Φάκελος Josep Lluis Núñez. Μέρος 3ο. Η Ανταρσία Του Ξενοδοχείου Εσπέρια. Μία Νέα Αρχή.

του Νίκου Περπερίδη

Η αγωνιστική περίοδος 1987-88, ξεκίνησε με μία μεγάλη υποχώρηση από πλευράς Νούνιεζ. Αντιμέτωπος με αντιδράσεις μεγάλης μερίδας του κόσμου που επιθυμούσε την επαναφορά  του Σούστερ, η διοίκηση έκανε πίσω και ο δυτικό-Γερμανός ενσωματώθηκε ξανά στην ομάδα. Ο Νούνιεζ ήταν πεπεισμένος ότι ο ιδιόρρυθμος μέσος δεν θα κατάφερνε να προσφέρει απολύτως τίποτα, ωστόσο είχε το κεφάλι του ήσυχο από την γκρίνια του κόσμου, νίπτοντας (όπως συνήθιζε σε τέτοιες περιπτώσεις) τας χείρας του.

Τα προβλήματα όμως των σχέσεων του με τους ποδοσφαιριστές δεν θα τελείωναν τόσο εύκολα. Μετά την κατάκτηση του κυπέλλου Ισπανίας τον Μάρτιο του 1988, αντιπροσωπεία παικτών, ζήτησε από τον Νούνιεζ να αυξηθούν τα πριμ που καρπώνονταν το ποδοσφαιρικό τμήμα, μετά από κάθε νίκη καθώς και να αναλάβει η διοίκηση την πληρωμή της φορολογίας των συμβολαίων τους, στον κρατικό μηχανισμό. Ο πρόεδρος αρνήθηκε κατηγορηματικά και αυτό που ακολούθησε, έμελλε να γίνει μια από τις πιο μαύρες σελίδες στην ιστορία της Μπάρσα.

Με τις πλάτες του, τότε προπονητή, Λουίς Αραγονές, οι ποδοσφαιριστές (εκτός του Λίνεκερ που έλειπε σε υποχρεώσεις με την εθνική Αγγλίας, του Λόπεζ που ανάρρωνε από τραυματισμό και του Σούστερ) οργάνωσαν μία συνέντευξη τύπου στο ξενοδοχείο Εσπέρια στις 28 Απριλίου του 1988. Εκεί, οι αρχηγοί της ομάδας  Χοσέ Αλεξάνκο, Βίκτορ Μουνιόθ και Ζεράρντο, δημοσιοποίησαν τις διαφωνίες και τα παράπονα του συνόλου των συμπαικτών τους, που αφορούσαν στην διοίκηση Νούνιεζ, ζητώντας και την παραίτηση του προέδρου, κάνοντας όμως τον σύλλογο περίγελο σε όλη την χώρα. Η αιφνιδιαστική αυτή κίνηση, έμεινε στην ιστορία ως “Η Ανταρσία Του Ξενοδοχείου Εσπέρια” ή αλλιώς “Η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών.” 

Μία εβδομάδα αργότερα, προς επιβεβαίωση του Νόμου Του Μέρφι, τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα. Η Μπαρσελόνα υποδεχόταν την Ρεάλ Μαδρίτης στο Κάμπ Νόου, αμέσως μετά την περιβόητη ανταρσία. Ο κόσμος αποδοκίμασε άγρια τους παίκτες κατά την είσοδο τους  στον αγωνιστικό χώρο και το κερασάκι στην τεταμένη ατμόσφαιρα, ήταν το πασίγιο που αναγκάστηκαν να στήσουν οι Καταλανοί για χάρη των μαδριλένων, καθώς η Ρεάλ Μαδρίτης είχε ήδη εξασφαλίσει το πρωτάθλημα!

Έτσι ο Νούνιεζ κατάφερε ως δια μαγείας να αναστρέψει για ακόμη μια φορά το κλίμα που είχε διαμορφωθεί εις βάρος του! Η εκκαθάριση του ποδοσφαιρικού τμήματος, που ακολούθησε, αμφιβάλλω αν έχει (ή είχε ποτέ) προηγούμενο στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Παρότι πολλοί απ’ αυτούς που συμμετείχαν στην ανταρσία, δήλωσαν στη συνέχεια μετανοιωμένοι, μόλις εννέα παίκτες από την ομάδα εκείνης της χρονιάς, θα βρισκόταν και την επόμενη αγωνιστική περίοδο στην Βαρκελώνη!  

Παρελθόν αποτέλεσε και ο Σούστερ που είχε στο μεταξύ συμφωνήσει μυστικά, να μετακομίσει στην Μαδρίτη για λογαριασμό της μισητής για τους Καταλανούς, ομάδας της πρωτεύουσας. Ο Αραγονιές, που είχε στηρίξει την αμφιλεγόμενη διαμαρτυρία των παικτών, είδε και εκείνος την πόρτα της εξόδου.

Ήταν η ώρα των μεγάλων αποφάσεων για τον Νούνιεζ, που γνώριζε ότι αν δεν προχωρούσε σε ριζικές αλλαγές, στις εκλογές που θα ακολουθούσαν το 1989 δεν θα είχε καμία τύχη. Έχοντας συνειδητοποιήσει ότι όσο λιγότερο ανακατεύεται στα αποδυτήρια της Μπάρσα, τόσο το καλύτερο, ανακοίνωσε λίγες ημέρες μετά την ανταρσία του Εσπέρια, ότι νέος προπονητής από την αγωνιστική περίοδο 1988-89, θα ήταν ένας παλιός γνώριμος και αγαπημένος, ζωντανός μύθος στην συνείδηση κάθε Καταλανού : Ο Γιόχαν Κρόιφ. Τα “σκοτεινά” χρόνια στην Βαρκελώνη, σύντομα θα αποτελούσαν παρελθόν.

El Capita 

Διαβάστε στο 4^ο Μέρος : Η Δημιουργία Της “Dream Team.”