

Τί κι αν η Μπάρσα δεν κέρδισε χθες βράδυ αδέρφια; Τί κι αν δεν έλαμψε με την γενικότερη απόδοσή της; Οταν υπάρχουν προσωπικότητες σαν τον Πουγιόλ και τον Γκουαρντιόλα να την εκφράζουν και να την εκπροσωπούν,όλα τα υπόλοιπα περνούν σε δεύτερη μοίρα!

Εβλεπα τον αρχηγό και δεν πίστευα στα μάτια μου. Θαρρούσα πως όταν έτρεχε να καλύψει τη θέση του δεξιού μπακ, ορφανεμένη εξ αρχής λόγω της μη χρησιμοποίησης του Ντάνι, δεν ήθελε πολύ να σωριαστεί κάτω και να μην ξανασηκωθεί. Στην καλύτερη περίπτωση πως θα χρειαζόταν μερικές μπουκάλες οξυγόνου γιά να συνέλθει. Οταν ο Πεπ έριξε στον αγώνα τον Ντάνι, αισθάνθηκα ανακούφιση. "Επιτέλους", μονολόγησα. Να επιστρέψει και ο Κάρλες στο κέντρο της άμυνας να πάρει καμιά ανάσα. Αμ δε! Με αντοχές έφηβου και ψυχή χίλιων λιονταριών, ο εμβληματικός αρχηγός μας όργωσε ακόμα πιό δυνατά ολόκληρο το γήπεδο, έπαιξε στην άμυνα, στο κέντρο, σε θέση εξτρέμ, παντού όπου πήγαινε το μάτι σου, έβλεπες και έναν Πουγιόλ μπροστά σου να τα δίνει όλα και να παρασύρει και τους υπόλοιπους. Με τέτοιον αρχηγό δεν μπορείς να φοβάσαι τίποτα. Δεν έχεις το δικαίωμα να φοβάσαι. Τον κοιτούσε ο Πικέ και σοβαρευόταν, ο Κουένκα και έπαιρνε κουράγιο, ο Πίντο και αισθανόταν σιγουριά. Και στην διπλή πιρουέτα του πρέπει να τον κοίταξε με έκπληξη κι αυτός ο ίδιος ο Μέσσι (γι αυτό αμέσως μετά έχασε και το κοντρόλ ..) Θαρρώ πως ήταν χθες που υποκλίθηκα βαθεία μπροστά του, σε κείνον τον ανεπανάληπτο αγώνα του στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ στη Ρώμη. Εκεί που "κατάπιε" τον Κριστιάνο παίζοντας δεξί μπακ και κουτσός στο τέλος ζητούσε τη μπάλα έξω απ την περιοχή της Γιουνάϊτεντ γιά να σκοράρει.

Οταν έχεις τέτοιον αρχηγό αισθάνεσαι ήσυχος. Και υπερήφανος. Δεν μιλάει πολύ ο Κάρλες, ισως να ντρέπεται κιόλας, καθότι είναι και λίγο "βλάχος" ακόμα και γιά τα καταλανικά μέτρα και σταθμά. Ξέρει όμως να μιλάει με την ψυχή του, την αφοσίωσή του στην ομάδα, την απαράμιλλη προσωπικότητά του, το πνεύμα νικητή που δεν τον εγκαταλείπει ποτέ. Το ότι (και πάλι) σκόραρε, ήταν απλά το κερασάκι στην τούρτα. Νομίζω θα το καταλαβαίνετε. Τα ίδια θα έγραφα κι αν δεν είχε σκοράρει ...

Λίγο πριν δράσει ο Κάρλες, αλλά και λίγο μετά, είχα και πάλι λόγο να αισθάνομαι υπερήφανος γιατί είμαι μέλος αυτού του συλλόγου. Αυτή τη φορά ήταν ο Πεπ που με συγκλόνισε. Διαβάζοντας τη δήλωση που ανάρτησε ο δάσκαλος ανατρίχιασα κυριολεκτικά. Δεν ήταν απλά ένα "άδειασμα" σε όσους μιρλιάζουμε γιά τη διαιτησία. Ηταν ένα "άδειασμα" ακόμα και στο επάγγελμά του, το συνάφι του, όσους ζουν από το ποδόσφαιρο. Ε λοιπόν όχι! Τούτες τις δύσκολες στιγμές που ζει ο πλανήτης, δεν είναι το σημαντικότερο πράγμα του κόσμου ένα πέναλντυ. Και είναι ωραίο να το ακούς απ αυτόν που θα είχε κάθε λόγο να το ζητήσει (και όχι μόνο ένα).

Λίγες ώρες αργότερα κατάλαβες γιατί είναι όμορφο να είσαι Μπάρσα και να έχεις προπονητή σου αυτόν τον υπέροχο άνθρωπο. Γιατί κατάλάβες ότι ποτέ δεν βγαίνεις χαμένος όταν λες την αλήθεια, γιατί κατάλαβες πως όταν δεν κλαίγεσαι, όταν έχεις κάθε δικαίωμα να πεις "ναι, την έπιασε με το χέρι ο Πίντο αλλά κι εμένα δεν μου έδωσαν 10 πέναλντυ σε άλλα παιχνίδια", δεν πρέπει να το κάνεις. Γιατί είσαι Μπάρσα, γιατί όταν είσαι Μπάρσα δεν μπορεί να οχυρώνεσαι πίσω απ τη λογική "κι εσείς σκοτώσατε τους Ινδιάνους", όταν είσαι Μπάρσα και σ ευνοοούν, απλά το λες χωρίς να το συνδέεις με τίποτε άλλο.

Εξω απ το παράθυρο η κακοκαιρία μαίνεται πάλι. Το θερμόμετρο δείχνει -3. Ποιός νοιάζεται όταν έχει τέτοιους ανθρώπους να τον "ζεσταίνουν".

Καληνύχτα Μπάρσα μου! Μαζί σου, κρύο δεν έκανε ποτέ!!!