Aντίθετες πορείες για τους φιναλίστ του 2010

Την πορεία της Μπάγερν προς τον παράδεισο και της Ιντερ προς τη κόλαση αναλύει ο Κώστας Μαρούντας

Πριν από δύο χρόνια, όπως θυμόμαστε, ο τελικός του champions league ήταν το Ίντερ-Μπάγιερν, με το γνωστό τελικό αποτέλεσμα και το θρίαμβο των μιλανέζων. Σήμερα, έτυχε την ίδια μέρα που η Μπάγιερν βρέθηκε στην καλύτερη της κατάσταση και συνέτριψε με 7-0 τη δύσμοιρη Βασιλεία, η Ίντερ να γνωρίσει άλλον έναν αποκλεισμό, άλλη μια αποτυχία στη φετινή σαιζόν, που είναι η χειρότερη της εδώ και πολλά χρόνια.

Η Μπάγιερν προσπάθησε να μιμηθεί τη Μπαρσελόνα, μια εβδομάδα μετά την εφτάρα της Βαρκελώνης. Και τα κατάφερε, χωρίς μάλιστα να δεχτεί γκολ. Ο Γκόμεζ προσπάθησε να μιμηθεί τον Μέσι, αλλά δεν τα κατάφερε μένοντας στα τέσσερα, μόλις, γκολ. Αυτό βέβαια δεν συνιστά-για να αστειευτούμε λίγο-κάποιας μορφής αποτυχία, καθώς πέτυχε να βάλει το όνομα του στην εκλεκτική λίστα των λίγων ποδοσφαιριστών που έχουν καταφέρει να ματώσουν τέσσερις φορές τα αντίπαλα δίχτυα, στα πλαίσια του συγκεκριμένου θεσμού. Εξάλλου, είναι ένας, αντιτουριστικός μεν, πολύ καλός σκόρερ δε, και το έχει αποδείξει πολλές φορές. Πάντως Μέσι δεν ήταν, δεν είναι, και δεν θα γίνει με την καμία-και ας τον κοντράρει για την ανάδειξη του πρώτου σκόρερ στη φετινή διοργάνωση...Η Μπάγιερν θύμισε την ομάδα της αρχής της περιόδου, όταν σε Ευρώπη και Γερμανία, λειτουργούσε σαν ένα σύγχρονο γρήγορο τρένο, ακατάδεχτο να κάνει στάσεις στους διάφορους σταθμούς από τους οποίους πέρναγε με περισσή ευχέρεια και δυναμική. Από τότε έγιναν πολλά. Οι βαυαροί έμειναν μέχρι και εφτά βαθμούς πίσω από την πρωταθλήτρια Ντόρτμουντ, ενώ έχασαν και 1-0 το πρώτο παιχνίδι στην Ελβετία. Έσβησαν τα κακά αυτού του διαστήματος με το διαστημικό 7-0 της ρεβάνς; Αυτό θα κριθεί μόνο από μια παράμετρο. Τι θα γίνει στη συνέχεια. Σήμερα η γερμανική ομάδα πέρασε το μήνυμα σε όλη την Ευρώπη πως έχει πολλές δυνατότητες. Η Βασιλεία έκλεισε την πορεία της με μια ντροπιαστική ήττα και εμφάνιση, εντελώς δυσανάλογη συνθήκη με τη μέχρι τώρα, άκρως πετυχημένη και σχετικά θορυβώδη, παρουσία της στο champions league. Πριν την Μπιλμπάο, εξάλλου, ο Ρούνεϊ και η παρέα του, είχαν άλλον εφιάλτη. Aλλά, αυτή η Μπάγιερν δεν παιζόταν. Αν εξακολουθήσει στους ίδιους ρυθμούς μπορεί να προχωρήσει αρκετά. Με τέτοιες εμφανίσεις το όνειρο του τελικού θα επανέρχεται συχνά στη σκέψη των παιδιών του Χάινκες. Το σίγουρο είναι ότι το θέλουν πολύ, το ζήτημα είναι να αποδείξουν ότι μπορούν, και το, κυριότερο, να ελαχιστοποιήσουν τα τρωτά. Επειδή, πάντως, η μπάλα δεν ξεχνιέται, όπως το ποδήλατο ένα πράγμα, αν επιδειχθεί συγκέντρωση και διατηρηθεί μια καλή φυσική κατάσταση, θεωρώ πως μπορεί η ομάδα του Μονάχου να κλείσει τη φετινή περίοδο με συγκινήσεις και σημαντικά επιτεύγματα.

Η Ίντερ πραγματικά φέτος είναι μια μέτρια ιστορία. Η συνολική της εικόνα στα περισσότερα σημεία της περιόδου αποκαρδιώνει. Δεν υπάρχει πάθος αρκετό να φοβίσει τον αντίπαλο και τον απονευρώσει, οι παίκτες της δεν ακολουθούν κάποιο φανερό οργανωτικό σχέδιο ανάπτυξης και δημιουργίας καταστάσεων με διάρκεια. Στηρίζεται καθαρά στις εκλάμψεις των καλών ποδοσφαιριστών που διαθέτει ακόμα στο ρόστερ της, όμως όλοι αυτοί δεν έχουν καμία σχέση με τους εαυτούς τους πριν από δύο χρόνια. Δεν είναι σε θέση να κάνουν ούτε τα περσινά. Η Ίντερ έχει πάρει σε γενικές γραμμές την κατιούσα και αυτό αποδεικνύεται διαρκώς σε κάθε διοργάνωση που συμμετέχει η ομάδα. Πια ο στόχος είναι ο ταπεινός της εξόδου στην Ευρώπη. Επιστροφή στην προ Μαντσίνι εποχή, λοιπόν, και όλα δείχνουν ότι απαιτείται ριζική αναμόρφωση και επανεκκίνηση. Έβγαλε κάποιες φάσεις, έφτασε κοντά στην παράταση, νίκησε, αλλά...έμεινε έξω. Όταν σε δύο ματς τρως δύο γκολ στα τελευταία λεπτά, στα οποία οφείλεις να καταπιείς τη μπάλα, τότε δεν μπορείς να έχεις μεγάλες απαιτήσεις. Η Μαρσέιγ στάθηκε τυχερή, δεν επανέλαβε την εμφάνιση του πρώτου αγώνα, αλλά προκρίθηκε. Δεν νομίζω ότι έχει τα φόντα για κάτι σπουδαίο, αλλά αυτό λίγο θα τους απασχολεί αυτή τη στιγμή, όπου δικαιούνται να πανηγυρίζουν την πρόκριση στους 8, ειδικά με τον τρόπο που ήρθε-με γκολ στις καθυστερήσεις, λίγο πριν την παράταση...Και αφού τρώγοντας ανοίγει η όρεξη, γιατί να μην προσπαθήσουν και για κάτι ακόμα καλύτερο;

Το ζευγάρι του 2010, λοιπόν, σε βίους αντίθετους...Γιατί το άστρο των νερατζούρι έσβησε πια, αυτό των Γερμανών βιάζεται να υψωθεί...